Τα Ετερώνυμα...

Το Plymouth είναι μια ήσυχη μικρή πόλη της Νοτιοδυτικής Αγγλίας. Είναι τόσο ήσυχη που όταν είχα πρωτο-έρθει, δυσκολευόμουν να κοιμηθώ τα βράδια απο την ησυχία (true story). Και αυτή η κατάσταση, επικρατεί το χειμώνα. Το καλοκαίρι, που φεύγουν οι φοιτητές, η ζωή είναι πιο ήσυχη.

Όταν φεύγουν οι φοιτητές, έρχονται οι παραθεριστές. Συνήθως, οικογένειες και συνταξιούχοι που πίνουν τσάϊ, διαβάζουν Εστία και πίνουν τσάϊ (...όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά). Έτσι, υπο κανονικές συνθήκες, η παρουσία άνω των δύο αστυνομικών που κάνουν χαμογελαστοί την περιπολία τους, θεωρείται Πολίς Μπρουτάλιτη!

Φανταστείτε λοιπόν, την έκπληξη των κατοίκων, όταν σήμερα το πρωί αντίκρυσαν ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις στο κέντρο της πόλης!

Οι αστυνομικοί διακρίνονται εδώ σε μικρές ομάδες με τα κίτρινα φωσφοριζέ πανωφόρια. Δύο ομάδες απο τη μια μεριά του δρόμου και δύο απο την άλλη. Όλες οι φωτογραφίες προέρχονται απο τη προσωπική μου συλλογή.

Και δεν ήταν μόνο οι πεζοί αστυνομικοί, αλλά και οι έφιπποι...να εδώ δύο:

Ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις.

Αξίζει να παρατηρήσετε σε αυτή τη δεύτερη φωτογραφία: α) Τον κύριο ο οποίος (μαζί με έμενα και άλλους έκπληκτους γύρω μας), τραβάει φωτογραφία τα άλογα (τέτοια έκπληξη)
β) Την κωδική ονομασία του οργάνου της τάξης, τυπωμένη με καθαρά και μεγάλα γράμματα επάνω στο πανωφόρι του.

Μετά την πρώτη έκπληξη και πριν επανέρθουμε στους φυσικούς ρυθμούς της Σαββατιάτικης ρουτίνας, έκανε την εμφάνιση της...ισχυρότερη αστυνομική δύναμη (!!!)

Ισχυρότερες αστυνομικές δυνάμεις.

Αξίζει να παρατηρήσετε σε αυτή τη φωτογραφία: α) Τις 6 κλούβες που παρκάρουν στη πλατεία, β) Τα δύο όργανα που με κοιτάνε που τα φωτογραφίζω.

Εκείνη τη στιγμή, άρχισα να αναρρωτιέμαι τι συμβαίνει, τι έχει συμβεί ή τι πρόκειται να συμβεί (;!;!)

Τελικά, στρίβει έξω, οτι μέσα στη ντάλα του Αγγλικού καλοκαιριού (του ποιού;) αποφάσισαν να οργανώσουν πορεία τα μέλη της οργάνωσης "Unite Against Fascism" (ακρο-αριστερή οργάνωση) και τα μέλη της οργάνωσης "English Defence League" (ακρο-δεξιά οργάνωση)...την ίδια μέρα!

Και απ' οτι διαβάζω στο άρθρο της Wikipedia για την EDL, δεν είναι η πρώτη φορά που έχει συμβεί αυτό και μάλλον αυτή η εμπειρία δικαιολογεί πλήρως τις...δυνάμεις.

Τα μέλη της EDL, δεν τα είδα, αλλά καθώς προχωρούσα πρός το κέντρο της πόλης, είδα τα μέλη της UAF...Να 'τα:

Το μέτωπο της πορείας της UAF

Αξίζει να παρατηρήσετε σε αυτή τη φωτογραφία: α) Οι αστυνομικοί, δείχνουν στο μέτωπο της πορείας πρός τα πού να στρίψει. β) Στα δεξιά της εικόνας διακρίνεται ξεκάθαρα ένας αστυνομικός να μιλάει στον ασύρματο και ακριβώς απο πάνω και δεξιά είναι ένας νεαρός με φοσφοριζέ κίτρινο - κόκκινο πανωφόρι. Αυτού του νεαρού το πανωφόρι γράφει "Police & Public Communication" (!!!!) γ) Υπάρχουν διάφοροι περαστικοί οι οποίοι δεν έχουν πολυ-καταλάβει τι γίνεται και χαζεύουν απλά τον κόσμο να περνάει για να συνεχίσουν τη βόλτα τους.

Μετά απο λίγο, πέρασε και η ουρά της πορείας...Να 'τη:

The (back) end...

Αξίζει να παρατηρήσετε σε αυτή τη φωτογραφία: α) Τις κάμερες στη γωνία του κτηρίου στα αριστερά, απο τις οποίες, η μία βλέπει την πορεία που έρχεται και η άλλη κοιτάει πρός την πλατεία. Αυτές είναι οι αόρατες αστυνομικές δυνάμεις! Για την κάμερα με το μεγάφωνο απο πάνω, τα έχουμε ξαναπεί. β) Την αστυνομία που υπάρχει στο πίσω μέρος της πορείας. γ) Τον κύριο που παίζει φλάουτο (!) μπροστά απο τη κολώνα με τις διαφημίσεις, κοντά στα δέντρα δ) Το ηλικιωμένο ζευγάρι στα αριστερά που διασχίζει τη πορεία κρατημένο χέρι-χέρι (και μετά μου λές για το φιλί στο Βανκούβερ!) δ) Όλο τον υπόλοιπο κόσμο που δεν ακολουθεί την πορεία.

Σύμφωνα με το BBC, στην πορεία της UAF, συμμετείχαν 400 άνθρωποι ενώ στη πορεία της EDL συμμετείχαν περίπου 100. Περισσότερες λεπτομέρειες και σχόλια απο τις πορείες και κάτι μικροσυμβάντα υπάρχουν και εδώ.

Αυτή δεν ήταν η μόνη πορεία που έχει τύχει να παρακολουθήσω στο Plymouth. Η προηγούμενη ήταν πρίν απο μερικά χρόνια και είχε οργανωθεί απο εργαζόμενους στο αγγλικό Ε.Σ.Υ (National Health System, NHS). Εκείνη η πορεία (περίπου 300 άνθρωποι) είχε γίνει σε κεντρικό δρόμο του Plymouth. Μπροστά πήγαιναν δυο πεζοί αστυνομικοί και ένα αυτοκίνητο που έκοβε τη κυκλοφορία στις διασταυρώσεις, πίσω τους ερχόταν η πορεία, πίσω της ήταν άλλοι 2-3 αστυνομικοί και απο πίσω ερχόταν κανονικά η κυκλοφορία(!)

Μυστήρια πράγματα...

Σημειώσεις:
*) Για την αστυνομία στη περιοχή έχω ξαναγράψει εδώ και εδώ.

Είναι πολλές οι κάμερες (Άρη)

Περπατάω αμέριμνος σε μια κεντρική πλατεία μιας Αγγλικής πόλης. Ο καιρός είναι σχετικά καλός και πολύς κόσμος έχει βγεί για να τον απολαύσει. Ανάμεσα σε αυτούς και καμιά 10αριά παιδιά που έχουν αράξει στο μνημείο της πλατείας και κάνουν χαβαλέ. Ο Αγγλικός χαβαλές είναι λίγο διαφορετικός απο τον Ελληνικό, ή τουλάχιστον απο αυτόν που έκανα εγώ όταν άραζα στις πλατείες. Κανα δυό παιδιά έχουν φτιάξει κάτι πινακίδες που γράφουν «Free Hugs» και τις προσφέρουν στους περαστικούς με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά. Καθώς περνάει ο κόσμος μερικοί δείχνουν ενοχλημένοι γιατί βρίσκονται στο διάβα τους οι νεαροί με τις πινακίδες.

Εκείνη την ώρα λοιπόν και ενώ περπατάω αμέριμνος, ακούω ξαφνικά μια δυνατή φωνή, σα να ερχόταν απο… παντού, να επαναφέρει στη τάξη τους νεαρούς. Στρίβω το κεφάλι μου προς τα επάνω και τι να δώ. Ένα μεγάφωνο, δεμένο επάνω σε μια απο τις κάμερες παρακολούθησης!!! Το συμβάν είχε εντοπιστεί απο οποιονδήποτε ήταν στην άλλη άκρη της κάμερας και θεώρησε καλό να επέμβει φωνάζοντας για το γενικότερο καλό.

Ειλικρινά, ανατρίχιασα. Θυμήθηκα κάτι φάσεις στο 1984 του George Orwell όπου ο Μεγάλος Αδερφός βλέπει, ακούει και επεμβαίνει στα πάντα.

Ο Μεγάλος Αδερφός έχει γίνει κοινότυπος βέβαια σήμερα και αυτό ίσως είναι και το κακό. Τότε που γράφτηκε ήταν εκκεντρικό («Ήθελα να ‘ξέρα ποιός θα το διαβάσει αυτό το βιβλίο»), αργότερα χαρακτηρίστικε προφητικό («Μπορούμε να βγάλουμε πολλά λεφτά απο αυτό το βιβλίο») και τελικά μπήκε στη καθημερινή μας ζωή και έγινε κοινότυπο («Θα το βάλουμε μαζί με το επόμενο τεύχος της Κυριακάτικης»).

Η Αγγλία είναι σήμερα η χώρα με τις περισσότερες κάμερες παρακολούθησης σε οποιοαδήποτε στατιστική. Δυό κόμα πέντε εκατομύρια κάμερες παρακολούθησης και είμαι σίγουρος οτι δεν είναι μετρημένες όλες! Υπάρχουν κάμερες παρακολούθησης της κυκλοφορίας στους δρόμους (και κάμερες για τη παρακολούθηση της ταχύτητας), κάμερες ασφαλείας στις γειτονιές, κάμερες ασφαλείας στα μέσα μαζικής μεταφοράς, κάμερες ασφαλείας στα μαγαζιά (συμπεριλαμβανομένων και των καμερών που καταγράφουν αυτόματα τον αριθμό του αυτοκινήτου στο parking και σε χρεώνουν ανάλογα με την ώρα που άφησες το αμάξι μέσα στο parking), κάμερες ασφαλείας σε επιλεγμένους χώρους συνεστίασης (Ώπως για παράδειγμα στη καφετέρια του πανεπιστημίου), στο Cinema, στο θέατρο, στο σταθμό των λεωφορείων, στα ασθενοφόρα, στα αστυνομικά αυτοκίνητα και τώρα τελευταία έχουν βάλει φορητές κάμερες ακόμα και πάνω στα όργανα της τάξης (βλέπε Μπάτσος)... Για τις κάμερες στα αεροδρόμια φυσικά δεν είναι ανάγκη να πώ τίποτα, υπάρχουν παντου, εκτός ίσως απο το γεγονός της φωτογράφησης στις πτήσεις εσωτερικού. Όταν περνάς τον έλεγχο των ταξιδιωτικών εγγράφων σου πέρνουν μια φωτογραφία. Όταν αργότερα εμφανίζεσαι στη πύλη για να μπείς στο αεροπλάνο, μαζί με τον έλεγχο του εισητηρίου σου τραβάνε άλλη μια φωτογραφία την οποία και συγκρίνουν με την αρχική! (Τώρα, ποιό σενάριο καλύπτει αυτή η διαδικασία, δε μπορώ να πώ με σιγουριά)

Εδώ που τα λέμε ίσως είναι πιο εύκολο να γράψω σε ποιά μέρη ΔΕΝ έχει κάμερες!

Στο Λονδίνο, που είναι και η πρωτεύουσα, η κατάσταση είναι χειρότερη (!!!). Σε περίπτωση που αναρρωτιέσαι «πώς γίνεται αυτό;», φαντάσου οτι σε κάποια μέρη, σε οποιοδήποτε σημείο και αν σταθείς μπορεί να σε βλέπουν παρα πάνω απο 1 κάμερες!!!

Ίσως μάλιστα γι’αυτό και η στατιστική για το πόσες φορές την ημέρα σε βλέπει μια κάμερα να είναι και τόσο υψηλή. Κατά μέσο όρο, ένας πολίτης "συλαμβάνεται" περίπου 300 φορές απο τις κάμερες παρακολούθησης!

Το λυπηρό της υπόθεσης είναι οτι παρ’ όλη τη στενή παρακολούθηση, παρ όλη την εμφανή παρουσία της αστυνομίας και την νομική ενδυνάμωση της, τα «ατυχή περιστατικά» όπως εξαφανίσεις, κατα λάθος δολοφονίες, βομβιστικές επιθέσεις, κλπ, συνεχίζουν να εμφανίζονται στις ειδήσεις. Και σε αυτή τη περίπτωση, τα νέα είναι πιο «εκθαμβωτικά» γιατι «έχουμε βίντεο απο τη σκηνή της επίθεσης». Τουλάχιστον οι κάμερες θα βγάλουν τα λεφτά τους κατα αυτό το τρόπο.

Μια άλλη αρνητική επίπτωση είναι οτι η συνήθεια αυτή των καμερών παρακολούθησης εξαπλώνεται και σε άλλες χώρες, τροφοδοτούμενη απο τις πρωτοφανείς και θρασείς πολλές φορές διεθνείς τρομοκρατικές επιθέσεις. Ας μη ξεχνάμε οτι στη πρωτεύουσα μας (Αθήνα – Ελλάδα) υπάρχει ήδη ένα δίκτυο καμερών παρακολούθησης της κυκλοφορίας το οποίο κάπου έιχα ακούσει οτι θα έπρεπε να καταγράφει μόνο είκονα...Αλλά όλως περιέργως, σε αυτή τη περίπτωση μπορούμε να ακούσουμε όλες τις ανατριχιαστικές λεπτομέρεις (και ευτυχώς γιατί το γεγονός είναι τραγελαφικό!)

Είμαι σίγουρος οτι όλες αυτές οι κάμερες λειτουργούν για την ασφάλεια μας...Σίγουρα οι κάμερες προλαμβάνουν κάποιες ατυχείς καταστάσεις, είτε είναι δυστύχημα, είτε είναι μια κλοπή ή κάποια πιο σοβαρή επίθεση (αν και έχουν εκφραστεί κατα καιρούς αμφιβολίες: Δείγμα αμφιβολίας 1, Δείγμα αμφιβολίας 2, Δείγμα Αμφιβολίας 3)

Όμως όταν σκέφτομαι οτι αν θέλει κάποιος να «ανακατασκευάσει» το Σαββατοκύριακο μου, μπορεί με άνεση να ξέρει που πήγα, ποιόν είδα και απο τα αρχεία της πιστωτικής μου κάρτας, και τι αγορές έκανα, αισθάνομαι μια ανασφάλεια.

Εντάξει, σίγουρα αυτός που «δεν έχει να κρύψει τίποτα, δε φοβάται τίποτα»...τότε γιατί όταν κάποιος στέκεται γυμνός, μπροστά σε ένα πλήθος προσπαθεί ενστικτοδώς να κρύψει τα «απόκρυφα» του;

Το ανθρώπινο σώμα δεν εμπνέει φόβο (για το δικό μου δεν είμαι και πολύ σίγουρος), όλοι ξέρουν τη γενική του μορφή, αλλά τουλάχιστον ας διατηρήσουμε το δικαίωμα να το δείχνουμε σε όποιον επιθυμούμε.

Είναι τρομακτικό να προστεθούν μεγάφωνα στις κάμερες. Σε λίγο καιρό ίσως αρχήσουν να μας φωνάζουν ακόμα και για να μη σκαλίζουμε τη μύτη μας!

Το ευτυχές είναι οτι οι κάμερες δεν έχουν φτάσει ακόμα στη φύση (βέβαια σε αυτό η Αγγλία έχει πρωτοτυπίσει και πάλι γιατί μπορείτε να δείτε για παράδειγμα live κάμερες απο φωλίες πουλιών)

Η φύση είναι παντού και πανέμορφη...

Μη καίτε το δάσος, θα βάλουν κι εκεί κάμερες :-(