Άφησε Μόνο Το Καπέλο Σου...

It can hardly be a coincidence that no language on earth has ever produced the expression "As pretty as an airport."

Douglas Adams

Υπάρχει μια συγκεκριμένη φαντασίωση που έχω, όταν βρίσκομαι στο χώρο ελέγχου ασφάλειας (Security Check) των αεροδρομίων που πολύ φοβάμαι οτι σιγά σιγά, θα σταματήσει να είναι φαντασίωση και θα γίνει καθημερινότητα μέσα απο μια διαδικασία που θα φαίνεται με το χρόνο όλο και πιο φυσιολογική.

Καθώς στέκομαι στην ουρά και προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου οτι όλη η σκηνή γύρω μου ΔΕΝ έχει καμία σχέση με το 1984, το District 9, το Children Of Men (και μερικές δεκάδες ταινίες, βιβλία και παιχνίδια με παρόμοιο θέμα ακόμα), είναι αναπόφευκτο να μην προσέξω τη σειρά των παραθύρων, στο βάθος της αίθουσας, που προσπαθούν πάρα πολύ σκληρά να περάσουν για καθρέφτες.

Και είναι σχεδόν σίγουρο (8/10 φορές ώς τώρα) πως θα είμαι μέσα στη μικρή ομάδα των 6-7 ανθρώπων που θα ακούσουν τον υπεύθυνο ασφάλειας να λέει "From you sir to you sir, please remove your shoes and belts as well" πριν περάσουμε τον ανιχνευτή μετάλων.

Και καλά εγώ, αλλά ο πιο ηλικιωμένος κύριος πίσω μου, στηρίζεται στα ράουλα και τον κρατάει και η γυναίκα του καθώς εκτελεί μια αργόσυρτη, ταλαντευόμενη χορευτική φιγούρα σκύβοντας να λύσει τα κορδόνια του...Αναρρωτιέμαι αν στα νιάτα του ήταν σφουγγάρας στη Κάλυμνο μέχρι που ακούω τη γυναίκα του να του λέει: "Remove your belt as well dear...John?...YOUR BELT...", "My belt too?...Alright"....Άντε πάλι σιγά σιγά..."Ημηχανικός θα γίνω..."

Μου αρέσει τότε να φαντάζομαι οτι πίσω απο τα παράθυρα είναι μια ομάδα top secret ανθρώπων ασφαλείας οι οποίοι έχουν λιώσει στο γέλιο (αλλά μιλάμε για κόκκινες φάτσες με δάκρυα απο το γέλιο) βλέποντας όλα αυτά τα μικρά άγνωστα ανθρωπάκια να κρατάνε σφιχτά τις καρτούλες επιβίβασης και να προσπαθούν να συμμορφωθούν με τις υποχρεωτικές οδηγίες ασφαλείας και με δύο μόνο χέρια να συγκρατήσουν το παλτό, το laptop, το βιβλίο ΚΑΙ την εφημερίδα (!), τη φωτογραφική μηχανή, τα παπούτσια και τη ζώνη, μέχρι να απελευθερωθεί η επόμενη πλαστική λεκανίτσα και να αρχίσει η τελετή του ξεφορτώματος!

"Έχετε laptop?"
"Ναι..."
"Εδώ παρακαλώ, ξεχωριστή λεκανίτσα...ανοίξτε την οθόνη...Εδώ αδειάστε τις τσέπες σας, κινητό, πορτοφόλι, κλειδιά, ψιλά...Περάστε παρακαλώ"

Άλλοι πάλι, είμαι σίγουρος, γελάνε με τον ήχο που κάνουν τα ψιλά αντικείμενα καθώς κατρακυλάνε απο αναποδογυρισμένα παλτά και τις χαρακτηριστικές κινήσεις που ακολουθούν...σα να ψάχνεις το πορτοφόλι σου, αλλά στο πιο Τσάρλυ Τσάπλιν...Και τέλος σίγουρα υπάρχουν αυτοί που τρελαίνοντε στο γέλιο με τις ατυχείς επιλογές καλτσών που ξεπροβάλουν μέσα απο τα παπούτσια!..."Και τέλος πάντων, τώρα που το είδα δεν μπορώ να αντιστάθω, πές μου σε παρακαλώ που πουλάνε αυτές τις φούξια κάλτσες με τα προβατάκια!!!"

Και εκεί που είχα αρχίσει να μαζεύω τα ψιλά γύρω απο τις φούξια κάλτσες μου και να προσπαθώ να αποφύγω να κοιτάξω τα παράθυρα κατάματα, με πλησιάζει ένα ευγενέστατο παχύ μουστάκι και μου λέει:

"Καλημέρα σας, σας επιλέξαμε τυχαία για έναν πρόσθετο έλεγχο ασφαλείας με τους 'καινούριους' σαρωτές σώματος, έχετε τη καλοσύνη να με ακολουθήσετε;". Παρ' όλο που ήξερα την απάνητηση, είπα έτσι, για το τυπικό του διαλόγου, να ρωτήσω:

"Μπορώ να αρνηθώ για λόγους υγείας και ασφάλειας;"
"Όχι, αν αρνηθείτε να περάσετε απο αυτό τον έλεγχο δεν θα ταξιδέψετε στον προορισμό σας" (χαμόγελο).

Το μόνο που απέμενε λοιπόν ήταν να χαλαρώσω και να το απολάυσω...Και εδώ είναι που άρχισαν να επιβεβαιώνονται οι προηγούμενες υποψίες μου.

Μπήκαμε σε ένα στενό δωματιάκι, χωρισμένο με ένα ψευτοτοίχο μέχρι λίγο πιο πάνω απο τη πόρτα αλλά όχι ώς την οροφή. Είμασταν τρείς. Εγώ, το ευγενέστατο μουστάκι και ο μυστηριώδης συνεργάτης του πίσω απο αυτό τον τοίχο. Ο "καινούριος σαρωτής σώματος" έπιανε τον περισσότερο χώρο και το μόνο που φαινόταν απο αυτό ήταν μια κρέμ μεγάλη διπλή ντουλάπα με μια μαύρη επιφάνεια μπροστά στην οποία στέκεται το... υποκείμενο. Και το θέμα εδώ φυσικά είναι...ΠΩΣ στέκεται.

Η στάση που παίρνει κανείς λοιπόν είναι, πιθανότατα, μελετημένη ώστε κάθε σημείο του σώματος να προβάλεται ολόκληρο επάνω σε ένα επίπεδο. Τα πόδια είναι ελαφρώς ανοιχτά και τα πέλματα παράλληλα αλλά δείχνοντας πρός μια κατεύθηνση έξω και δεξιά. Τα χέρια είναι ψηλά (...όπως λέμε "Ακίνητος!", αλλά ελαφρά λυγισμένα) και το πρόσωπο είναι στραμένο ελαφρά πρός τα δεξιά.

Μόλις τελειώσαμε με τη μια όψη, ο μυστηριώδης συνεργάτης είπε κάτι στο ευγενέστατο μουστάκι (ακατάληπτο σε εμένα, μάλλον σε top secret γλώσσα πρέπει να ήταν) και εκείνο στη συνέχεια μου εξήγησε με απλά λόγια (!) οτι πρέπει να γυρίσω στην ίδια στάση για να με πάρει και απο την άλλη...

Με το σατανά ξεκάθαρα πίσω μου τώρα και πάλι στεκούμενος σαν σε στόπ καρέ απο χορογραφία του Σειληνού δε μπορούσα παρά να χαμογελάω με το πόσο ηλίθιος φαινόμουν (περισσότερο απο το συνηθισμένο δηλαδή) καθώς καθρεφτιζόμουν στην απέναντι επιφάνεια.
Όπως είχαν τα πράγματα, θα μπορούσαν να με έχουν στήσει και σαν τον Ποσειδώνα του Αρτεμισίου και να έχουν ρίξει πίσω απο το παραβάν το απίστευτο γέλιο!
("Και απο την άλλη παρακαλώ τώρα...Στα τέσσερα σαν σκύλος...Γαβγίστε λίγο....Λίγο πιο δυνατά...Κουνήστε λίγο την ουρά σας! Περισσότερο πάθος!!!! Πιο πολύ πάθος!!!!!")

Η όλη διαδικασία δεν κράτησε ούτε 5 λεπτά. Στο τέλος το ευγενέστατο μουστάκι με ευχαρίστησε, με βοήθησε να βάλω το παλτό μου και μου έδωσε ετούτο εδώ το φυλάδιο:

Ευχαριστούμε Για Τη Συνεργασία Σας...
Τι στο καλό; Ο Robocop το έγραψε;

Καθώς περπατούσαμε πίσω πρός τη κύρια αίθουσα ελέγχου, μου είπε επίσης οτι αυτός ο έλεγχος (και συνεπώς και η μυθική "Στάση Του Scanner") θα γίνει σύντομα πιο συστηματικός...Τι κι αν κάποιοι άνθρωποι (και οργανισμοί) έχουν εκφράσει τις ανησυχίες τους για τη "βιαστική" χρήση αυτών των μηχανημάτων και τι κι αν κάποιοι άλλοι έχουν πεί, πώς το scanner μπορεί να δείξει στο χειριστή του το ανθρώπινο σώμα σαν να ήταν ένα γυμνό ανάγλυφο μπροστά του...και άρα, τι διαφορά έχει αυτό απο το να γδυνόμαστε κυριολεκτικά μέσα σε ένα στενό υποφωτισμένο δωματιάκι μπροστά στα μάτια ειδικευμένου και ειδικά επιλεγμένου προσωπικού;

"Είναι για την ασφάλεια σας κύριε μου!!!...Άλλωστε είμαι σίγουρος οτι δεν έχετε τίποτα να κρύψετε...(ή μήπως έχετε;!;!;!)...Ελάτε τώρα, αφήστε τις ντροπές, μεγάλοι άνθρωποι είμαστε, πατήστε το Play πίσω σας, ας κάνουμε τον έλεγχο λίγο πιο ευχάριστο για όλους μας!"

Είναι πολλές οι κάμερες (Άρη)

Περπατάω αμέριμνος σε μια κεντρική πλατεία μιας Αγγλικής πόλης. Ο καιρός είναι σχετικά καλός και πολύς κόσμος έχει βγεί για να τον απολαύσει. Ανάμεσα σε αυτούς και καμιά 10αριά παιδιά που έχουν αράξει στο μνημείο της πλατείας και κάνουν χαβαλέ. Ο Αγγλικός χαβαλές είναι λίγο διαφορετικός απο τον Ελληνικό, ή τουλάχιστον απο αυτόν που έκανα εγώ όταν άραζα στις πλατείες. Κανα δυό παιδιά έχουν φτιάξει κάτι πινακίδες που γράφουν «Free Hugs» και τις προσφέρουν στους περαστικούς με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά. Καθώς περνάει ο κόσμος μερικοί δείχνουν ενοχλημένοι γιατί βρίσκονται στο διάβα τους οι νεαροί με τις πινακίδες.

Εκείνη την ώρα λοιπόν και ενώ περπατάω αμέριμνος, ακούω ξαφνικά μια δυνατή φωνή, σα να ερχόταν απο… παντού, να επαναφέρει στη τάξη τους νεαρούς. Στρίβω το κεφάλι μου προς τα επάνω και τι να δώ. Ένα μεγάφωνο, δεμένο επάνω σε μια απο τις κάμερες παρακολούθησης!!! Το συμβάν είχε εντοπιστεί απο οποιονδήποτε ήταν στην άλλη άκρη της κάμερας και θεώρησε καλό να επέμβει φωνάζοντας για το γενικότερο καλό.

Ειλικρινά, ανατρίχιασα. Θυμήθηκα κάτι φάσεις στο 1984 του George Orwell όπου ο Μεγάλος Αδερφός βλέπει, ακούει και επεμβαίνει στα πάντα.

Ο Μεγάλος Αδερφός έχει γίνει κοινότυπος βέβαια σήμερα και αυτό ίσως είναι και το κακό. Τότε που γράφτηκε ήταν εκκεντρικό («Ήθελα να ‘ξέρα ποιός θα το διαβάσει αυτό το βιβλίο»), αργότερα χαρακτηρίστικε προφητικό («Μπορούμε να βγάλουμε πολλά λεφτά απο αυτό το βιβλίο») και τελικά μπήκε στη καθημερινή μας ζωή και έγινε κοινότυπο («Θα το βάλουμε μαζί με το επόμενο τεύχος της Κυριακάτικης»).

Η Αγγλία είναι σήμερα η χώρα με τις περισσότερες κάμερες παρακολούθησης σε οποιοαδήποτε στατιστική. Δυό κόμα πέντε εκατομύρια κάμερες παρακολούθησης και είμαι σίγουρος οτι δεν είναι μετρημένες όλες! Υπάρχουν κάμερες παρακολούθησης της κυκλοφορίας στους δρόμους (και κάμερες για τη παρακολούθηση της ταχύτητας), κάμερες ασφαλείας στις γειτονιές, κάμερες ασφαλείας στα μέσα μαζικής μεταφοράς, κάμερες ασφαλείας στα μαγαζιά (συμπεριλαμβανομένων και των καμερών που καταγράφουν αυτόματα τον αριθμό του αυτοκινήτου στο parking και σε χρεώνουν ανάλογα με την ώρα που άφησες το αμάξι μέσα στο parking), κάμερες ασφαλείας σε επιλεγμένους χώρους συνεστίασης (Ώπως για παράδειγμα στη καφετέρια του πανεπιστημίου), στο Cinema, στο θέατρο, στο σταθμό των λεωφορείων, στα ασθενοφόρα, στα αστυνομικά αυτοκίνητα και τώρα τελευταία έχουν βάλει φορητές κάμερες ακόμα και πάνω στα όργανα της τάξης (βλέπε Μπάτσος)... Για τις κάμερες στα αεροδρόμια φυσικά δεν είναι ανάγκη να πώ τίποτα, υπάρχουν παντου, εκτός ίσως απο το γεγονός της φωτογράφησης στις πτήσεις εσωτερικού. Όταν περνάς τον έλεγχο των ταξιδιωτικών εγγράφων σου πέρνουν μια φωτογραφία. Όταν αργότερα εμφανίζεσαι στη πύλη για να μπείς στο αεροπλάνο, μαζί με τον έλεγχο του εισητηρίου σου τραβάνε άλλη μια φωτογραφία την οποία και συγκρίνουν με την αρχική! (Τώρα, ποιό σενάριο καλύπτει αυτή η διαδικασία, δε μπορώ να πώ με σιγουριά)

Εδώ που τα λέμε ίσως είναι πιο εύκολο να γράψω σε ποιά μέρη ΔΕΝ έχει κάμερες!

Στο Λονδίνο, που είναι και η πρωτεύουσα, η κατάσταση είναι χειρότερη (!!!). Σε περίπτωση που αναρρωτιέσαι «πώς γίνεται αυτό;», φαντάσου οτι σε κάποια μέρη, σε οποιοδήποτε σημείο και αν σταθείς μπορεί να σε βλέπουν παρα πάνω απο 1 κάμερες!!!

Ίσως μάλιστα γι’αυτό και η στατιστική για το πόσες φορές την ημέρα σε βλέπει μια κάμερα να είναι και τόσο υψηλή. Κατά μέσο όρο, ένας πολίτης "συλαμβάνεται" περίπου 300 φορές απο τις κάμερες παρακολούθησης!

Το λυπηρό της υπόθεσης είναι οτι παρ’ όλη τη στενή παρακολούθηση, παρ όλη την εμφανή παρουσία της αστυνομίας και την νομική ενδυνάμωση της, τα «ατυχή περιστατικά» όπως εξαφανίσεις, κατα λάθος δολοφονίες, βομβιστικές επιθέσεις, κλπ, συνεχίζουν να εμφανίζονται στις ειδήσεις. Και σε αυτή τη περίπτωση, τα νέα είναι πιο «εκθαμβωτικά» γιατι «έχουμε βίντεο απο τη σκηνή της επίθεσης». Τουλάχιστον οι κάμερες θα βγάλουν τα λεφτά τους κατα αυτό το τρόπο.

Μια άλλη αρνητική επίπτωση είναι οτι η συνήθεια αυτή των καμερών παρακολούθησης εξαπλώνεται και σε άλλες χώρες, τροφοδοτούμενη απο τις πρωτοφανείς και θρασείς πολλές φορές διεθνείς τρομοκρατικές επιθέσεις. Ας μη ξεχνάμε οτι στη πρωτεύουσα μας (Αθήνα – Ελλάδα) υπάρχει ήδη ένα δίκτυο καμερών παρακολούθησης της κυκλοφορίας το οποίο κάπου έιχα ακούσει οτι θα έπρεπε να καταγράφει μόνο είκονα...Αλλά όλως περιέργως, σε αυτή τη περίπτωση μπορούμε να ακούσουμε όλες τις ανατριχιαστικές λεπτομέρεις (και ευτυχώς γιατί το γεγονός είναι τραγελαφικό!)

Είμαι σίγουρος οτι όλες αυτές οι κάμερες λειτουργούν για την ασφάλεια μας...Σίγουρα οι κάμερες προλαμβάνουν κάποιες ατυχείς καταστάσεις, είτε είναι δυστύχημα, είτε είναι μια κλοπή ή κάποια πιο σοβαρή επίθεση (αν και έχουν εκφραστεί κατα καιρούς αμφιβολίες: Δείγμα αμφιβολίας 1, Δείγμα αμφιβολίας 2, Δείγμα Αμφιβολίας 3)

Όμως όταν σκέφτομαι οτι αν θέλει κάποιος να «ανακατασκευάσει» το Σαββατοκύριακο μου, μπορεί με άνεση να ξέρει που πήγα, ποιόν είδα και απο τα αρχεία της πιστωτικής μου κάρτας, και τι αγορές έκανα, αισθάνομαι μια ανασφάλεια.

Εντάξει, σίγουρα αυτός που «δεν έχει να κρύψει τίποτα, δε φοβάται τίποτα»...τότε γιατί όταν κάποιος στέκεται γυμνός, μπροστά σε ένα πλήθος προσπαθεί ενστικτοδώς να κρύψει τα «απόκρυφα» του;

Το ανθρώπινο σώμα δεν εμπνέει φόβο (για το δικό μου δεν είμαι και πολύ σίγουρος), όλοι ξέρουν τη γενική του μορφή, αλλά τουλάχιστον ας διατηρήσουμε το δικαίωμα να το δείχνουμε σε όποιον επιθυμούμε.

Είναι τρομακτικό να προστεθούν μεγάφωνα στις κάμερες. Σε λίγο καιρό ίσως αρχήσουν να μας φωνάζουν ακόμα και για να μη σκαλίζουμε τη μύτη μας!

Το ευτυχές είναι οτι οι κάμερες δεν έχουν φτάσει ακόμα στη φύση (βέβαια σε αυτό η Αγγλία έχει πρωτοτυπίσει και πάλι γιατί μπορείτε να δείτε για παράδειγμα live κάμερες απο φωλίες πουλιών)

Η φύση είναι παντού και πανέμορφη...

Μη καίτε το δάσος, θα βάλουν κι εκεί κάμερες :-(