Ο Μάνος...

Το Μάνο τον γνώρισα πρίν απο...(!!! να πάρει η οργή, έχουν περάσει τόσα χρόνια;;;) μέσω ενός κοινού μας γνωστού του Γ.Κ. (επίσης γνωστός και ώς "σκύλος"...μετά απο μια σειρά ατυχών αναγωγών του επιθέτου του)

Ο μύθος λέει οτι ο Μάνος ζούσε σε μια σπηλιά, τριγυρνούσε ξυπόλητος με ένα τομάρι ζώου τυλιγμένο γύρω του, κρατούσε ένα ρόπαλο, είχε μακριά μαλλιά, σκληρά ροζιασμένα χέρια και μια καρδιά μικρού παιδιού. Όλα αυτά μέχρι που ο Γ.Κ. του πρότεινε να κρατήσει για πρώτη φορά μια κιθάρα αντί για το ρόπαλο.

Εκείνη τη στιγμή λέγεται οτι έγινε μια μεταμόρφωση. Ο Μάνος έμεινε σιωπηλός για αρκετή ώρα κοιτόντας πότε το ρόπαλο και πότε τη κιθάρα. Στο τέλος, πέταξε το ρόπαλο, έπιασε τη κιθάρα απο τη κεφαλή και την έσυρε σε όλο το δρόμο μέχρι τη σπηλιά του. Έμεινε εκεί μέσα κλεισμένος χρόνια πολλά χωρίς να δείξει το παραμικρό ίχνος κόπωσης και κάποιο ομιχλώδες πρωινό όταν όλοι τον είχαν ξεγράψει, κάποιος τον είδε να στέκεται μπροστά στην είσοδο της σπηλιάς και να ψελίζει..."Πείνασα".

Απο τότε πέρασε πολύς καιρός, ένας μετρονόμος έγραψε...χιλιόμετρα, πέρασαν χιλιάδες μικρά αποδημητικά ευρώ μεταναστεύοντας απο τη τσέπη του και μεταμορφώθηκαν σε κιθάρες, ενισχυτές, πεταλιέρες, κλπ. Πέρασαν εκατοντάδες ώρες σε δουλειές άσχετες με τη μουσική (εταιρίες μεταφορών, αλουμίνια, νυχτοφύλακας, παλιατζίδικο, μόνο τώρα τελευταία δούλευε σε ένα μαγαζί με μουσικά όργανα)...Πέρασαν ώρες σε studio και κυρίως πέρασαν ώρες μοναχικής πρακτικής, για να φτάσει ο Μάνος, να ακούγεται έτσι:

Tender Surrender - Του Steve Vai, εδώ απο το Μάνο.
(Η μουσική που συνοδεύει τη κιθάρα (οι λεγόμενες "πλάτες") είναι απο κάποιο CD. Ο Μάνος παίζει τη κιθάρα και ρυθμίζει και τον ήχο της (το πως ακριβώς ακούγεται) σε κάθε σημείο του κοματιού)

Ο Μάνος βρίσκεται σήμερα στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας απο όπου και το video. Τι κάνει εκεί; Προετοιμάζεται να δώσει εξετάσεις σε κάποια απο τα καλύτερα Ευρωπαϊκά μουσικά πανεπιστήμια και το κομάτι που παραθέτω παρα πάνω είναι το ένα απο τα δύο κομάτια που θα παίξει στις εισαγωγικές εξετάσεις τον Μάϊο.

Μάνο, καλή επιτυχία!

800 Μίλια Με Μάτια Ερμητικά Κλειστά

Η Δοκιμασία:
Πρίν απο δύο εβδομάδες παρακολουθήσαμε μαζί με τον Α.Δ. το Advanced Powerboating σεμινάριο του οργανισμού Royal Yachting Association (R.Y.A.). Είχαμε ήδη περάσει απο το αντίστοιχο Level 2 πρίν απο καιρό και είχαμε μαζέψει και κάποιες ώρες πρακτικής, οπότε αποφασίσαμε να επιχειρήσουμε να πάμε στο επόμενο επίπεδο. Αυτό το σεμινάριο για ταχύπλοα περιελάμβανε ένα μεγάλο μέρος θεωρητικής κατάρτησης στη πλοήγηση και τους ναυτικούς χάρτες, κάποιες μανούβρες επάνω σε ρεύμα και μια καταπληκτική νυχτερινή άσκηση πλοήγησης.

Κατά τη νυχτερινή αυτή άσκηση έπρεπε να οδηγήσουμε τα σκάφη (6 μέτρα με μηχανές 100HP και 4μελές πλήρωμα μαζί με τον εκπαιδευτή) πάνω απο μια πορεία που είχαμε σχεδιάσει και υπολογίσει νωρίτερα στην αίθουσα. Η πορεία αυτή περνούσε πάνω απο 15 περίπου φωτισμένα ή σκοτεινά σημεία μέσα και κυρίως έξω απο το κυματοθραύστη που βρίσκεται στο Plymouth Sound και είχαμε υπολογίσει οτι στα σκέλη που βρισκόμαστε εκτός ορίων ταχύτητας, ουσιαστικά δηλαδή έξω απο το χώρο του λιμανιού, θα τα κάναμε με 15-20 κόμβους που σημαίνει περίπου 40 km/h. Ο εκπαιδευτής που είδε τη πορεία, τις ταχύτητες και τους χρόνους μας είπε χαμογελόντας "You should be alright in this weather!" και δεν είχαμε λόγο να μη τον πιστέψουμε.

Ένα μέλος του πληρώματος οδηγούσε το σκάφος κρατώντας τη διεύθηνση και τη ταχύτητα που του έθετε το δεύτερο μέλος του πληρώματος που ήταν ο πλοηγός και το τρίτο μέλος του πληρώματος κρατούσε το χρόνο που είχε περάσει απο το τελευταίο σημείο. Οι οδηγίες του εκπαιδευτή ήταν οτι ο οδηγός δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να αλλάζει πορεία απο αυτή που του δίνεται και οτι ο πλοηγός δεν θα πρέπει να κοιτάει το περιβάλλον και να υποθέτει που βρίσκεται με μόνη εξαίρεση όταν εκτιμά οτι έχει χάσει τη θέση του. Σε αυτή τη περίπτωση το σκάφος σταματάει και ο πλοηγός βρίσκει τη τρέχουσα θέση του επάνω στο χάρτη πέρνωντας διοπτεύσεις (bearings) πρός γνωστές -απο το χάρτη- φωτισμένες σημαδούρες ή φάρους.

Καθ' όση διάρκεια βρισκόμασταν μέσα απο τον κυματοθραύστη η άσκηση προχωρούσε χωρίς κάποια ουσιαστική δυσκολία, κυρίως επειδή υπήρχαν πολλά φωτά και σημαδούρες και βλέπαμε τη θάλασσα και τα κύματα που παίρναμε. Ο καιρός ήταν πολύ καλός με 13-14 mph αέρα, πολύ καλή ορατότητα και περίπου 10 βαθμούς θερμοκρασία. Είχαμε βρεί τις 4 πρώτες σημαδούρες απο τις οποίες η τέτταρτη δεν ήταν φωτισμένη και σε γενικές γραμμές νοιώθαμε πολύ καλά.

Το επόμενο σκέλος μας έφερνε στη πρώτη σημαδούρα πολύ κοντά στο κυματοθράυστη που σημαίνει οτι τα κύματα θα μεγάλωναν αλλά και θα σκοτείνιαζε πλέον τελείως αφού θα αφήναμε πίσω μας την ακτή με τα φώτα απο τα μαγαζιά και τα σπίτια.

Αλλάζουμε θέσεις, περνάω απο τη πλοήγηση στο τιμόνι, δένω το κλειδί ασφαλείας στο πόδι μου και περιμένω το επόμενο σημείο. 195 μοίρες 15 κόμβοι, κάνω ένα κύκλο γύρω απο τη σημαδούρα και τη περνάω με 12 περίπου κόμβους, δε βλέπω τίποτα και νοιώθω οτι πάμε γρήγορα, "You are doing 12.4", ανοίγω περισότερρο το γκάζι μέχρι που φτάνουμε τους 15. Εξακολουθώ να πιστεύω οτι πάμε πολύ γρήγορα για αυτές τις συνθήκες. Δε βλέπω τίποτα, καταλαβαίνω τα κύματα μόνο απο τη συμπεριφορά του σκάφους, ζορίζεται όταν ανεβαίνουμε και ξαφνικά χωρίς να το περιμένω γίνεται ανάλαφρο και νοιώθω οτι πέφτουμε μέχρι που συναντάμε την επιφάνεια. Σκέφτομαι τους κορμούς μικρών δέντρων και τα κλαδιά που κατεβάζει μερικές φορές το ποτάμι και τα βλέπουμε να επιπλέουν την ημέρα. Θα προλάβουμε να τα αποφύγουμε με αυτή τη ταχύτητα; Θα τα δούμε; "ONE MINUTE", άλλα 30 δευτερόλεπτα για να βρούμε τη σημαδούρα, στο μαύρο της θάλασσας διακρίνω το λευκό των μικρών κυμάτων που κατρακυλάνε απάνω στον εαυτό τους. "250 Μοίρες 15 κόμβοι", είναι το επόμενο σημείο, στρίβω δεξιά και νοίωθω τα κύματα να έρχοντε απο αρίστερα μας, μας παρασύρουν δεξιά, προσπαθώ να κρατήσω τη πορεία κοιτώντας κλεφτά την πυξίδα, δε βλέπω τίποτα, εκτός απο ένα αχνό κίτρινο φώς σε αυτό που νομίζω οτι είναι ο ορίζοντας. Αναβοσβήνει, άλλες φορές το βλέπω χαμηλά, άλλες φορές λίγο ψηλότερα, πρέπει να είναι το σημείο μας, πηγαίνουμε απάνω του. Όχι φαίνεται πιο αριστερά απο τη πορεία που πρέπει να κρατήσω, "You are doing 13 knots", τα κύματα μας ελατώνουν τη ταχύτητα, ανοίγω περισσότερο το γκάζι, δε βλέπω τίποτα...

Μέσα στο γενικότερο καταιγισμό πληροφοριών, δε μπορώ παρα να σκέφτομαι ένα πράγμα:
"ΠΩΣ ΔΙΑΟΛΟ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕ Ο SHACKLETON ΓΙΑ 800 ΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΤΑΡΚΤΙΚΗ;;;;;", ο εκπαιδευτής με ακούει και γελάει...


Η Αποστολή Endurance:

(Ernest Henry Shackleton, Photo Απο Wikipedia)

O Ernest Shackleton ξεκίνησε το 1914 μια αποστολή για να βρεί τον γεωγραφικό Νότιο πόλο με ένα ειδικά κατασκευασμένο ιστιοφόρο το Endurance. Λίγο περισσότερο απο ένα χρόνο αργότερα (Νοέμβριος 1915) και ενώ προσπαθούσε να φτάσει όσο το δυνατόν πιο κοντά στο ηπειρωτικό κομάτι της Ανταρκτικής για να αποβιβάσει την αποστολή και να συνεχίσουν με έλκυθρα, το πλοίο παγιδεύτηκε στον πάγο. Ο Shackleton σαν αρχηγός της αποστολής έπρεπε να αποφασίσει αν θα έμεναν με το πλοίο και θα περίμεναν να ανοίξει ο καιρός ή αν θα το εγκατέλειπαν. Αποφάσισε να το εγκαταλείψουν. Ακολούθησε μια περίοδος 5-6 μηνών ζωής επάνω στο πάγο, με το πλήρωμα να τραβάει τις βάρκες ασφαλείας που είχαν πάρει απο το Endurance γεμάτες με προμήθειες και εφόδια. Στις 27 Μαρτίου, ο πάγος είχε αρχήσει να αδυνατίζει και το πλήρωμα συνέχισε μέσα στη θάλασσα με τις βάρκες...με κουπιά. Που πήγαιναν; Το σχέδιο του Shackleton για να σώσει το πλήρωμα και τον εαυτό του ήταν να βρούν πρώτα "στέρεη" γή. Και τη βρήκαν περίπου 80 μίλια βορειότερα απο το σημείο που έριξαν τις βάρκες στο νερό.

Στο νησί Elephant Island, ένα έρημο ακατοίκητο νησί στη μέση του Ανταρκτικού πουθενά! Μόλις οργάνωσαν τη κατασκήνωση ο μαραγκός της αποστολής ξεκίνησε να ενισχύει τις δύο απο τις 4 βάρκες που είχαν μαζί τους σύμφωνα με τις υποδείξεις του Shackleton. Τις προετοίμαζε για ένα ταξίδι 800 μιλίων μέσα στην ανοιχτή θάλασσα προς το νησί South Georgia, το κοντινότερο κατοικημένο νησί στη τωρινή τους θέση απο όπου θα μπορούσαν να φέρουν βοήθεια για το υπόλοιπο πλήρωμα.

800 Μίλια μόνο με ένα αυτοσχέδιο πανί, τα κουπιά, μια πυξίδα και ένα χάρτη (είχαν και εξάντα μαζί τους αλλά οι άσχημες καιρικές συνθήκες τους επέτρεψαν να πάρουν το στίγμα τους ελάχιστες φορές)...

...Και τα κατάφερε! Ή μάλλον, περίπου τα κατάφερε. Γιατί έφτασε στο νησί South Georgia απο την ακατοίκητη μεριά του και ο καιρός ήταν τόσο άσχημος που δεν ήθελε να διακινδηνεύσει να βγεί με τις ήδη ταλαιπωρημένες βάρκες και να κάνει τον περίπλου του νησιού. Και τι αποφάσισε τελικά να κάνει; Ήξερε οτι το νησί δεν ήταν καν χαρτογραφημένο και αποφάσισε να το διασχίσει απο τη στεριά, περπατόντας μέσα απο μια τελείως αφιλόξενη γή που αποτελεί το φυσικό περιβάλλον ελάχιστων ζωντανών οργανισμών, μέχρι τον σταθμό φαλαινοθηρικών στην άλλη μεριά του νησιού!

Απο την αποστολή του Shackleton δεν πέθανε ούτε ένας άνθρωπος. Κατάφερε και γύρισε πίσω με ένα άλλο πλοίο και να περισυνελέξει όλο το πλήρωμα του απο το Elephant Island!

Όταν μετά απο πολλά χρόνια ο Ernest Shackleton πέθανε, τον έθαψαν στο νησί South Georgia. Η βάρκα με την οποία ο ίδιος και το πλήρωμα του έκαναν αυτό το απίστευτο ταξίδι πρός τη σωτηρία, η ίδια βάρκα που οι γέροι ναυτικοί στο σταθμό φαλαινοθηρικών στο νησί South Georgia μετέφεραν στα χέρια μέχρι τη πλατεία του σταθμού σαν σπάνιο αξιοθέατο, εκτίθεται μέχρι σήμερα στο κολέγιο Dulwich, στο Λονδίνο.

(The James Caird, Photo: Tomroyal)

Πίσω Στη Στεριά:
Τα φώτα της αποβάθρας έχουν φανεί απο ώρα, πλευρίζουμε και δένουμε απο την έξω μεριά. Πίσω στην αίθουσα με αυτό το πανέμορφο συναίσθημα αγωνίας και ενθουσιασμού ακόμα μέσα μου. Η φίλη μας η Irma απο τη Λιθουανία, το τρίτο μέλος του πληρώματος, πιστεύει οτι ο Shackleton ήταν απλά τυχερός που κατάφερε να βρεί το νησί μέσα στην ανοιχτή θάλασσα. Εκείνη δείχνει να προτιμά περισσότερο τους άθλους της Ellen McArthur και των δικών της ταξιδιών γύρω απο τον πλανήτη (φορτωμένη με όλα τα gadgets του σύγχρονου πλοηγού!). Ίσως...απο την άλλη όμως είναι τόσοι πολλοί κίνδυνοι μαζεμένοι που ο Shackleton δε μπορεί να γλύτωσε τυχαία.

Αποχωρούμε απο το εκπαιδευτικό διήμερο με το Intermediate δίπλωμα (ανάμεσα στο Level 2 και το Advanced) λόγο κάποιων λαθών που κάναμε επανειλημένα στη νυχτερινή πλοήγηση και επειδή αποτύχαμε να αναγνωρίσουμε κάποια παραδείγματα φωτεινών σημάτων στην αίθουσα.

Τα καλά νέα είναι οτι μας δίνεται η ευκαιρία να ξαναπροσπαθήσουμε μόνο τη νυχτερινή πλοήγηση και τα φωτεινά σήματα προς το τέλος του Απριλίου για την απόκτηση του Advanced Powerboating τίτλου.

Άλλη μια νυχτερινή άσκηση; Πως θα μπορούσαμε να αρνηθούμε τέτοια προσφορά;;; :-D


(
Σημείωση: Στις παραπάνω γραμμές δίνεται μια πολύ σύντομη περιγραφή της αποστολής του Sir Ernest Shackleton χωρίς κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες. Αν θέλετε να μάθετε περισσότερες πληροφορίες για την αποστολή, μαζί με εντυπωσιακές φωτογραφίες μπορείτε να δοκιμάσετε τα παρακάτω συνοπτικά άρθρα...

• Ernest Shackleton

• Η Αποστολή Του Endurance

• Elephant Island

• South Georgia

...ή τα παρακάτω βιβλία:

• Shackleton - Βιογραφία

• South - The Endurance Exhibition (Γραμμένο απο τον ίδιο με φωτογραφίες του Jack Hurley, φωτογράφου της αποστολής)

)

Νέο Album Απο Τους Market!!!

Πρόκειται ουσιαστικά για τα μισά μέλη της καταιγιστικής elelctronica μπάντας Camden Market οι οποίοι διαλύθηκαν τραγικά πέρσι το Φεβρουάριο όταν ο απίστευτα πηγαίος και δημιουργικός frontman τους, Chris Takis πήγε φαντάρος.

(Photo: Marakesh Night Market By Rob Baker)

Οι Market συνεχίζουν τη παράδοση του συγκροτήματος (μόνοι) αντλώντας την έμπνευση τους κυρίως απο μπλιμπλίκια της δεκαετίας του 80, το Super Mario, ένα σπασμένο mini Moog και τα jingles των τηλεφωνικών κέντρων όταν σε βάζουν σε αναμονή.

Το τέτταρτο album τους έχει το τίτλο "Jeffersonian political philosophy" και περιέχει κομάτια ώς επι το πλείστον γραμμένα απο το μπασίστα του συγκροτήματος Jon Jefferson. Ο ίδιος δήλωσε οτι η μεγαλύτερη επιρροή του σε αυτή τη δουλειά ήταν ο πατέρας του Jeffer Johanson και φυσικά ο παππούς του Johan Johanson.

Το album περιέχει τα εξής κομμάτια:

Parrot Film Company:
Με μια εισαγωγή που θυμίζει έντονα το γνωστό ύμνο της ομόνυμης κινηματογραφικής ομάδας που είχε δημιουργήσει ο Jerfferson όταν ήταν στο πανεπιστήμιο, αυτό το τραγούδι μας δίνει μια γεύση απο τις θερμές καλλιτεχνικές σχέσεις ανάμεσα στα μέλη της ομάδας στις αρχές του 1967.
Το κομάτι "Οι φίλοι της ταινίας με τον Παπαγάλο" (Υπότιτλος "The Party") τελειώνει με 31415928 επαναλήψεις της έκφρασης "Birdy Nam Nam" θυμίζοντας μας αμυδρά τις ελικοειδής καταβολές του συγκροτήματος.

Minnesota State Highway 261:
Τα ντελικάτα μπάσα του ρυθμικού Parrot Film Company δίνουν τόπο στην οργή του "Minesota State Highway 261".
Νομίζω οτι ο ίδιος ο Jefferson περιγράφει με το καλύτερο τρόπο το έναυσμα για αυτό το κομμάτι:
"Όταν ήμουν στη Σουηδία για μια συναυλία γνώρισα μια δημοσιογράφο και πραγματικά ένιωθα σα να την ήξερα χρόνια. (Βήχει) Έτσι δεν ένιωσα καμία έκπληξη όταν μου πρότεινε να χαθούμε στο δάσος πίνοντας μεγάλες ποσότητες (βήχει)ναρ(βή..)κωτ(..χει)ικών.
Όταν συνήλθα ήμουν 22 χρονών και εκείνη είχε χαθεί για πάντα απο τη ζωή μου. Ο πρώτος άνθρωπος που βρήκα όταν βγήκα στο δρόμο με κοίταξε σα μια σπασμένη κούκλα. Που είμαι; τον ρώτησα....Minesota State Highway 261 μου απάντησε...Διάολε, δεν αξίζει να γράψεις ένα τραγούδι (ρεύεται) για αυτό;"

Haut-Ogooué Province:
Το μόνο κομμάτι του δίσκου που μας άφησε μια υπόξυνη γεύση. Εδώ οι Market διασκευάζουν τη χειρότερη δουλειά του Γερμανικού Trash Punk συγκροτήματος Halavastergnost σε μια προσπάθεια να την ανεβάσουν στο επόμενο επίπεδο. Μπορεί το κομάτι να κερδίζει τις εντυπώσεις για τη πρωτότυπη χρήση του τσέλου ώς κρουστικό τρυπάνι, αλλά ο 4ος παπαγάλος στο δεύτερο σόλο είναι τελείως φάλτσος όση καλλιτεχνική αδεία και αν θέλετε να επικαλεστείτε! Γιατί τέτοιο κύλημα παιδιά;

Xalam:
Έμμετρος ακουστικός διθύραμβος στα comics της δεκαετίας του 50. Όπως λέει και στο Refrain ο ίδιος ο Jefferson "You love is like SNIFF SNIFF KAPOW - XALAM"

Ruffey Lake Park:
Θα θυμάστε φυσικά την πληθωρική Ruffey Tompkins (στενή φίλη του Chris Takis) που είχε πετάξει τα ρούχα της στη συναυλία των Camden Market πέρσι όταν είχε βραχεί και αναφλεγεί απο ασυνείδητο οπαδό του συγκροτήματος ο οποίος προσπαθούσε να γεμίσει το Zippo του κάνοντας headbanging κατα τη διάρκεια του τραγουδιού "ΑΕΡΑ!!! m(BEEEEP)ucker".

Σε αυτό το τραγούδι, στη συγγραφή του οποίου συμμετείχε η ίδια η Ruffey σε τηλεδιάσκεψη απο το Β φρενοκομείο της Haut-Ogooue Province (σύμπτωση;), ο Jefferson εξιστορεί το πόνο της Ruffey όταν χώρισε με τον Chris Takis. "Διάολε, με τόσα δάκρυα που έχυσε αυτό το κορίτσι θα μπορούσαμε να φτιάξουμε μια λίμνη και ένα ολόκληρο πάρκο γύρω γύρω...με παγκάκια"
("Girl Stop Crying, It Feels Like Sinking (δίς)")

Wilhelm Paulson:
Μουσική που θυμίζει την αναγέννηση παιγμένη απο 8μπιτο υπολογιστή και κεραμικό ηχείο κινητού, σε ένα κομμάτι που φιλοδοξεί να αποκαταστήσει όλη την αλήθεια για τον ετεροθαλλή αδελφό του Γουλιέλμου Τέλου που αν και τυφλός ήταν πολύ καλύτερος τοξότης απο το δημοφιλή συγγενή του. Πραγματικά ενδιαφέρουσα θεματολογία.

Monkland and Kirkintilloch Railway:
Θυμάστε το Hip Metal που είχε κυκλοφορήσει στην Ελλάδα με το τίτλο "Ο Τίγρης Και Τα Τρία Τιγράκια (Άουτς!)" (Along Came A Tigger With Three Little Birds In Her Mouth). Ειδού το "Monkland and Kirkintilloch Railway" που συνεχίζει στο δρόμο που χάραξε ο Busta Rhymes, φτήνοντας γλωσσοδέτες σε καταιγιστικούς ρυθμούς.

Jacumba, California:
(Επίσης γνωστό και ώς Ja(h)cumba, California)
Ανάμεσα στα συνηθισμένα του συγκροτήματος και ένα πειραματικό κομμάτι σε Waltz Blue Grass ρυθμούς που συνδιάζει τη μουσική παράδοση των Εσκιμόων με τη Τζαμαϊκανή κουλτούρα.

Golden Apes:
Σε μελαγχολικούς ρυθμούς που θυμίζουν Bristol στα μέσα της δεκαετίας του 90, αυτό το ατμοσφαιρικό (6 bar) κομάτι περιγράφει την αγωνία και τα συναισθήματα του Jefferson μέχρι τη τελετή απονομής των βραβείων Golden Ape 2002.

Lisa Fowler:
Ωδή σε 9/17 στη σπιτονοικοκυρά του Jefferson με αφορμή την απόφαση της να παραχωρήσει το τέτταρτο υπόγειο της πολυκατοικίας στο συγκρότημα για τις πρόβες τους.
Ειδικά για αυτό το κομάτι αξίζουν συγχαρητήρια στο μηχανικό ήχου. Τα λεπτεπίλεπτα ψιλά παραμορφώθηκαν ελάχιστα απο το High End σύστημα που χρησιμοποιήσαμε στη δοκιμή του album με αποτέλεσμα ο δίσκος να κάνει το καλύτερο χρόνο του στο 5ο γύρο με 33 1/3 στροφές ακριβώς!!!

Analemma Calendar:
Ο δίσκος κλείνει με αυτό το μακρόσυρτο Blues (24:55) και τα 7 μέλη του συγκροτήματος να τραγουδούν σε 5φωνικά μοτίβα καταγγέλοντας την απόφαση πρόσφατου δικαστηρίου να προχωρήσει σε δέσμευση της καλλιτεχνικής περιουσίας του συγκροτήματος.
Η απόφαση αυτή ήταν η απρόσμενη κατάληξη της γνωστής και πολυετούς διαμάχης ανάμεσα στον drummer του συγκροτήματος και γνωστή φαρμακοβιομηχανία για τα δικαιώματα χημικής φόρμουλας που καθιστά τον ύπνο εντελώς άχρείαστο!.


Περισσότερες λεπτομέρειες για την ιστορία πίσω απο τη γέννηση των Market αλλά και τους πολλά υποσχόμενους "European Space Camp" μπορείτε να βρείτε εδώ.

Έπεσε Το Πούσι Αποβραδίς...

Ο καιρός που επικρατεί αυτές τις μέρες και οι εικόνες της θάλασσας μπροστά μας μου θύμισαν κάποια ποιήματα του Νίκου Καββαδία. Μετά το προηγούμενο post με το πρώτο στίχο απο το ποίημα "Οι Επτά Νάνoι Στο s/s Cyrenia" σειρά είχε ο πρώτος στίχος απο το Πούσι.


Είναι Μάρτιος και έχει πέσει ομίχλη και είναι κάπως έτσι:


Αν θέλετε να ρίξετε μια μάτια στο τι φαίνεται απο αυτή τη κάμερα κάποια άλλη στιγμή μπορείτε να την επισκευθείτε εδώ.

Άλλη μια camera μέσα στο λιμάνι αυτή τη φορά. Η συγκεκριμένη μεταδίδει σχεδόν ζωντανά απο αυτή τη διεύθηνση.



Και τέλος μια camera με αρκετά γρήγορο ρυθμό ανανέωσης απο όπου θα έπρεπε να φαίνεται ένας μεγάλος φάρος σε απόσταση περίπου 30 μετρά και τέρμα δεξιά στο κάδρο όπως επίσης και ένα μικρό νησί και κάποιοι λόφοι πίσω του...κάπου εκεί.
(Σημείωση: ίσως χρειαστεί να κάνετε ένα refresh μόλις επισκευθείτε τη διεύθηνση...για κάποιο λόγο μερικές φορές δεν έρχεται αμέσως η εικόνα.)

Ποιός ξέρει τι έβλεπε (ή τι δεν έβλεπε ίσως) ο Καββαδίας όταν έγραφε:

Έπεσε το πούσι αποβραδίς
- το καραβοφάναρο χαμένο -

Εφτά Σε Παίρνει Αριστερά, Μη Το Ζορίζεις...

Τι μήνας κι αυτός, όχι απαραίτητα ο ημερολογιακός αλλά οι τελευταίες τέσσερες περίπου εβδομάδες. Ξεκίνησε με μέτριο φόρτο εργασίας και ένα γρήγορο ταξίδι στο Λονδίνο για ένα meeting που έπρεπε να παρακολουθήσω, συνέχισε με το προγραμματισμένο σεμινάριο για ταχύπλοα που είχαμε κλείσει εδώ και 2 μήνες περίπου με τον Α.Δ και σχεδόν ώς φυσικό επακόλουθο της κούρασης (έβαλε το χεράκι του και ο καιρός), ένα κρύωμα με έριξε στο καναβάτσο για 2-3 μέρες που έγιναν 5 μέχρι να μου φύγουν οι πονοκέφαλοι και το μπλοκάρισμα στη μύτη. Τη τελευταία εβδομάδα κάτι μικρό-τρεξίματα στη δουλειά και το διδακτορικό δε με άφησαν να πάρω ανάσα και ο φόρτος εργασίας προβλέπεται να "χειροτερέψει". Λίγο πολύ σαν τον καιρό που μας έκανε δώρο ο Ατλαντικός Ωκεανός και τα πανέμορφα φαινόμενα του τις τελευταίες δύο ημέρες.

Εχθές το βράδυ τίποτα δεν έδειχνε οτι θα μας χτυπούσε τέτοια κακοκαιρία, εκτός ίσως απο ένα αεράκι που όλο και δυνάμωνε, τη βροχή που την έχουμε λίγο πολύ συνηθίσει και το website της Μετεωρολογικής Υπηρεσίας που είχε εκδόσει Ανακοινώσεις Ακραίων Καιρικών Φαινομένων που έπιαναν σχεδόν όλη την επιφάνεια του νησιού απο τις νότιες ακτές μέχρι τη Σκωτία για τις επόμενες δύο ημέρες!

Περίπου είκοσιτέσσερες ώρες μετά, οι προβλέψεις επιβεβαιώθηκαν και ευτυχώς θα έλεγα. Η Μετεωρολογική Υπηρεσία της Αγγλίας ξόδεψε πρίν απο 3-4 χρόνια ένα μεγάλο ποσό για να αγοράσει ένα πολύ δυνατό NEC Supercomputer. Αυτό το Supercomputer κάθεται στο Exeter (περίπου 42 μίλια Βόρεια Ανατολικά απο το Plymouth) και καταβροχθίζει τεράστιες ποσότητες αριθμών απο μετεωρολογικούς σταθμούς προσπαθώντας να προβλέψει τον μαθηματικά αποδεδειγμένα απρόβλεπτο καιρό όσο το δυνατόν καλύτερα. Και απ' οτι φαίνεται τα τελευταία χρόνια τα καταφέρνει μια χαρά πληροφορώντας το ευρύ κοινό εγκαίρως με τις περιοχές που πιθανότατα να δημιουργηθούν προβλήματα. Νομίζω οτι είναι πολύ θετική αυτή η φιλοσοφία της πρόληψης απο αυτή της αντιμετώπισης ενός προβλήματος.

Για παράδειγμα, η (τουλάχιστον εντυπωσιακή) πρόβλεψη για ανέμους που ίσως να έφταναν (στις ειδήσεις άκουσα πριν απο λίγο οτι ξεπέρασαν) και τα 75 μίλια την ώρα στη περιοχή μας (75 μίλια, ταχύτητα ριπής) ήταν κάπως έτσι για σήμερα (10/03/08):


Η online πρόβλεψη είναι διαθέσιμη απο το site του Met Office μαζί με διάφορες σχετικές πληροφορίες.

Αρκετές φορές κατα τη διάρκεια της σημερινής ημέρας θυμήθηκα τη σκηνή απο το Twister όπου ηχογραφούν τις συνθήκες του τυφώνα και κάποια στιγμή "We Have Cows!!!"...Ιπτάμενες αγελάδες βέβαια δεν είχαμε αλλά κάτι κάδους σκουπιδιών που τους βρήκε εύχερους ο αέρας, τους τακτοποίησε καταλλήλως!

Αυτή τη στιγμή ο αέρας και η βροχή συνεχίζουν να χτυπάνε το τζάμι καθώς φυλομετράω τις σκόρπιες ηλεκτρονικές σημειώσεις που κράτησα όλες αυτές τις ημέρες για μικρά και μεγάλα πράγματα που ήθελα να περιγράψω αλλά δεν έβρισκα το χρόνο ή το κουράγιο. Τα ξαναλέμε...εν καιρό (και μακάρι αίθριο).

Πειράματα Με Ανθρώπους...

Αποφάσισα να αφιερώσω το post αυτής της εβδομάδας σε κάποια πειράματα που έγιναν πριν απο αρκετά χρόνια και έχουν φοβερές ομοιότητες με σύγχρονα πράγματα και περιστατικά όπως τηλεοπτικά παιχνίδια, ταινίες και τη τραγική πραγματικότητα των βασανηστηρίων κρατουμένων σε φυλακές στο πρόσφατο πόλεμο στη Μέση Ανατολή.

Έπεσα απάνω στα σχετικά video ψάχνοντας να βρώ περισσότερες πληροφορίες στο Youtube για ένα συγκεκριμένο πείραμα που είχε κάνει στο παρελθόν ο Stanley Milgram, ένας αμερικανός κοινωνιολόγος. Το πείραμα αυτό μου είχε κάνει εντύπωση όταν διάβασα γι' αυτό πρίν απο 3-4 χρόνια όταν το Youtube υπήρχε ίσως σαν ιδέα ακόμα. Ήταν "Το Πείραμα του Μικρού Κόσμου" το οποίο έχει σχέση με τη δομή των δικτύων κάθε είδους (κοινωνικών δικτύων, οδικών δικτύων, τηλεπικοινωνιακών δικτύων αλλά και το πιο σημαντικό...δικτύων νευρώνων!) που είναι κάτι που εφάπτεται με το διδακτορικό μου. Παρ' όλα αυτά έχω βάλει κάτι σαν προδιαγραφή για αυτό το blog να μη μιλάω για πράγματα με τα οποία ασχολούμαι το 90% το χρόνου μου καθημερινά, οπότε και θα αφήσω αυτό το θέμα εδώ (χμμμ εκτός και αν κάνω καμιά εξαίρεση στο μέλλον:-) ). Αν θέλετε να μάθετε περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να δείτε εδώ...

Συνεχίζω με τα "περίεργα" κοινωνιολογικά πειράματα...

Aπ' οτι φαίνεται ο Milgram είναι πολύ πιο γνωστός για ένα ενδιαφέρον πείραμα που είχε κάνει και που είναι σχετικό με τη συμπεριφορά του άνθρωπου στη παρουσία της εξουσίας και τα όρια της υποταγής.

Αυτό που έκανε λοιπόν το 1961 περίπου, ήταν να βρεί εθελοντές τους οποίους και τοποθέτησε σε ένα παιχνίδι ερωτήσεων με τη μορφή Δασκάλου (ο οποίος ρωτάει) και Μαθητή (ο οποίος απαντάει κάποιες τυχαίες ερωτήσεις). Το πρωτότυπο της μελέτης ήταν οτι για κάθε λάθος απάντηση του Μαθητή, ο Δάσκαλος πατούσε ένα διακόπτη ο οποίος θα έδινε ένα ηλεκτρικό σόκ στο Μαθητή! Για κάθε λάθος απάντηση, η τάση αυξανόταν.

Το όλο πείραμα ήταν στημένο για όλους εκτός απο το Δάσκαλο. Ουσιαστικά ο Μαθητής δεν λάβαινε κανένα σόκ και ήταν και αυτός μέρος του πειράματος. Συμπεριφερόταν όμως σα να πονάει πολύ όταν ανέβαινε η τάση. Ο σκοπός του πειράματος ήταν να διαπιστωθεί τι θα έκανε ο Δάσκαλος έχοντας μέσα του τις δικές του προσωπικές αξίες για το τι είναι λάθος και σωστό αλλά και τον υποτιθέμενο ειδικό γιατρό δίπλα του που τον καθύσηχαζε και τον προέτρεπε να συνεχίσει να δίνει ηλεκτροσόκ στο Μαθητή. Ο "ειδικός" αντιπροσώπευε μια μορφή εξουσίας...μια μορφή αυθεντίας. Δείτε το πείραμα στο παρακάτω video και παρακολουθήστε τις αντιδράσεις του "υποκειμένου":

Όταν είδα το video για πρώτη φορά και δρώντας μέσα σε ένα χώρο όπου τα θέματα ηθικής της έρευνας λαμβάνοντε πολύ σοβαρά, είχα μείνει πραγματικά άφωνος σκεπτόμενος το πώς είχε καταφέρει να πάρει έγκριση (Ethical Approval) αυτός ο άνθρωπος για ένα πείραμα που φέρνει σε τόσο ανεπιθύμητη θέση το υποκείμενο.

Όπως φάνηκε όμως αυτό το πείραμα ήταν εντελώς άκακο μπροστά στο πείραμα "Φυλακή" που έγινε στο Stanford το 1971 και έχει μεγάλες ομοιότητες με σύγχρονες περιστάσεις.

Με το πείραμα αυτό, ο καθηγητής ψυχολογίας Philip Zimbardo προσπαθούσε να καταλάβει πως αντιδρούν οι άνθρωποι όταν τοποθετούντε σε ένα περιβάλλον με αρνητικές ψυχολογικές επιδράσεις. Οργάνωσε λοιπόν ένα "παιχνίδι" και προσέλαβε εθελοντές που τους χώρισε σε δύο ομάδες. Τους Φύλακες και τους Φυλακισμένους.

Το "παιχνίδι" θα γινόταν σε ένα υπόγειο του πανεπιστημίου Stanford το οποίο ο Zimbardo είχε μετατρέψει για τους σκοπούς του πειράματος σε φυλακή με μικρά κελιά και χώρους απομόνωσης. Οι Φύλακες είχαν ρητές εντολές να κάνουν τα πάντα για να διατηρήσουν τη τάξη, χωρίς όμως να χρησιμοποιήσουν σωματική βία, προσπαθόντας να δώσουν την εντύπωση στους Φυλακισμένους οτι ολόκληρη η ζωή τους εξαρτάται απο τις αποφάσεις των Φυλάκων. Ο ίδιος ο Zimbardo έλαβε το ρόλο του διευθηντή της φυλακής.

Το πείραμα είχε πολύ ενδιαφέρουσα εξέλιξη, την οποία μπορείτε να παρακολουθήσετε σε 3 μέρη στα επόμενα ενδιαφέροντα video:

Ένα απο τα πορίσματα του Zimbardo ήταν φυσικά οτι η δύναμη της εξουσίας βλάπτει σοβαρά τον άνθρωπο (!!!!!!)... Τώρα πλέον ήταν και επιστημονικά αποδεδειγμένο άσχετα με τα χιλιάδες χρόνια πρακτικής εμπειρίας που είχε η ανθρωπότητα μέχρι τότε!

Τα Πάντα Ρεί...(Είναι Κανείς Να Απορεί)

Τι κοινό έχουν η Χαλκίδα, το Plymouth - UK και ο κόλπος του Fundy στον Καναδά; Πως συμβιώνεις με μια παλίρροια που ανεβοκατεβάζει την επιφάνεια της θάλασσας 5 μετρα; Που είναι η μεγαλύτερη διακύμανση της παλίρροιας στο κόσμο;

Ας ταξιδέψουμε...

Απο Τη Χαλκίδα...
Είναι αδύνατον να κατάγεσαι απο τη Χαλκίδα και να μην έχεις μια ιδέα για το φυσικό φαινόμενο της παλίρροιας. Εκτός απο τη γνωστή περιοδική μετακίνηση των νερών στα στενά του Ευρίπου, το φαινόμενο της παλίρροιας είναι πολύ έντονο στη περιοχή "Λιανή Άμμος" όπου το νερό άλλωτε έρχεται δίπλα στο δρόμο και άλλωτε αποτραβιέται εκατοντάδες μέτρα μακριά αφήνωντας ακάλυπτη μια τεράστια αμμουδιά.

Λιαννή Άμμος - Χαλκίδα - Εύβοια
Η άμπωτης είναι άκρως εντυπωσιακή σε αυτό το σήμειο καθώς η έκταση που αποκαλύπτεται όταν αποτραβιούντε τα νερά είναι τεράστια!
(Η φωτογραφία προέρχεται απο το blog - Stigmes του Ludovik)

Παλαιά Γέφυρα - Χαλκίδα - Εύβοια
Είκοσι περίπου μέτρα χωρίζουν τη νήσο Εύβοια απο τη στερεά Ελλάδα σε αυτό το σημείο όπου και το πανάρχαιο παλιρροϊκό φαινόμενο είναι πιο έντονο. Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη απο τη μεριά της Εύβοιας, τη στιγμή που αναστρέφεται η ροή των νερών και η θάλασσα βρίσκεται σε ηρεμία. Το αγροτικό που μπαίνει στη γέφυρα απο αριστερά προδίδει την εποχή ;-)
(Η φωτογραφία προέρχεται απο τη προσωπική μου συλλογή)

Παρ' όλο που το φαινόμενο είναι αρκετά έντονο σε αυτή τη περιοχή λόγο της μορφολογίας του εδάφους, η διαφορά ύψους ανάμεσα στη πλημμυρίδα και την άμπωτη είναι περίπου 70cm (μέγιστη διακύμανση) κάτι που είναι αναμενόμενο επειδή η Μεσόγειος Θάλασσα έχει σχετικά μικρότερης διακύμανσης παλίροιες απο τις περιοχές που βρέχοντε απο ωκεανούς.

Αυτό το post όμως δεν είναι για τη γεννέτειρα (και κοιτίδα για τα πρώτα μου 20-25 χρόνια) Χαλκίδα αλλά για το φιλόξενο Plymouth του Ηνωμένου Βασιλείου. Μια περιοχή όπου η μέγιστη διαφορά ανάμεσα στο ανώτερο και το κατώτερο σημείο της παλίρροιας είναι περίπου 5 μέτρα!

...στο Plymouth...
Το Plymouth είναι μια παραθαλάσια τοποθεσία του Ηνωμένου Βασιλείου περίπου 200 μίλια (322km) Νότιoδυτικά του Λονδίνου. Βρίσκεται κοντά στην είσοδο του Βρετανικού Kαναλιού (Brittish Channel), τη θαλάσσια λωρίδα ανάμεσα στις Νότιες ακτές της Αγγλίας και τις Βόρειες Ακτές της Γαλλίας και βρέχεται απο τον Ατλαντικό Ωκεανό. Όπως φανερώνει -στους μυημένους- το όνομα του, η πόλη βρίσκεται στις εκβολές (mouth) του ποταμού Plym (δείτε σχετική υποσημείωση στο τέλος του άρθρου).

Η πόλη αυτή είναι απο τις πιο παλιές της Αγγλίας και απο το λιμάνι της έχουν ξεκινήσει πολλές αποστολές της χρυσής εποχής των εξερευνήσεων με τη πιο "διάσημη" την αποστολή μιας ομάδας Πουριτανών ιερέων (γνωστοί και ώς Pilgrim Fathers) που ξεκίνησαν απο το Plymouth το 1620 με σκοπό να ξεκινήσουν μια "νέα ζωή" στο "Νέο Κόσμο", την φρέσκια τότε Αμερική. Η αποστολή ξεκίνησε για τη Virginia αλλά ο άσχημος καιρός και το ακατάλληλο για ανοιχτή θάλασσα σκάφος τους έβγαλε 600-700km εκτός, στο Cape Cod όπου και ιδρύσανε το σημερινό Plymouth - Massachusetts. (Περισσότερα για αυτή την αποστολή μπορείτε να διαβάσετε εδώ)

Το παραθαλάσσιο κομάτι του Plymouth (UK), (με την ονομασία barbican, δηλαδή οχυρό) , είναι διάσπαρτο απο εστιατόρια και pubs όπου δείπνησαν σημαντικοί εξερευνητές και προσωπικότητες της εποχής πριν αναχωρήσουν για τις αποστολές τους όπως ο James Cook και ο λιγότερο γνωστός σε εμάς Sir Francis Drake.

Barbican - Plymouth - UK
Το παραμικρό ιστορικό στοιχείο προβάλεται με κάθε τρόπο σε αυτή τη χώρα. Εδώ μια σημείωση χαραγμένη κάτω απο το παράθυρο άλλης μιας pub μας υπενθυμίζει οτι εδώ δειπνούσε κάποτε και ο James Cook πριν αναχωρήσει για τα μεγάλα εξερευνητικά ταξίδια του.
(Η φωτογραφία προέρχεται απο τη προσωπική μου συλλογή και έχει υποστεί μια μικρή επεξεργασία για να αναδειχθούν καλύτερα τα γράμματα)

Προσωπικά όμως, αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση απο το ιστορικό λιμάνι της πόλης ήταν το έντονο φαινόμενο της παλίρροιας και το τι έχουν κάνει οι κάτοικοι για να ζήσουν αρμονικά με το φαινόμενο που έχει τόσο μεγάλη διακύμανση στη περιοχή τους.

...παλίρροια...
Η θεωρία για τις παλίρροιες τίς αποδίδει κυρίως στη βαρυτική έλξη που ασκούν τα ουράνια σώματα στις μεγάλες μάζες νερού του πλανήτη μας όπως ο Ατλαντικός και ο Ειρηνικός Ωκεανός. Τα δύο βασικά ουράνια σώματα που συμμετέχουν σε αυτό το φαινόμενο είναι ο Ήλιος και η Σελήνη. Λόγο της διαφοράς της ταχύτητας με την οποία η Γή και η Σελήνη περιστρέφοντε γύρω απο τον Ήλιο το φαινόμενο της παλίροιας είναι πιο δυνατό την Άνοιξη.

Το πρώτο πράγμα που παρατηρεί κανείς αν επισκευθεί το λιμάνι σε περίοδο άμπωτης είναι η μεγάλη έκταση απο φύκια και άμμο που αφήνει πίσω της η θάλλασα και η ορατή "γραμμή" της παλίροιας. Το ύψος δηλαδή που φτάνει η επιφάνεια του νερού όταν η παλίρροια βρίσκεται στο ανώτερο σημείο της όπως φαίνεται στις παρακάτω φωτογραφίες.

Mayflower Steps - Plymouth - UK
Τραβηγμένη στις 16 Δεκεμβρίου 2007, αυτή η φωτογραφία δείχνει τη διαφορά της σταθμής ανάμεσα στη πλημμυρίδα και την άμπωτη σε αυτό το σημείο. Η μικρή εξέδρα που διακρίνεται επάνω δεξιά είναι τα λεγόμενα Mayflower Steps απο όπου αναχώρησαν οι Pilgrim Fathers που αναφέροντε πιο πάνω.
(Η φωτογραφία προέρχεται απο τη προσωπική μου συλλογή)

Έτσι λοιπόν αν έρθει ένα σκάφος και δέσει στη προκυμαία κατά την πλημμυρίδα θα πρέπει να αφήσει περιθώριο στο σχοινί του περίπου 4-5 μέτρα, αλλιώς το σκάφος κινδυνεύει να "κρεμαστεί" όταν το νερό υποχωρήσει. Τόσο μεγάλο περιθώριο στο σχοινί σημαίνει ουσιαστικά οτι το σκάφος δεν είναι δεμένο (όταν είναι στο ίδιο ύψος με τη προκυμαία).

Η τοπολογία της περιοχής εδώ είναι τέτοια που επιτρέπει τη λειτουργία ενός Water Taxi που μεταφέρει έναντι £1.5 επιβάτες απο το παλιό λιμάνι στη τοποθεσία Mount Batten. Η ίδια διαδρομή οδικώς (με λεωφορείο) κοστίζει περίπου £2-£2.5 λίρες και 30-45 λεπτά της ώρας αφού ο δρόμος είναι χαραγμένος παράλληλα με το ποταμό Plym και έχει μια γέφυρα σε ένα στενό σημείο του αρκετά μακριά απο το λιμάνι.

Το μέτρο που έχουν πάρει οι "Plymouthιώτες" για να λειτουργεί το water taxi είναι η πλωτή μαρίνα. Τέτοιου είδους μαρίνες υπάρχουν και σε άλλα μέρη του κόσμου, εδώ όμως το φαινόμενο είναι αρκετά έντονο και η χρήση τους επιβάλεται. Η μαρίνα ουσιαστικά επιπλέει επάνω στο νερό και γλυστράει επάνω σε κολώνες οδηγούς πακτωμένες στο βυθό όπως φαίνεται στις παρακάτω φωτογραφίες.

Water Taxi - Barbican - Plymouth - UK
Η εξέδρα του water taxi τραβηγμένη μέσα απο το σκάφος σε ένα απο τα δρομολόγια του. Αυτή την ώρα τα νερά είναι αποτραβηγμένα και η εξέδρα έχει ακουμπήσει σχεδόν στο έδαφος. Παρατηρήστε τους πυλώνες επάνω στους οποίους γλυστράει η εξέδρα και το ίχνος της υγρασίας στη προκυμαία που προδίδει που ανεβαίνει το νερό...

Water Taxi - Barbican - Plymouth - UK
Άλλη μια φωτογραφία της εξέδρας, τραβηγμένη το καλοκαίρι του 2004. Αυτή την ώρα τα νερά είναι αποτραβηγμένα και η εξέδρα έχει ακουμπήσει σχεδόν στο έδαφος. Παρατηρήστε τη γωνία που σχηματίζει ο διάδρομος που συνδέει την εξέδρα με τη προκυμαία και συγκρίνετε τη με την φωτογραφία που ακολουθεί...

...Η ίδια εξέδρα τραβηγμένη κατα τη πλημμυρίδα (Δεκέμβριος 2006) και ενώ βρίσκομαι επάνω στην εξέδρα. Ο διάδρομος είναι σχεδόν στο ίδιο επίπεδο με τη προκυμαία!
(Και οι δύο φωτογραφίες προέρχονται απο τη προσωπική μου συλλογή)

Ένα άλλο μέτρο "κατά της παλίροιας" είναι η υδατοπαγίδα (ελεύθερη μετάφραση απο την αγγλική λέξη lock). Αυτό είναι μια διάταξη παρόμοια με αυτή που υπάρχει στη διώρυγα του Παναμά με δύο πόρτες και ένα ενδιάμεσο χώρο που γεμίζει με νερό. Για να μπεί ή να βγεί ένα σκάφος απο τη μαρίνα, θα πρέπει να ανοίξουν οι εσωτερικές πόρτες, να μπεί το σκάφος στον ενδιάμεσο χώρο, να κλείσουν οι εσωτερικές πόρτες και να ανοίξουν οι εξωτερικές. Με αυτό το τρόπο η στάθμη του νερού μέσα στο χώρο της μαρίνας διατηρείται σε υψηλό επίπεδο και τα σκάφη μπορούν να κινηθούν. Αν δεν υπήρχε αυτή η υδατοπαγίδα, ο χώρος της μαρίνας θα στέγνωνε και τα σκάφη θα ακουμπούσαν στο βυθό.

Sutton Harbour Water Lock - Plymouth - UK
Η είσοδος στη μαρίνα του Sutton Harbour. Η τοποθεσία αυτή είναι πολύ κοντά στο Water Taxi που απεικονίζεται στις προηγούμενες φωτογραφίες. Στη φωτογραφία διακρίνοντε οι εξωτερικές πόρτες της υδατοπαγίδας (το άνοιγμα, ακριβώς δίπλα στη πινακίδα με τα κόκκινα γράμματα)...

Sutton Harbour Water Lock - Plymouth - UK
...Οι εξωτερικές πόρτες της υδατοπαγίδας ενώ έχουν κλείσει...

Sutton Harbour Water Lock - Plymouth - UK
...Το ενδιάμεσο κομάτι της υδατοπαγίδας και οι εσωτερικές πόρτες (πρός τη μαρίνα) ενώ ξεκινάνε να ανοίγουν.
(Οι παραπάνω φωτογραφίες της υδατοπαγίδας προέρχονται απο το website Waymarking)

Σε πολλές τοποθεσίες στη γύρω περιοχή τα σκάφη όντως ακουμπάνε στο βυθό όταν τα νερά αποτραβιούντε ιδιαίτερα την Άνοιξη που η διακύμανση της παλίροιας είναι πιο έντονη. Επειδή το φαινόμενο είναι τόσο έντονο η γνώση του ωραρίου της παλίροιας και του ύψους της μια δεδομένη ώρα της ημέρας είναι πολύ σημαντική. Διάφορα websites μάλιστα προσφέρουν αυτές τις πληροφορίες δωρεάν αν και η πιο έγκυρη πηγή για τέτοιου είδους δεδομένα είναι πάντα οι πίνακες και οι συνοδευτικές πληροφορίες για κάθε λιμάνι που εκδίδοντε απο τις εθνικές υδρογραφικές υπηρεσίες.

Απο ένα τέτοιο πίνακα παραθέτω ενδεικτικά τις παρακάτω πληροφορίες για το ύψος της παλίροιας στο Plymouth. Λάβετε υπ' όψην σας οτι το ύψος του νερού μετράται απο τη χαμηλότερη δυνατή παλίρροια που έχει παρατηρηθεί στη τοποθεσία. Έτσι λοιπόν μια μέτρηση 0.5 μέτρα σημαίνει 0.5 μέτρα επάνω απο τη χαμηλότερη δυνατή παλίρροια που έχει παρατηρηθεί!

Σαββάτο 9 Φεβρουαρίου Πλημμυρίδα 07:14 στα 5.5 μέτρα, Άμπωτης 13:28 στα 0.7 μέτρα

Κυριακή 10 Φεβρουαρίου Πλημμυρίδα 09:03 στα 5.3 μέτρα, Άμπωτης 15:30 στα 0.7 μέτρα

(Περισσότερες πληροφορίες για όλα τα λιμάνια του κόσμου (συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, όπου τα δεδομένα είναι διαθέσιμα) απο το EasyTide και άλλα σχετικά websites.)

...παντού!
Οι διαφορές είναι μεγάλες (ιδιαίτερα για εμάς που έχουμε συνηθίσει την παλίροια της Μεσογείου), αλλά όχι οι μεγαλύτερες του πλανήτη μας! Σε περίπτωση που αναρρωτιέστε ποιό σημείο του πλανήτη έχει το πιο έντονο φαινόμενο της παλίροιας, αυτό βρίσκεται στο Kόλπο του Fundy στον Καναδά.


Εκεί η μέγιστη διαφορά ανάμεσα στο υψηλότερο και το χαμηλότερο επίπεδο της παλίροιας είναι 11-16 μέτρα!!! Τα παρακάτω video είναι άκρως διαφωτιστικά για εκείνη τη περιοχή:

[Υποσημείωση:]
Όλες οι πόλεις που είναι χτισμένες σε εκβολές ποταμών στην Αγγλία φέρουν τη κατάληξη mouth, για παράδειγμα, Plymouth, Dartmouth, Exmouth, Bournemouth, κλπ. Αντίστοιχα, πόλεις που υπήρξαν σημαντικά λιμάνια στο παρελθόν φέρουν τη κατάληξη quay (προφέρεται όπως το key). Για παράδειγμα, Newquay, Torquay, κλπ.