Απεχθής Ακρωτηριασμός...

Εκείνο το βράδυ, πώς να σου το πώ; Ήταν σαν να είχε κατέβει ο Θεός ο ίδιος και μας έψαχνε.

Τα 'φερε έτσι η τύχη και μας έπιασε η καταιγίδα μεσοπέλαγα. Λίγο πιο νωρίς και δεν θα το

είχαμε κουνήσει κάν απο το λιμάνι. Λίγο πιο αργά και θα είχαμε προλάβει να καβατζάρουμε

τον Καλαντάν και να μπούμε στο Σάϊτβέ. Ετούτη τη φορά, μας έπιασε ο καιρός απάνω

που περνάγαμε το στενό.

Εκεί κάτω και στις καλές του όταν είναι, κατεβαίνει το ποτάμι σαν τρελό και έχει πολύ δυνατά

ρεύματα. Εκείνο το βράδυ δέ, έσπασε ο διάολος το ποδάρι του κι είχαμε μπροστά μας το ρεύμα

και πίσω μας τον άερα.

Να τον σηκώνει τον "Νικολή" το κύμα και να τον αφήνει...στον αέρα! Και σε κάθε μπάφ! να λές "τώρα φεύγουμε κι εμείς μαζί". Κάθε φορά που κάναμε πρός το ποτάμι, ερχόντουσαν κάτι αναθεματισμένα κύματα, ρε 'σύ Αντώνη, δεν έχεις δεί τέτοιο πράγμα. Ρηχό στην αρχή, πως θα το καβατζάρεις εύκολα και απο πίσω ψηλό και κοφτό σαν τοίχος!

Αφού σε κανα δυό γερά μπάμ, άκουσα τον γέρο να ψελίζει "Έχει γούστο, έχει γούστο", πως βρήκαμε

στον πάτο, γιατί κι απο τα ρεύματα εκεί ούτε και το χάρτη μπορείς να εμπιστευτείς. Και καλά

ο γέρος, είχε το νού του σε 100 μεριές κι ούτε να φοβηθεί δεν προλάβαινε. Εγώ, τα χρειάστηκα. Πιο

πολύ επειδή άκουγα το καράβι να βογγά και να βγάνει κάτι ήχους περίεργους που δεν τους είχε ξαναπεί. Ο μουγγο-Θόδωρας ρε, που δεν του έπαιρνες ούτε καλημέρα, δεν έβαλε ο κερατάς γλώσσα μέσα του κι είχε πιάσει τον Χασάν στο μονότερμα κι αυτός ο έρημος δεν μίλαγε ούτε λέξη Ελληνικά.

Αλλά, ο πιο άτυχος εκείνο το βράδυ, ήταν ο Μανωλιός ρε 'σύ Αντώνη. Όπως θα θυμάσαι...

ο Μανωλιός ξεκίνησε, σ' ένα καράβι μούτσος 

...κι ο "Νικολής" ήταν το τρίτο μπάρκο του. Τρίτο και φαρμακερό που λένε.

Σ' ένα απο εκείνα τα αναθεματισμένα τα κύματα, η πλώρη του "Νικολή" μπήκε ολόκληρη κάτω απο το νερό και οι αφροί φτάσανε μέχρι τη γέφυρα. Ακριβώς εκεί απο κάτω, είχαμε ένα κουτί μεταλικό
που βάζαμε μέσα κάτι γάτζους μυστήριους και ένα παλάγκο που είχε σκαρφιστεί ο γέρος για να βιράρουμε τα κοντά τα κοντέηνερ δύο-δύο.

Ανοίγει που λές το κουτί και σκορπάνε τα εξαρτήματα στο κατάστρωμα. Τα βλέπει ο Μανωλιός και χωρίς να τον πάρει κανείς χαμπάρι, βγαίνει έξω, πώς θα τα μαζέψει να μην τα πάρει το νερό!

Εγώ δεν είδα τίποτα γιατί ήμουνα σκυμμένος στο ραντάρ αλλά σε κάποια στιγμή, ακούω τον
Σαντορινιό να φωνάζει "Ρε 'σείς ο Μανωλιός!". Πετάγονται οι δύο Ινδοί που ήταν κοντά στη
πόρτα να τον προλάβουν. Ευτυχώς που τους φώτισε ο Θεός και τους τρείς και μόλις βγήκανε
απο τη πόρτα δεθήκανε αμέσως. Παραπατάει ο μουρλο-Μανωλιός, πέφτει κάτω, έρχεται το νερό, τον βουτάει και τον περνάει, ανάμεσα απ' τα κάγκελα κι όξω απο τη κουπαστή!

Τρέχουν οι Ινδοί, βουτάνε το σχοινί, κάνουν να τον σηκώσουν, που να σηκωθεί ο Μανωλιός,
με το που τον πήρε το κύμα και μούλιασε έγινε ασήκωτος. Ε, κι εκεί ξεκολώθηκε τελείως ο
σατανάς κι έπαθε το παιδί ότι έπαθε.

Βλέπεις, η θάλασσα εκεί είναι γεμάτη ψάρια. Δεν μπορείς να το φανταστείς, έχει σου λέω
τους πιο χαζούς ψαράδες στον κόσμο, με τα χέρια τα πετάνε έξω, ειδικά σ' εκείνο το μέρος, στο κατέβασμα του ποταμού.

Κι αυτό το έχει καταλάβει ο σκύλος κι είχε έρθει βραδιάτικα να κολατσίσει...και ξέρεις πώς τρώνε
οι σκύλοι, ανοίγουν το στόμα, κι όποιον πάρει ο Χάρος. Κι αυτός, δεν πήγαινε για τον Μανωλιό αλλά τον έφερε ψηλά το κύμα.

Να ουρλιάζει ο καημένος και να ακούγεται, απάνω απο όλο αυτό το χαμό! Το αίμα; Ποτάμι! Ποτάμι σου λέω, γιατί ξέρεις, εκεί χαμηλά, στα αχαμνά να πούμε, περνάνε όλες οι αρτηρίες.

Όταν τον φέρανε τελικά απάνω με τα χίλια ζόρια οι Ινδοί, τον είχαμε για ξεγραμμένο. Έπεσε απάνω του ο Σαντορινιός, του έδεσε σφιχτά τα πόδια, ψηλά, βάλαμε κι οτι είχαμε πρόχειρο μπάς και σταματήσουμε το αίμα.

Ο γέρος, απο τη μύτη να τον έπιανες θα έσκαγε. Εκείνο το βράδυ, τον πήγε τον "Νικολή" στα 14. Και άντε και σιγά-σιγά και άντε και σιγά-σιγά, καβατζάρουμε τον Καλαντάν και με το που μπαίνουμε στο μπέϊ λάσκαρε η θάλασσα. Μη νομίζεις, μια ώρα υπόθεση ήταν, το πολύ....Η κακιά η ώρα.

Δένουμε στο λιμάνι όπως-όπως, παίρνουνε τον Μανωλιό σηκωτό. Είχε ασπρίσει και παραμίλαγε. Κάτι μεξικάνοι που είχαμε μόλις είδανε το φορίο, βγάλανε τις μπαντάνες και κάτσανε σεβάσμια να πούμε με τα χέρια σταυρωμένα κι όπως πέρναγε ο γέρος τους τα χτύπαγε να λυθούνε..."Not yet, π'ανάθεμα σας, Not yet!!"...Όχι ακόμα, να πούμε, κατάλαβες;

Που τον πήγανε εκείνο το βράδυ, δεν έμαθα. Μόνο την άλλη μέρα, έρχεται μια κοπέλα στο λιμάνι...Ρε 'σύ Αντώνη, δεν θα το πιστέψεις ήταν η γιατρός. Στην άλλη άκρη του κόσμου, ρε 'σύ...και πετύχαμε Ελληνίδα γιατρό! Να! Στο σταυρό που σου κάνω, αφού το έβγαλα φωτογραφία το ιατρείο, κάπου εδώ την έχω.....Νάτη:

 

 Οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα ή γεγονότα είναι εντελώς συμπτωματική

Ποτήρια, Ποτήρια, Ποτήρια, Ποτήρια, Ποτήρια, ...

Το 1768, ο William Cookworthy, πολυμαθής κληρικός, βρίσκει ένα τρόπο να κατασκευάζει στο Plymouth πορσελάνη, απο τον τοπικό ορυκτό πυλό της κοντινής Κορνουάλης (Cornwall). Μέχρι τότε η πορσελάνη εισαγόταν απο την Κίνα (China)...Κάπως έτσι, ο πυλός παίρνει το πρόχειρο όνομα China Clay και το εργαστήριο ονομάζεται China House.

China House στο Sutton Harbour του Plymouth. Ένα απο τα πιο ωραία εστιατόρια της πόλης.
Οι φωτογραφίες προέρχοντε απο τη προσωπική μου συλλογή

Περνάνε περίπου 250 χρόνια, το China House γίνεται ένα απο τα πιο ωραία εστιατόρια στο Plymouth. Ένα μεγάλο πέτρινο κτήριο, δίπλα στο κύμα, μέσα στη μαρίνα του Sutton, επιπλωμένο σαν παλιό 'βαρύ' σαλόνι με πέτρινο τζάκι, για το χειμώνα, αλλά και με ένα πλατύ ξύλινο χαγιάτι, που προεξέχει πάνω απο τη θάλλασσα, για το καλοκαίρι.

Απο το ξύλινο κατάστρωμα, στο ίδιο περίπου ύψος με τα κάθε λογής σκάφη, κοιτώντας μακριά μια (σπάνια) μέρα που ο καιρός φοράει τα καλά του, μπορεί να δείς κάτι τέτοιο:

Sutton Harbour...Πάντα έβλεπα τις μαρίνες σαν δειγματολόγια.

Ενώ, απο το ίδιο κατάστρωμα, αν κοιτάξεις κάτω, μπορεί να δείς κάτι τέτοιο

Αναζητώντας τον Νέμο...Σε βάθος περίπου 30cm.
Η φυσική έκταση της φωτογραφίας απο άκρη σε άκρη είναι περίπου 8-9 μέτρα. Το τετράγωνο κασόνι στα αριστερά είναι ένας υποβρύχιος προβολέας που φωτίζει το κτήριο τη νύχτα. Το πάνω μέρος της φωτογραφίας βρίσκεται περίπου 3-4 μέτρα απο το κατάστρωμα...Υπήρχαν ποτήρια και πιο μακριά πράγμα που σημαίνει οτι έφτασαν εκεί...πετώντας παρά πέφτωντας τυχαία.

...και λέω μπορεί γιατί το νερό πρέπει να είναι καθαρό, δηλαδή να μην φυσάει, να είναι άμπωτης και να έχει αρκετή κίνηση ώστε η στάθμη του νερού μέσα απο το κλειδί που υπάρχει στην είσοδο του λιμανιού να έχει κατέβει αρκετά χαμηλά....Όπως και να το δεις, πάλι σπάνιο θα είναι.

Το Σπίτι Στο Newquay...

Πρίν απο λίγο καιρό πήγαμε μια σύντομη βόλτα στο Νιούκ(ε)ι (Newquay) το οποίο είναι διάσημο σε όσους κάνουν σέρφινγκ (surfing) για τις παραλίες του. Πηγαίναμε για πρώτη φορά εκεί και αφού περιφερθήκαμε για λίγο στους (ασυνήθιστα πολυάσχολους) δρόμους του, καταλήξαμε σε μια καφετέρια της οποίας ο ένας τοίχος αποτελούταν απο τρείς μεγάλες τζαμαρίες...για προφανής λόγους:

Η μία απο τις δύο παραλίες για surfing μέσα στο Newquay...Υπάρχουν μερικές ακόμα σε μικρή απόσταση απο το χωριό. Όλες οι φωτογραφίες προέρχοντε απο τη προσωπική μου συλλογή.

Τότε το είδα για πρώτη φόρα. Είναι λίγο δύσκολο να το διακρίνεις με τη πρώτη, ειδικά αν δεν το έχεις ξαναδεί... Κάτι δεν μου ταίριαζε στο τοπίο αλλά δεν πολυέδωσα σημασία...Νά εδώ και μια πιο κοντινή άποψη απο την ίδια τοποθεσία:

Top Of The World

Εκτός απο το παράταιρο στοιχείο, κάτι που μοιάζει με γέφυρα ανάμεσα στα σπίτια, σε αυτή τη φωτογραφία φαίνεται και το που φτάνει το νερό κατά τη παλίρροια (!). Είναι η πρώτη και πιο σκουρόχρωμη ζώνη στη βάση των βράχων. Για καλή μας τύχη, κάποιοι περαστικοί έχουν σταθεί σχεδόν δίπλα στο βράχο, οπότε το βάθος του νερού σε εκείνο το σημείο πρέπει να ειναι τουλάχιστον 1.80 - 2.00 μέτρα. Η δεύτερη γκρίζα ζώνη, η πιο ανοιχτόχρωμη, ορίζει που φτάνουν τα κύματα όταν πέφτουν επάνω στο βράχο.

Baywatch - Lifeguard....Διαφορετικές προσεγγίσεις στο ίδιο θέμα

Πέρασαν έτσι, δύο-τρείς ώρες, μερικές εκατοντάδες κύματα και ίσως άλλες τόσες φωτογραφίες...Surfers ήρθαν, surfers έφυγαν και οι ναυαγοσώστες ακολουθόντας τη παλίροια μετακίνησαν τον εξοπλισμό τους πιο κοντά στο κύμα. Όταν αποφασίσαμε, με βαριά καρδιά είναι η αλήθεια, να φύγουμε...περπατήσαμε κατα μήκος αυτής της παραλίας για να ανέβουμε στο χωριό απο ένα διαφορετικό δρόμο απο αυτόν που κατεβήκαμε...

Και τότε φανερώθηκε! Σε όλο του το μεγαλείο!! Το σπίτι στο Newquay!!!

Μήπως πρόκειται για το σπίτι του Κακοφωνίξ;

Έμεινα να το κοιτάω για κανα μισάωρο και να σκέφτομαι την ομορφιά του να κοιμάσαι τα βράδια και να ακούς τα κύματα να σκάνε στα βράχια...Ήχος απο νερό που κατρακυλάει πίσω στη θάλασσα, ο αφρός και η κορυφή του κύματος που καταρρέει καθώς καλπάζει πρός τα ρηχά, λίγο πιο μετά ο μπάσος γεμάτος ενέργεια ήχος του κύματος καθώς τερματίζει στο βράχο κι ύστερα οι αφροί και τα απόνερα σαν χειροκροτήματα....και πάλι απο την αρχή.

Είχα βέβαια χρόνο και για πιο πρακτικές σκέψεις: Δηλαδή, είναι νησί; Ποιός αγόρασε οικόπεδο στη κορυφή του βράχου και τι έχτισε εκεί;

Όντως μπορεί να χαρακτηριστεί νησί και μάλιστα έτσι είναι γνωστό στη περιοχή: The Newquay Island (!). Στη κορυφή του, περίπου 20 μέτρα απο το έδαφος βρίσκεται ένα ξενοδοχείο (διανυκτέρευση με πρωινό) χτισμένο τη δεκαετία του 1930 που είναι προσβάσιμο απο μια όμορφη αναρτώμενη γέφυρα κάποιου κυρίου Harper.

Η διανυκτέρευση κοστίζει (απο) £170 (περίπου €200) με ελάχιστη παραμονή τα δύο βράδια. Χώρος αυστηρά για δύο! Χωρίς παιδιά!! Χωρίς ζώα!!! Χωρίς internet και τηλεπικοινωνίες!!!!...Παρέχοντε μια τηλεόραση, τσάϊ και καφές, σεντόνια, πετσέτες, κατσαρολικά....άντε και κανα ελαφρύ βραδυνό αν το επιθυμείτε.

Ευχαριστώ, για καμιά 'βδομαδούλα θα το χρειαστώ....Σηκώστε και τη γέφυρα όπως φεύγετε!

Ξενυχτώντας Στην Ιρλανδία...

Το δεύτερο πιο εντυπωσιακό πράγμα -μετά τη παλίρροια- που αντιμετώπισα στο Plymouth ήταν το...παρατεταμένο σούρουπο. Ήθελα λοιπόν να κάνω ένα post με φωτογραφίες απο τον ουρανό που παραμένει φωτισμένος μέχρι περίπου τις 22:00 το βράδυ το καλοκαίρι.

Χαίρομαι που το καθυστέρησα γιατί ερχόμενος στην Ιρλανδία μπορώ να ανεβάσω photo του φωτισμένου ουρανού ώρα 22:30 - 23:00 το βράδυ!

Το καλοσώρισμα στην Ιρλανδία καθώς αφήνουμε το αεροδρόμιο του Shannon
(Photo καθώς και όλες οι ακόλουθες: Προσωπική Συλλογή)

Η αφορμή γι' αυτό το ταξίδι ήταν για άλλη μια φορά η δουλειά. Αφορμή και αιτία μαζί που τώρα τελευταία μουτζούρωνα σημειώσεις "για το blog" αντί να γράφω σε αυτό. Όμως, με το meeting και το άγχος πλέον σε ασφαλή θέση...στο παρελθόν, μπορώ να χαζέψω λίγο την οθόνη, γράφοντας αυτές τις γραμμές και ακούγοντας στο βάθος τον Ατλαντικό να αναμοχλεύει βότσαλα σα να 'ταν κομπολόϊ.

Βρίσκομαι στο κόλπο του Galway και έφτασα εδώ απο το αεροδρόμιο του Shannon πετώντας με Ryanair απο το Bristol για το εξευτελιστικό ποσό των £65...μετ' επιστροφής.

Το τοπίο έδω δεν είναι πολύ διαφορετικό απο της Αγγλίας. Η μόνη εξαίρεση είναι ίσως τα βουνά που παρ' όλο που μπορείς να τα ανέβεις με ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια είναι αρκετά ψηλά για να σε κάνουν να το ξανασκεφτείς. Τα βουνά και ο καιρός.
Αυτή τη στιγμή και ενώ η Ελλάδα έχει μπεί για τα καλά στο καλοκαιρινό κλίμα, η Αγγλία ακολουθεί ασθμαίνοντας και η Ιρλανδία είναι πιθανότατα ακόμα στο χειμώνα του 2008 ή μάλλον έχει αναλάβει ήδη και το χειμώνα του 2009. Κοντολογίς, 03 Ιουνίου με 13 βαθμούς θερμοκρασία!



Την ουσιαστική διαφορά την κάνουν οι άνθρωποι. Είχα ακούσει απο φίλους τα καλύτερα λόγια για τους Ιρλανδούς και μπορώ να επιβεβαιώσω οτι πραγματικά τα αξίζουν! Στο λεωφορείο απο το αεροδρόμιο για το πρώτο προορισμό που ήταν το Limerick ο οδηγός αστειευόταν με κάποιο γνωστό του και γελούσαν δυνατά ενώ στο ράδιο έπαιζε ένα χαρούμενο Ιρλανδικό τραγούδι. Κοντά στο σταθμό των λεωφορείων μια πινακίδα γράφει "False Teeth Repaired, While You Wait" :-) και παρ' όλο που οι Pub κλείνουν στις 12:30 απο πολλές ακούγονται γέλια και δυνατή μουσική. Στο ταξί για το ξενοδοχείο, ο οδηγός μου εξηγεί οτι η περίεργη γραφή κάτω απο την οδική σήμανση είναι στην Ιρλανδική γλώσσα που καμία σχέση δεν έχει με τα Αγγλικά. Είναι μια πανάρχαια και ζωντανή γλώσσα παρά το μικρό αριθμό χρηστών της σήμερα και το γεγονός οτι διδάσκεται στα σχολεία πλέον (δυστυχώς) ώς προεραιτικό μάθημα.

Ο χώρος του πανεπιστημίου του Limerick είναι τεράστιος, ο χώρος του πανεπιστημίου του Galway ακόμα πιο μεγάλος!!! Η Ιρλανδία επενδύει απο το 1999 μεγάλους προυπολογισμούς σε έργα υποδομής και την έρευνα και ανάπτυξη και απ' ότι φαίνεται οι "δουλειές" πηγαίνουν πραγματικά καλά.

Μια μικρή άποψη του τεράστιου πανεπιστημίου του Limerick...

...και μια επιβλητική αναπαράσταση του ανεμόπτερου του Leonardo Da Vinci μέσα σε ένα απο τα κτήρια του πανεπιστημίου.

Ένα απο τα κτήρια του πανεπιστημίου του Galway που ιδρύθηκε το 1858...Ο κισσός κατακτά σιγά σιγά το γκρίζο του γρανίτη...

...Ο χώρος αυτός περιβάλεται απο τέσσερα κτήρια. Οι προεκτάσεις των εισόδων τους σχηματίζουν ένα πλακόστρωτο σταυρό. Η παράδοση λέει οτι μόνο οι απόφοιτοι μπορούν να διασχίζουν κάθετα αυτή την αυλή. Όλοι οι υπόλοιποι περπατούν γύρω γύρω απο την αυλή ακόμα και όταν θέλουν να πάνε ακριβώς στην απέναντι πλευρά :-)

Στο Galway έχουμε την ευκαιρία να περιπλανήθουμε για λίγο στη πόλη. Μια ζωντανή πόλη στις όχθες του ποταμού Corrib. Έχουμε τη τύχη να απολαμβάνουμε μια πανέμορφη μέρα που όπως φαίνεται εκμεταλεύτηκαν και οι αρκετοί καλλιτέχνες του δρόμου για να προσφέρουν τις παραστάσεις τους. Κοντά στο λιμάνι, ο κόσμος κάθεται στο γρασίδι, παίζουν κιθάρες και τραγουδάνε, παίζουν μπάλα, κάνουν βόλτες και προπαντώς χαμογελάνε.

Αυτός ο τύπος άρπας είναι το σύμβολο της Ιρλανδίας. Είναι το εναλακτικό λογότυπο της μπύρας Guiness και το σύμβολο της Ryanair επίσης...Είναι ένα αρκετά τεχνικό όργανο και η δεσποινίδα της φωτογραφίας το κατείχε αρκετά καλά :-)

Η αυτοσχέδια αυτή νεράϊδα μάλλον έκανε το διάλειμα της. Παρ' όλα αυτά αστειευόταν με τους περαστικούς και το καπέλο της.

Η χαλαρή ατμόσφαιρα...

...και η διάθεση των Ιρλανδών κάνουν τη διαφορά σε αυτό το τόπο.

Η νύχτα μας βρίσκει αργά αργά στο "κουτούκι" του O' Grady. Μια Ιρλανδική ψαροταβέρνα με καταπληκτικό φαϊ (η τοπική κουζίνα είναι βασισμένη στο ψάρι) και φυσικά μπύρα Guiness στις αντλίες. Ένας μέλανας ζωμός με άσπρο αφρό που μένει (σε αντίθεση με αυτές που αγοράζεις απο το supermarket και ο αφρός μετά απο λίγο εξαφανίζεται).

Το κουτούκι του O' Grady

Βρισκόμαστε στις αρχές του Ιουνίου και υπάρχει ακόμα αρκετό φώς μέχρι τις 23:00 το βράδυ (!!!) και έχουμε ακόμα περίπου ένα μήνα μέχρι τις 21 Ιουνίου που είναι και η μεγαλύτερη ημέρα του χρόνου. Φαντάζομαι ένα σούρουπο μέχρι τα μεσάνυχτα.

Οι δύο αυτές φωτογραφίες είναι αντιπροσωπευτικές του εκτεταμένου σούρουπου που μας περιέβαλε μέχρι τις 23:00 το βράδυ.

Πρός τη κατεύθηνση της Δύσης μπορεί κανείς να διακρίνει ακόμα την ηχώ του ηλιοβασιλέματος στα χρώματα του ουρανού.

Ο Ήλιος βυθίζεται στον ορίζοντα καθώς η Γή γυρίζει πλευρό...Σε λίγο θα "τραβήξει" και τα σκεπάσματα της, γεμίζοντας το κόλπο με νερό και αλλάζοντας δραματικά το τοπίο. Η διακύμανση της παλίρροιας είναι θεαματική και στον κόλπο του Galway.

Τα Πάντα Ρεί...(Είναι Κανείς Να Απορεί)

Τι κοινό έχουν η Χαλκίδα, το Plymouth - UK και ο κόλπος του Fundy στον Καναδά; Πως συμβιώνεις με μια παλίρροια που ανεβοκατεβάζει την επιφάνεια της θάλασσας 5 μετρα; Που είναι η μεγαλύτερη διακύμανση της παλίρροιας στο κόσμο;

Ας ταξιδέψουμε...

Απο Τη Χαλκίδα...
Είναι αδύνατον να κατάγεσαι απο τη Χαλκίδα και να μην έχεις μια ιδέα για το φυσικό φαινόμενο της παλίρροιας. Εκτός απο τη γνωστή περιοδική μετακίνηση των νερών στα στενά του Ευρίπου, το φαινόμενο της παλίρροιας είναι πολύ έντονο στη περιοχή "Λιανή Άμμος" όπου το νερό άλλωτε έρχεται δίπλα στο δρόμο και άλλωτε αποτραβιέται εκατοντάδες μέτρα μακριά αφήνωντας ακάλυπτη μια τεράστια αμμουδιά.

Λιαννή Άμμος - Χαλκίδα - Εύβοια
Η άμπωτης είναι άκρως εντυπωσιακή σε αυτό το σήμειο καθώς η έκταση που αποκαλύπτεται όταν αποτραβιούντε τα νερά είναι τεράστια!
(Η φωτογραφία προέρχεται απο το blog - Stigmes του Ludovik)

Παλαιά Γέφυρα - Χαλκίδα - Εύβοια
Είκοσι περίπου μέτρα χωρίζουν τη νήσο Εύβοια απο τη στερεά Ελλάδα σε αυτό το σημείο όπου και το πανάρχαιο παλιρροϊκό φαινόμενο είναι πιο έντονο. Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη απο τη μεριά της Εύβοιας, τη στιγμή που αναστρέφεται η ροή των νερών και η θάλασσα βρίσκεται σε ηρεμία. Το αγροτικό που μπαίνει στη γέφυρα απο αριστερά προδίδει την εποχή ;-)
(Η φωτογραφία προέρχεται απο τη προσωπική μου συλλογή)

Παρ' όλο που το φαινόμενο είναι αρκετά έντονο σε αυτή τη περιοχή λόγο της μορφολογίας του εδάφους, η διαφορά ύψους ανάμεσα στη πλημμυρίδα και την άμπωτη είναι περίπου 70cm (μέγιστη διακύμανση) κάτι που είναι αναμενόμενο επειδή η Μεσόγειος Θάλασσα έχει σχετικά μικρότερης διακύμανσης παλίροιες απο τις περιοχές που βρέχοντε απο ωκεανούς.

Αυτό το post όμως δεν είναι για τη γεννέτειρα (και κοιτίδα για τα πρώτα μου 20-25 χρόνια) Χαλκίδα αλλά για το φιλόξενο Plymouth του Ηνωμένου Βασιλείου. Μια περιοχή όπου η μέγιστη διαφορά ανάμεσα στο ανώτερο και το κατώτερο σημείο της παλίρροιας είναι περίπου 5 μέτρα!

...στο Plymouth...
Το Plymouth είναι μια παραθαλάσια τοποθεσία του Ηνωμένου Βασιλείου περίπου 200 μίλια (322km) Νότιoδυτικά του Λονδίνου. Βρίσκεται κοντά στην είσοδο του Βρετανικού Kαναλιού (Brittish Channel), τη θαλάσσια λωρίδα ανάμεσα στις Νότιες ακτές της Αγγλίας και τις Βόρειες Ακτές της Γαλλίας και βρέχεται απο τον Ατλαντικό Ωκεανό. Όπως φανερώνει -στους μυημένους- το όνομα του, η πόλη βρίσκεται στις εκβολές (mouth) του ποταμού Plym (δείτε σχετική υποσημείωση στο τέλος του άρθρου).

Η πόλη αυτή είναι απο τις πιο παλιές της Αγγλίας και απο το λιμάνι της έχουν ξεκινήσει πολλές αποστολές της χρυσής εποχής των εξερευνήσεων με τη πιο "διάσημη" την αποστολή μιας ομάδας Πουριτανών ιερέων (γνωστοί και ώς Pilgrim Fathers) που ξεκίνησαν απο το Plymouth το 1620 με σκοπό να ξεκινήσουν μια "νέα ζωή" στο "Νέο Κόσμο", την φρέσκια τότε Αμερική. Η αποστολή ξεκίνησε για τη Virginia αλλά ο άσχημος καιρός και το ακατάλληλο για ανοιχτή θάλασσα σκάφος τους έβγαλε 600-700km εκτός, στο Cape Cod όπου και ιδρύσανε το σημερινό Plymouth - Massachusetts. (Περισσότερα για αυτή την αποστολή μπορείτε να διαβάσετε εδώ)

Το παραθαλάσσιο κομάτι του Plymouth (UK), (με την ονομασία barbican, δηλαδή οχυρό) , είναι διάσπαρτο απο εστιατόρια και pubs όπου δείπνησαν σημαντικοί εξερευνητές και προσωπικότητες της εποχής πριν αναχωρήσουν για τις αποστολές τους όπως ο James Cook και ο λιγότερο γνωστός σε εμάς Sir Francis Drake.

Barbican - Plymouth - UK
Το παραμικρό ιστορικό στοιχείο προβάλεται με κάθε τρόπο σε αυτή τη χώρα. Εδώ μια σημείωση χαραγμένη κάτω απο το παράθυρο άλλης μιας pub μας υπενθυμίζει οτι εδώ δειπνούσε κάποτε και ο James Cook πριν αναχωρήσει για τα μεγάλα εξερευνητικά ταξίδια του.
(Η φωτογραφία προέρχεται απο τη προσωπική μου συλλογή και έχει υποστεί μια μικρή επεξεργασία για να αναδειχθούν καλύτερα τα γράμματα)

Προσωπικά όμως, αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση απο το ιστορικό λιμάνι της πόλης ήταν το έντονο φαινόμενο της παλίρροιας και το τι έχουν κάνει οι κάτοικοι για να ζήσουν αρμονικά με το φαινόμενο που έχει τόσο μεγάλη διακύμανση στη περιοχή τους.

...παλίρροια...
Η θεωρία για τις παλίρροιες τίς αποδίδει κυρίως στη βαρυτική έλξη που ασκούν τα ουράνια σώματα στις μεγάλες μάζες νερού του πλανήτη μας όπως ο Ατλαντικός και ο Ειρηνικός Ωκεανός. Τα δύο βασικά ουράνια σώματα που συμμετέχουν σε αυτό το φαινόμενο είναι ο Ήλιος και η Σελήνη. Λόγο της διαφοράς της ταχύτητας με την οποία η Γή και η Σελήνη περιστρέφοντε γύρω απο τον Ήλιο το φαινόμενο της παλίροιας είναι πιο δυνατό την Άνοιξη.

Το πρώτο πράγμα που παρατηρεί κανείς αν επισκευθεί το λιμάνι σε περίοδο άμπωτης είναι η μεγάλη έκταση απο φύκια και άμμο που αφήνει πίσω της η θάλλασα και η ορατή "γραμμή" της παλίροιας. Το ύψος δηλαδή που φτάνει η επιφάνεια του νερού όταν η παλίρροια βρίσκεται στο ανώτερο σημείο της όπως φαίνεται στις παρακάτω φωτογραφίες.

Mayflower Steps - Plymouth - UK
Τραβηγμένη στις 16 Δεκεμβρίου 2007, αυτή η φωτογραφία δείχνει τη διαφορά της σταθμής ανάμεσα στη πλημμυρίδα και την άμπωτη σε αυτό το σημείο. Η μικρή εξέδρα που διακρίνεται επάνω δεξιά είναι τα λεγόμενα Mayflower Steps απο όπου αναχώρησαν οι Pilgrim Fathers που αναφέροντε πιο πάνω.
(Η φωτογραφία προέρχεται απο τη προσωπική μου συλλογή)

Έτσι λοιπόν αν έρθει ένα σκάφος και δέσει στη προκυμαία κατά την πλημμυρίδα θα πρέπει να αφήσει περιθώριο στο σχοινί του περίπου 4-5 μέτρα, αλλιώς το σκάφος κινδυνεύει να "κρεμαστεί" όταν το νερό υποχωρήσει. Τόσο μεγάλο περιθώριο στο σχοινί σημαίνει ουσιαστικά οτι το σκάφος δεν είναι δεμένο (όταν είναι στο ίδιο ύψος με τη προκυμαία).

Η τοπολογία της περιοχής εδώ είναι τέτοια που επιτρέπει τη λειτουργία ενός Water Taxi που μεταφέρει έναντι £1.5 επιβάτες απο το παλιό λιμάνι στη τοποθεσία Mount Batten. Η ίδια διαδρομή οδικώς (με λεωφορείο) κοστίζει περίπου £2-£2.5 λίρες και 30-45 λεπτά της ώρας αφού ο δρόμος είναι χαραγμένος παράλληλα με το ποταμό Plym και έχει μια γέφυρα σε ένα στενό σημείο του αρκετά μακριά απο το λιμάνι.

Το μέτρο που έχουν πάρει οι "Plymouthιώτες" για να λειτουργεί το water taxi είναι η πλωτή μαρίνα. Τέτοιου είδους μαρίνες υπάρχουν και σε άλλα μέρη του κόσμου, εδώ όμως το φαινόμενο είναι αρκετά έντονο και η χρήση τους επιβάλεται. Η μαρίνα ουσιαστικά επιπλέει επάνω στο νερό και γλυστράει επάνω σε κολώνες οδηγούς πακτωμένες στο βυθό όπως φαίνεται στις παρακάτω φωτογραφίες.

Water Taxi - Barbican - Plymouth - UK
Η εξέδρα του water taxi τραβηγμένη μέσα απο το σκάφος σε ένα απο τα δρομολόγια του. Αυτή την ώρα τα νερά είναι αποτραβηγμένα και η εξέδρα έχει ακουμπήσει σχεδόν στο έδαφος. Παρατηρήστε τους πυλώνες επάνω στους οποίους γλυστράει η εξέδρα και το ίχνος της υγρασίας στη προκυμαία που προδίδει που ανεβαίνει το νερό...

Water Taxi - Barbican - Plymouth - UK
Άλλη μια φωτογραφία της εξέδρας, τραβηγμένη το καλοκαίρι του 2004. Αυτή την ώρα τα νερά είναι αποτραβηγμένα και η εξέδρα έχει ακουμπήσει σχεδόν στο έδαφος. Παρατηρήστε τη γωνία που σχηματίζει ο διάδρομος που συνδέει την εξέδρα με τη προκυμαία και συγκρίνετε τη με την φωτογραφία που ακολουθεί...

...Η ίδια εξέδρα τραβηγμένη κατα τη πλημμυρίδα (Δεκέμβριος 2006) και ενώ βρίσκομαι επάνω στην εξέδρα. Ο διάδρομος είναι σχεδόν στο ίδιο επίπεδο με τη προκυμαία!
(Και οι δύο φωτογραφίες προέρχονται απο τη προσωπική μου συλλογή)

Ένα άλλο μέτρο "κατά της παλίροιας" είναι η υδατοπαγίδα (ελεύθερη μετάφραση απο την αγγλική λέξη lock). Αυτό είναι μια διάταξη παρόμοια με αυτή που υπάρχει στη διώρυγα του Παναμά με δύο πόρτες και ένα ενδιάμεσο χώρο που γεμίζει με νερό. Για να μπεί ή να βγεί ένα σκάφος απο τη μαρίνα, θα πρέπει να ανοίξουν οι εσωτερικές πόρτες, να μπεί το σκάφος στον ενδιάμεσο χώρο, να κλείσουν οι εσωτερικές πόρτες και να ανοίξουν οι εξωτερικές. Με αυτό το τρόπο η στάθμη του νερού μέσα στο χώρο της μαρίνας διατηρείται σε υψηλό επίπεδο και τα σκάφη μπορούν να κινηθούν. Αν δεν υπήρχε αυτή η υδατοπαγίδα, ο χώρος της μαρίνας θα στέγνωνε και τα σκάφη θα ακουμπούσαν στο βυθό.

Sutton Harbour Water Lock - Plymouth - UK
Η είσοδος στη μαρίνα του Sutton Harbour. Η τοποθεσία αυτή είναι πολύ κοντά στο Water Taxi που απεικονίζεται στις προηγούμενες φωτογραφίες. Στη φωτογραφία διακρίνοντε οι εξωτερικές πόρτες της υδατοπαγίδας (το άνοιγμα, ακριβώς δίπλα στη πινακίδα με τα κόκκινα γράμματα)...

Sutton Harbour Water Lock - Plymouth - UK
...Οι εξωτερικές πόρτες της υδατοπαγίδας ενώ έχουν κλείσει...

Sutton Harbour Water Lock - Plymouth - UK
...Το ενδιάμεσο κομάτι της υδατοπαγίδας και οι εσωτερικές πόρτες (πρός τη μαρίνα) ενώ ξεκινάνε να ανοίγουν.
(Οι παραπάνω φωτογραφίες της υδατοπαγίδας προέρχονται απο το website Waymarking)

Σε πολλές τοποθεσίες στη γύρω περιοχή τα σκάφη όντως ακουμπάνε στο βυθό όταν τα νερά αποτραβιούντε ιδιαίτερα την Άνοιξη που η διακύμανση της παλίροιας είναι πιο έντονη. Επειδή το φαινόμενο είναι τόσο έντονο η γνώση του ωραρίου της παλίροιας και του ύψους της μια δεδομένη ώρα της ημέρας είναι πολύ σημαντική. Διάφορα websites μάλιστα προσφέρουν αυτές τις πληροφορίες δωρεάν αν και η πιο έγκυρη πηγή για τέτοιου είδους δεδομένα είναι πάντα οι πίνακες και οι συνοδευτικές πληροφορίες για κάθε λιμάνι που εκδίδοντε απο τις εθνικές υδρογραφικές υπηρεσίες.

Απο ένα τέτοιο πίνακα παραθέτω ενδεικτικά τις παρακάτω πληροφορίες για το ύψος της παλίροιας στο Plymouth. Λάβετε υπ' όψην σας οτι το ύψος του νερού μετράται απο τη χαμηλότερη δυνατή παλίρροια που έχει παρατηρηθεί στη τοποθεσία. Έτσι λοιπόν μια μέτρηση 0.5 μέτρα σημαίνει 0.5 μέτρα επάνω απο τη χαμηλότερη δυνατή παλίρροια που έχει παρατηρηθεί!

Σαββάτο 9 Φεβρουαρίου Πλημμυρίδα 07:14 στα 5.5 μέτρα, Άμπωτης 13:28 στα 0.7 μέτρα

Κυριακή 10 Φεβρουαρίου Πλημμυρίδα 09:03 στα 5.3 μέτρα, Άμπωτης 15:30 στα 0.7 μέτρα

(Περισσότερες πληροφορίες για όλα τα λιμάνια του κόσμου (συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, όπου τα δεδομένα είναι διαθέσιμα) απο το EasyTide και άλλα σχετικά websites.)

...παντού!
Οι διαφορές είναι μεγάλες (ιδιαίτερα για εμάς που έχουμε συνηθίσει την παλίροια της Μεσογείου), αλλά όχι οι μεγαλύτερες του πλανήτη μας! Σε περίπτωση που αναρρωτιέστε ποιό σημείο του πλανήτη έχει το πιο έντονο φαινόμενο της παλίροιας, αυτό βρίσκεται στο Kόλπο του Fundy στον Καναδά.


Εκεί η μέγιστη διαφορά ανάμεσα στο υψηλότερο και το χαμηλότερο επίπεδο της παλίροιας είναι 11-16 μέτρα!!! Τα παρακάτω video είναι άκρως διαφωτιστικά για εκείνη τη περιοχή:

[Υποσημείωση:]
Όλες οι πόλεις που είναι χτισμένες σε εκβολές ποταμών στην Αγγλία φέρουν τη κατάληξη mouth, για παράδειγμα, Plymouth, Dartmouth, Exmouth, Bournemouth, κλπ. Αντίστοιχα, πόλεις που υπήρξαν σημαντικά λιμάνια στο παρελθόν φέρουν τη κατάληξη quay (προφέρεται όπως το key). Για παράδειγμα, Newquay, Torquay, κλπ.