Το Έχει Και Πρός Καύκημα...

Εκκενώσεις βόθρων, Κορνήλιος Καστοριάδης...

Αποθήκη / Χονδρεμπόριο, Κορνήλιος Καστοριάδης...   

Γύψος Μάρμαρο Δημιουργία, Κορνήλιος Καστοριάδης... 

Ζώα ζώντα πρός σφαγή, Κορνήλιος Καστοριάδης...

Καφέδες / Τέια, Κορνήλιος Καστοριάδης...



"Έλληνας φιλόσοφος, οικονομολόγος και ψυχαναλυτής"...Κορνήλιος Καστοριάδης (Αυτό, μάλιστα!)



Απο την άλλη μεριά...

Το κατάστημα βρίσκεται στη Χαλκίδα, επι της οδού Ληλαντίων.

Ιντερλούδιο: Το Θαύμα Έγινε...

Ομολογώ πως αυτά τα τελευταία τεχνολογιστορικά πόστ, τα κατα-ευχαριστήθηκα αλλά σε καμία περίπτωση, όταν τα έγραφα, δεν περίμενα αυτό που θα ακολουθούσε.

Το παρακάτω μηχάνημα, ένα Hewlett Packard 2116Β του 1968, εντοπίστηκε επι Ελληνικού εδάφους!

 Η κεντρική μονάδα του HP 2116B και το...user interface. Απ' οτι μαθαίνουμε απο τα manual του μηχανήματος, οι 16 διακόπτες που διακρίνονται στο κάτω μέρος αντιστοιχούν (κατ' ευθείαν) στον καταχωρητή S (απο το Switch) ενώ με δύο άλλα....κομβία (!) η τιμή που καθορίζουν μπορεί να φορτωθεί και στους δύο καταχωρητές / αθροιστές Α και Β.

 

Λεπτομέρεια του...πληκτρολογίου!

 Λεπτομέρεια της....οθόνης!

Οι τιμές των σχετικών καταχωρητών απεικονίζονται στο δυαδικό (...The Matrix - Reloaded!)

Memory Data (T) απο το Memory Address(M), Programm Counter (P) και φυσικά οι Α και Β.

 

Το πρόγραμμα είναι ήδη γραμμένο επάνω στην κάρτα...αρκεί να ξεφορτωθείς το περιτό χαρτί γύρω του. Κάρτες έτοιμες πρός...διάτρηση.

Μια σύντομη αναζήτηση, αποκάλυψε οτι πρόκειται για 16bit μηχάνημα γενικής χρήσης. Μάλιστα, το κομμάτι που διακρίνεται στην πρώτη φωτογραφία και περιλαμβάνει τους διακόπτες και την απεικόνιση των καταχωρητών είναι η κεντρική μονάδα επεξεργασίας και έχει χρησιμοποιηθεί και σε διάφορα άλλα μοντέλα της εταιρίας. Η συγκεκριμένη έκδοση, φαίνεται πως κάλυπτε εφαρμογές μετρήσεων όπου η κεντρική μονάδα συνδεόταν με διάφορες άλλες συσκευές εισόδου εξόδου και έπαιζε το ρόλο του ελεγκτή. Υπάρχουν διαθέσιμα σχεδόν όλα τα εγχειρίδια του και ο σχετικός εξομοιωτής της αρχιτεκτονικής και κάποιων βασικών περιφερειακών του. Αξίζει να σημειωθει, πως ο συγκεκριμένος εξομοιωτής "τρέχει" και άλλα ιστορικά συστήματα.

Οι φωτογραφίες δεν είναι και οι καλύτερες λόγω...στενότητας χώρου όπως αναφέρει στο μήνυμα του ο αποστολέας των φωτογραφιών. Το HP 2116B βρίσκεται με τα περιφερειακά του (την άλλη τη ντουλάπα δηλαδή) στον ίδιο χώρο μαζί με άλλο ένα (μεταγενέστερο) ιστορικό μηχάνημα.

Είμαι πραγματικά ενθουσιασμένος με αυτό το γεγονός και βέβαια έχουν κινηθεί ήδη οι διαδικασίες για να μάθουμε τα πώς; που; γιατί; ποιός; πώς τα προγραμμάτιζε, τι παραξενιές είχαν και άλλες πληροφορίες :-D. Περισσότερες λεπτομέρειες...προσεχώς!

Uber-Cool!

Αυτές τις ημέρες βρέθηκα στο Bristol όπου ένας δρόμος με έβγαλε σε ένα γεφύρι και το γεφύρι σε μια πλατεία που έκρυβε σε μια γωνιά της ένα φανταστικό μαργαριτάρι...Ιδού, το Space Signpost!!!

 

Η διαστημοπινακίδα...

(Φωτογραφίες απο τη προσωπική μου συλλογή)

Αυτή εδώ η καταπληκτική συσκευή λοιπόν, προβάλει μια μικρογραφία του ηλιακού συστήματος στις οθόνες της απο την οποία μπορεί κανείς να επιλέξει ένα πλανήτη. Εκείνη τη στιγμή, ο μηχανισμός στο πάνω μέρος του, αυτό το γκρί κυλινδρικό...πράγμα με τις πορτοκαλί οθόνες, αλλάζει τον προσανατολισμό του ώστε να δείχνει πρός τον επιλεγμένο πλανήτη οπουδήποτε κι αν είναι αυτός σε σχέση με τη θέση της συσκευής.... Μάλιστα, όχι μόνο δείχνει πρός την κατεύθηνση του ουράνιου σώματος, αλλά ενημερώνει συνεχώς τον προσανατολισμό του ώστε η μεταβαλόμενη απόσταση του, στην οθόνη, αλλά και η κίνηση του να σου δίνουν μια αίσθηση για τις σχετικές μεταβολές στις τροχιές. Για παράδειγμα, αν το ρυθμίσεις να δείχνει πρός τη Σελήνη, οι αλλαγές στον προσανατολισμό είναι σχετικά πιο γρήγορες απο οτι όταν δείχνει στον Πλούτωνα, όπως στην παραπάνω φωτογραφία.

Δυστυχώς τον Πλούτωνα, τον είχε πάρει απο κάτω την ημέρα της φωτογράφισης αλλά συνέχιζε ανενόχλητος το ταξίδι του περίπου τέσσερα δισεκατομμύρια, οκτακόσια είκοσι πέντε εκατομμύρια, τετρακόσιες δεκατρείς χιλιάδες, επτακόσια τριάντα τρία χιλιόμετρα μακριά....Ένα τσιγάρο δρόμος...

Δεν είναι ανάγκη όμως να σκεφτεί κανείς τόσο μακριά για να απολαύσει τα πλεονεκτήματα της θαυματουργού αυτής συσκευής. Ειδικά στην Αγγλία, μπορεί απλά να σου υπενθυμίζει που είναι ο Ήλιος.....Νάτος:

Η (όχι και τόσο) προφανής θέση του Ήλιου...

Πρίν αναχωρήσουμε απο την Millenium Square, να πούμε οτι στην άλλη άκρη της υπάρχει σημειωμένο στο έδαφος το ηλιακό ανάλημα απο τη συγκεκριμένη τοποθεσία (!) Με το κάθε σημείο του φωτισμένο με μώβ LED...Το βράδυ αναβοσβήνει με διάφορους ρυθμούς σα να διαγράφει τροχιές....Νάτο:

View Larger Map

Πολύ ωραίες ιδέες....για πλατείες...

Καλοτάξιδο...

Κατεβήκαμε για λίγες μέρες στη Χαλκίδα κι έτρεχα πάλι να μαζέψω τις φωτογραφίες...Έχω αφήσει πολλές και στη Χαλκίδα (αλλά και στην Αθήνα) κι εύχομαι κάθε φορά να τις προλάβω. Μερικές γίνονται πια αφορμή για μια βόλτα απο παλιά γνώριμα μέρη...που έχουν βέβαια γίνει πια αγνώριστα...

Άλλες πάλι, στέκονται εκεί, ακίνητες, στο ίδιο σημείο, για τόσο πολύ καιρό που πλέον ο εγκέφαλος τις ερμηνεύει σαν "υπόβαθρο" και δεν τους δίνει και πολύ σημασία. Γίνονται έτσι τόσο αδιάφορες, σαν μια οροσειρά που μοιάζει με 4 καμήλες που κοιτάνε απορημένες μια καμηλοπάρδαλη...Αν ζούσες απέναντι απο την οροσειρά, δεν θα σου έκανε και τόσο μεγάλη εντύπωση.

Να εδώ μια τέτοια περίπτωση:

Καλοτάξιδο...

Θυμηθείτε βέβαια οτι η ίδια πόλη μας έχει δώσει τα φωτιστικά του Γιάννη Σκιά, την διαιτολόγο Ιωάννα Κατσαρόλη......και έπεται συνέχεια.

Plane Spotting Στη Χαλκίδα...

Plane Spotting: Με αυτό τον όρο χαρακτηρίζεται η παρατήρηση και καταγραφή των αριθμών νηολογίου αεροσκαφών όπως ανεμόπλανα, αερόστατα, αερόπλοια, ελικόπτερα, υπερελαφρά και μηχανοκίνητα. Ο σκοπός αυτής της διαδικασίας (ή αυτής της ασχολίας) είναι άγνωστος.

Η Χαλκίδα δεν έχει αεροδρόμιο. Η πιο δημοφιλής εξήγηση για αυτό, είναι οτι η πόλη βρίσκεται πολύ κοντά στον Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών, Ελ. Βενιζέλ. Παρ' όλα αυτά, η Χαλκίδα έχει...ένα αεροπλάνο. Αυτό:

Ο "Ντακότας" σε διαμόρφωση προσγείωσης και πιθανότατα στη...τελική φάση της προσέγγισης
(Όλες οι φωτογραφίες προέρχοντε απο τη προσωπική μου συλλογή)

Για να δικαιώσω τον τίτλο του post θα έλεγα οτι πρόκειται για ένα δικινητήριο αεροσκάφος, χαμηλής πτέρυγας, με ουραίο τρόχο (taildragger). Κατά πάσα πιθανότητα ο τύπος αεροσκάφους στον οποίο είναι βασισμένο αυτό το κατασκεύασμα είναι το θρυλικό Douglas DC-3, η στρατιωτική έκδοση του οποίου αποκαλούταν και DACoTA. Η λέξη αυτή, εξελληνισμένη, αναγράφεται και στις μικρές αντιρίδες των φτερών.

Ο "Ντακότας" απο μια άλλη γωνία. Το μικρό ελικοφόρο δελταπτέρυγο (!) αεροπλάνο στα δεξιά είναι πιο απλής κατασκευής και προστέθηκε απο όσο μπορώ να θυμηθώ, πολύ αργότερα απο τον...βασικό στάρ του κήπου.

Παρ' όλα αυτά, ο δημιουργός του φαίνεται πως είχε τη πρόθεση να προσθέσει άλλο ένα κινητήρα στη μύτη του αεροσκάφους και μάλιστα έχει προσέξει ώστε το πιλοτήριο να βγεί πιο ψηλά και πρός τα πίσω, προφανώς για να εξοικονομήσει το χώρο για τον επιπλέον κινητήρα. Έτσι το αεροπλάνο μοιάζει περισσότερο με ένα άλλο δημοφιλές αεροπλάνο της ίδιας περίπου εποχής, το Junkers Ju-52.

Πιο εντυπωσιακό είναι ίσως το γεγονός οτι αυτή η κατασκευή στέκεται επάνω σε μια τσιμεντένια κολώνα που προφανώς χτίστηκε εκεί επίτηδες σαν βάση, αφού δεν φαίνεται, έτσι μονάχη της καθώς είναι, να περιμένει τον επόμενο όροφο "όταν θα έχουμε λεφτά".

Συνοικία Το Όνειρο...

Όμως κακά τα ψέματα. Πρόκειται για μια βαριά, χοντροκομένη σιδεροκατασκευή, εκτός κλίμακας και με πρόχειρα υλικά. Με ατροφικές πτέρυγες και δυσανάλογη ουρά και κινητήρες...Και αυτό είναι ίσως που του δίνει την όποια αξία του.

Αυτό δεν είναι το μοντέλο ενός αεροπλάνου. Είναι ένα αεροπλάνο, μέσα απο τη μοναδική ματιά του δημιουργού του. Είναι, ένα έργο τέχνης. Λαϊκής τέχνης, Μοντέρνας τέχνης...δεν έχει σημασία. Σημασία έχει οτι ο δημιουργός του, με αυτή την κίνηση, δημιούργησε κάτι που στόλισε (και καθόρισε) μια ολόκληρη γειτονιά και σίγουρα, έκανε κάποιους ανθρώπους να σηκώσουν το κεφάλι τους πρός τον ουρανό.

Το αεροπλάνο αυτό, στέκεται εκεί για πάνω απο 25 χρόνια και έχει σίγουρα δεί και καλύτερες ημέρες. Εγώ το θυμάμαι βαμένο μπέζ, κόκκινο, με διαφορετικές φτερούγες και με τα λαμπιόνια του αναμένα, ειδικά τον Ιούλιο όταν κατηφορίζαμε πρός το παζάρι της Αγίας Παρασκευής που γινόταν (και γίνεται ακόμα) κάθε χρόνο στο περίφημο "Πάρκο Του Λαού", στο τέλος αυτού του δρόμου, στη κατεύθυνση που δείχνει το αεροπλάνο.

Τη τελευταία φορά που επισκεύθηκα τη τοποθεσία, μαζί με τη φωτογραφική μηχανή, ήμουν αποφασισμένος να μάθω περισσότερα. Το σπίτι ήταν σκοτείνο και στα 10-15 λέπτα που έκατσα απ' έξω, τραβώντας μερικές φωτογραφίες, δεν έδειχνε περισσότερα σημάδια ζωής...Έτσι απο οτι μπόρεσα να μάθω απο τους περίοικους...είχα αργήσει.

Το αεροπλάνο το κατασκεύασε ο κύριος Λάζαρος (έτσι το όνομα που φαίνεται στην άτρακτο, αντί αριθμού νηολογίου, είναι του κατασκευαστή του). Η δουλειά του, δεν είχε καμία σχέση με την αεροπορία. Πέθανε πολύ πρόσφατα και μάλλον όχι απο φυσικά αίτια.

Το αεροπλάνο το έφτιαξε "για τη τρέλα του".

Ευκλείδης...Στο Plymouth

Σύμφωνα με τον Ευκλείδη και τα γραφόμενα του μερικές εκατοντάδες χρόνια π.Χ, ο συντομότερος δρόμος ανάμεσα σε δύο σημεία είναι η ευθεία. (*) Αυτό βέβαια είναι κάτι που τα ζώα πιθανότατα ήξεραν ήδη απο πολλά χρόνια π.Χ.

Να εδώ η συνειδητοποίηση του αξιώματος στο Plymouth, με τη βοήθεια των ζώων, αν και είμαι σίγουρος οτι παρόμοια φαινόμενα παρατηρούντε και αλλού.

Ευθεία uber alles!
Η φωτογραφία προέρχεται απο τη προσωπική μου συλλογή

Στη παραπάνω φωτογραφία, σχηματίζεται ένα ορθογώνιο τρίγωνο του οποίου η υποτίνουσα είναι αυτό το αυτοσχέδιο μονοπάτι. Χοντρικά, αν οι κάθετες πλευρές του τριγώνου είχαν μήκος 1 μονάδα απόστασης (η κάθε μία) τότε το μήκος της υποτίνουσας θα ήταν √2 μονάδες απόστασης (...Τι θα πεί "γιατί;". Γιατί έτσι!)

Δηλαδή, αν οι διαβάτες συμμορφώνονταν με το πολεοδομικό μονοπάτι θα έπρεπε να διαβούν μια διαδρομή μήκους 2 μονάδων απόστασης. Ενώ διασχίζοντας την ευθεία, διαβαίνουν μόλις 1.4142... μονάδες απόστασης (τα υπόλοιπα δεκαδικά ψηφία βρίσκοντε εδώ). Δηλαδή έχουν διαβεί περίπου 29% λιγότερη απόσταση.

Η πραγματικότητα βέβαια δείχνει οτι οι διαβάτες είναι...πιο αυστηροί και θα διαβούν τη μικρότερη απόσταση ακόμα και για πιο μικρά κέρδη!

Κάτοψη του ίδιου σημείου και μια πιο ακριβής μέτρηση της απόστασης.
Η φωτογραφία προέρχεται απο το Google Earth

Η περιφέρεια αυτού του τόξου είναι περίπου 22 μέτρα, ενώ η απόσταση ανάμεσα στην αρχή και το τέλος του (η αλλιώς η χορδή του τόξου) που περνάει πάνω απο το μονοπάτι είναι 18 μέτρα. Δηλαδή ένα κέρδος μόλις 18%.

Προφανώς, αυτό που υποβάλει την απόφαση του διαβάτη να χαράξει τον δικό του δρόμο είναι το πόση ενέργεια θα ξοδέψει για να διαβεί αυτή την απόσταση! Για τον ίδιο λόγο, είναι πιο πιθανό το μονοπάτι να χαράχτηκε πρώτα απο αυτούς που ανεβαίνουν παρά απο αυτούς που κατεβαίνουν...Aλλά και πάλι αυτό δεν είναι σίγουρο γιατί στο τέλος της κατάβασης υπάρχει ένα μαγαζί με τυρόπιτες....Οπότε και στη κατάβαση...υπάρχει, για κάποιους, ένα κινήτρο να φτάσουν στη πηγή της ενέργειας πιο γρήγορα! :-D

Συμπέρασμα: Μερικές φορές, είναι απολύτως λογικό να "πατάτε το χόρτο" (!).

(*) Τα πρώτα 6 (απο τα 12) βιβλία των στοιχείων του Ευκλείδη είναι διαθέσιμα απο το Project Gutenberg. Πρόκεται για μια έκδοση του 1881, με σχόλια και σημειώσεις απο τον John Casey. Παρατηρήστε πως μέσα στις πρώτες 8 σελίδες χτίζεται ένας ολόκληρος κόσμος.

The Great Gig In The Sky...

Ο τίτλος είναι φυσικά τραγούδι των Ρόζ - Φλοϋδιος, αλλά περιγράφει ακριβώς αυτό που συνέβει σε ενα κομμάτι ουρανού πάνω απο ένα χωριουδάκι της Νοτιο-Δυτικής Αγγλίας το περασμένο Σάββατο (10/07/2010).

Κατ' αρχάς, δεν μπορώ να το πιστέψω οτι έχει περάσει ήδη ένας χρόνος (365 ημέρες!!) απο το προηγούμενο post....αλλά όπως και να έχει, να 'μαστε για τέταρτη φορά στο Royal Navy Yeovilton Air Show 2010! (2009, 2008, 2007).

Σε λεπτομέρειες αυτής της εκδήλωσης έχω αναφερθεί σε προηγούμενα post όποτε θα παρουσιάσω εδώ τα αξιοθέατα της φετινής χρονιάς και κάποια πράγματα που μου έκαναν εντύπωση.

Και ξεκινάμε απο τη πιο βασική προυπόθεση...τον καιρό! Η εκδήλωση του 2008 έληξε νωρίτερα, ακυρώνοντας σχεδόν το μισό πρόγραμμα, λόγω βροχής, χαμηλής νέφωσης και ισχυρών ανέμων....Ιούλιο μήνα!

Δραματικά υποφωτισμένη για να αναδείξει όλο το....νεφελώδες ανάγλυφο (!) που αποτελούσε το (δύσκολο) σκηνικό της παράστασης.....
Και να μην έχουμε ούτε ένα χταπόδι εύκαιρο να μας κάνει μια πρόβλεψη (!).
Όλες οι φωτογραφίες προέρχοντε απο τη προσωπική μου συλλογή.

Ευτυχώς τα σύννεφα έμειναν ψηλά στον ουρανό και αργότερα αραίωσαν κιόλας επιτρέποντας στον ήλιο να περάσει...και να μας κάψει (αυτά παθαίνεις οταν είσαι πλήρως προετοιμασμένος για οτιδήποτε εκτός απο 30 βαθμούς μέσα στη μέση του καλοκαιριού!). Άλλοι πάλι, ήρθαν απόλυτα προετοιμασμένοι...για τη περίσταση

Να τι χρειάζεσαι για να μπορείς να απεικονίσεις ακόμα και την έκφραση του πιλότου στα 4G

Δεν τους αδικώ, σίγουρα ο εξοπλισμός έβγαλε τα λεφτά του στη συγκεκριμένη επίσκεψη με αρκετά ενδιαφέροντα θέματα:

Super Marine Sea Fire...Όπως λέμε Spitfire αλλά με 4φυλη έλικα, γάτζο (μόλις που διακρίνεται λίγο πιο μπροστά απο τον πίσω τροχό) και αναδιπλούμενες πτέρυγες για να χωράει στο γκαράζ του πλοίου...Ο ήχος του όταν βρίσκεται στον ουρανό είναι φανταστικός.

Still Going Strong!

Και μια και μιλάμε για ήχους...Επίσης καταπληκτικός ήταν και ο ήχος των Boeing Stearman διπλάνων των Breitling Wingwalkers...

Πώς τον είπαμε το χορηγό;

...αν και το θέμα σε αυτή την ομάδα είναι το τι συμβαίνει επάνω στα φτερά τους. Οι κοπελιές μάλλον δεν κατάλαβαν καλά όταν άκουσαν για Aerobics!

Girls just wanna have fun (!)

Φέτος πέταξαν για άλλη μια φορά τα Red Arrows...Δεν έχω λόγια...Ίσως ο καλύτερος για τη περιγραφή του προγράμματος τους (μετά τα δικά τους επιφωνήματα στον ασύρματο!) να είναι ο κύριος Αλέξης Κωστάλας...

Break...ONE!...TWO!!...THREE!!!.....YA BA DABA DOOO!

Αργότερα πέταξε και η αεροβατική ομάδα Aguila Patrulla (Η περίπολος των αετών) της Ισπανικής αεροπορίας. Το πρόγραμμα τους ήταν παρόμοιο με τον Red Arrows με εξαίρεση κάποιες διαφορετικές και πιο δύσκολες μανούβρες...Η ίδια ομάδα πέταξε αργότερα και στην Ισπανία για να υποδεχτεί τους πρωταθλητές (της επόμενης μέρας)

Ole!

Η Ισπανική ομάδα δεν ήταν η μόνη μη Βρετανική παρουσία στην επίδειξη φέτος...Ανάμεσα σε άλλες ομάδες πέταξαν ένα F-16 της Δανέζικης αεροπορίας, ένα ακόμα της Βελγικής και η καταπληκτική ομάδα επιδείξεων της Ιορδανίας.

Ο Ιπτάμενος Ολλανδός!

Αλλά, ο μεγάλος (κυριολεκτικά) πρωταγωνιστής της επίδειξης για φέτος ήταν το Avro Vulcan!!! Πέρυσι δεν είχε πετάξει λόγω ενός προβλήματος με τα υδραυλικά του, φέτος όμως ο ουρανός γέμισε με την επιβλητική του μορφή. Αυτό το αεροπλάνο ζυγίζει 37 τόνους (77 τόνοι μέγιστο φορτίο απογείωσης), η φτερούγα του έχει επιφάνεια 320m2 και έχει 4 μηχανές που του παρέχουν τη συνολική ώση των 196 kN (!!!)...Τα αεροβατικά δεν του επιτρέποντε πλέον, λόγω ηλικίας, αλλά το πρόγραμμα του είναι αρκετά εντυπωσιακό...Παρ' όλο που σχεδιάστηκε για τις θερμές (πυρηνικές) ανάγκες του ψυχρού πολέμου, πρός το τέλος της επιχειρησιακής του καριέρας βοήθησε στην έρευνα για το Concorde και κυρίως στις δοκιμές των κινητήρων του. Αυτό είναι το μοναδικό Vulcan που πετάει σήμερα και αυτό χάρη σε ιδιωτική πρωτοβουλία και δωρεές (χωρίς καμία απολύτως κρατική επιδότηση), όχι μόνο χρημάτων αλλά και προσωπικού χρόνου...Το προσωπικό που το συντηρεί είναι εθελοντές και οι περισσότεροι συνταξιούχοι (για τα καλά).

Vulcan To The Sky...

Δ

Η αεροπορική βάση του Yeovilton ανήκει στο πολεμικό ναυτικό, όποτε κάθε χρόνο ένα μεγάλο μέρος της εκδήλωσης είναι αφιερωμένο στα ελικόπτερα:

Και ύστερα σου λέει το Land Rover δεν κολλάει πουθενά...

Delivery!

Βέβαια, όπως και να το κάνουμε, όλα αυτά τα αεροπλάνα και ελικόπτερα, έχουν ένα κάποιο κόστος για να βρεθούν στον αέρα όλη μέρα...Χορηγοί στη φετινή εκδήλωση ήταν μεταξύ άλλων η εταιρία Pratt & Whitney, η British Aerospace Systems και η Northrop Grumman...Να εδώ ένας χορηγός...ουρανοκατέβατος!

Αλεξιπτωτιστής on final approach...

Άντε και του χρόνου...Παρίσι! :-D

Περισσότερες φωτογραφίες απο τη φετινή επίδειξη μπορείτε να βρείτε εδώ.

Σκάφη, Σκάφη, Σκάφη, Σκάφη, Σκάφη, ...

Ναί, υπάρχει ένας Ρυθμός εδώ, που μόλις τώρα ίσως αρχίζει να φαίνεται. Το πρώτο, ίσως ήταν σύμπτωση, το δεύτερο ίσως τύχη. Απο το τρίτο και μετά μπορούμε νομίζω να μιλάμε για μοτίβο...Και θα μας πάρει άλλο ένα (post), γιατί μετά απο εκείνα τα μαζεμένα αυτοκίνητα στο Bristol και γνωρίζοντας που μπορώ να βρώ μαζεμένα αεροπλάνα, μου διαφεύγανε...τα βαρκάκια.

Και τα βρήκα! Και τι εύρημα, Ευρωπαϊκό και πρόσφατο. Ιδού η Ισπανική Empuriabrava, ένας βάλτος που μετατράπηκε στη μεγαλύτερη μαρίνα στον κόσμο!

Empuriabrava, Castello De Empuries, Catalunia. Το πιο απομακρυσμένο σπίτι που μπορείτε να φτάσετε επιπλέοντας είναι σε απόσταση περίπου 3km απο τη θάλασσα (!)
Η φωτογραφία προέρχεται (προφανώς) απο το Google Earth.

Η μαρίνα στην Empuriabrava καταλαμβάνει περίπου 4 km² επιφάνεια και ήταν ένας βάλτος μέχρι το 1965 που άρχισαν οι εργασίες διαμόρφωσης. Και δεν είναι μια συνηθισμένη μαρίνα αφού προσφέρει ασφαλές λιμάνι για χιλιάδες σκάφη...ακριβώς μπροστά στη πόρτα των ιδιοκτητών τους...

Η είσοδος του οικισμού της Empuriabrava. Σχεδόν όλα τα σπίτια είναι προσβάσιμα και απο τη θάλασσα μέσω ενός δικτύου καναλιών, αλλά και απο τη στεριά μέσω ενός δικτύου δρόμων και γεφυριών.

Ο οικισμός είναι γεμάτος βίλες που αντί για / εκτός από γκαράΖζΖ, έχουν στο τέλος του γκαζόν, ιδιωτική θέση για να δέσετε τη 'βαρκούλα' σας...Παράδεισος! Επιτέλους και ένα μέρος που δεν είναι ανάγκη να αφήνετε το φουσκωτό με τη γιαγιά απάνω για να μη σας πιάσουν τη θέση.

Σχήματα, Μοτίβα, Ρυθμοί, Συμμετρία, Αντίθεση...Empuriabrava.
Το μέρος θυμίζει λίγο τη Βενετία. Όχι φυσικά εκείνη τη Βενετία, αλλά ετούτη τη Βενετία στην Καλιφόρνια που είναι κι αυτή ανθρώπινο δημιούργημα.

Επειδή πιθανότατα αναρρωτιέστε, όπως αναρρωτήθηκα κι εγώ, οι τιμές στην Empuriabrava ξεκινάνε απο τις £300 (~€360) ανά εβδομάδα και μπορεί να φτάσουν και τις £3000 - £4000 (€3600-€4600) ανά εβδομάδα, ανάλογα με τις απαιτήσεις σας. Το προνόμιο του ιδιωτικού λιμανιού το έχουν οι λίγο πιο ακριβές απο τις £300 θέσεις βέβαια. Οι τιμές δεν είναι καθόλου υπερβολικές αν αναλογιστείτε οτι οι βίλες είναι αρκετά μεγάλες, οπότε για μια παρέα 4-6 ανθρώπων το κόστος της διαμονής για μια εβδομάδα θα ήταν λογικό. Περισσότερη και διαδραστική Empuriabrava, απο εδώ.

Μείνετε συντονισμένοι, θα ακολουθήσουν τα πετούμενα...πολλά πετούμενα.

Ποτήρια, Ποτήρια, Ποτήρια, Ποτήρια, Ποτήρια, ...

Το 1768, ο William Cookworthy, πολυμαθής κληρικός, βρίσκει ένα τρόπο να κατασκευάζει στο Plymouth πορσελάνη, απο τον τοπικό ορυκτό πυλό της κοντινής Κορνουάλης (Cornwall). Μέχρι τότε η πορσελάνη εισαγόταν απο την Κίνα (China)...Κάπως έτσι, ο πυλός παίρνει το πρόχειρο όνομα China Clay και το εργαστήριο ονομάζεται China House.

China House στο Sutton Harbour του Plymouth. Ένα απο τα πιο ωραία εστιατόρια της πόλης.
Οι φωτογραφίες προέρχοντε απο τη προσωπική μου συλλογή

Περνάνε περίπου 250 χρόνια, το China House γίνεται ένα απο τα πιο ωραία εστιατόρια στο Plymouth. Ένα μεγάλο πέτρινο κτήριο, δίπλα στο κύμα, μέσα στη μαρίνα του Sutton, επιπλωμένο σαν παλιό 'βαρύ' σαλόνι με πέτρινο τζάκι, για το χειμώνα, αλλά και με ένα πλατύ ξύλινο χαγιάτι, που προεξέχει πάνω απο τη θάλλασσα, για το καλοκαίρι.

Απο το ξύλινο κατάστρωμα, στο ίδιο περίπου ύψος με τα κάθε λογής σκάφη, κοιτώντας μακριά μια (σπάνια) μέρα που ο καιρός φοράει τα καλά του, μπορεί να δείς κάτι τέτοιο:

Sutton Harbour...Πάντα έβλεπα τις μαρίνες σαν δειγματολόγια.

Ενώ, απο το ίδιο κατάστρωμα, αν κοιτάξεις κάτω, μπορεί να δείς κάτι τέτοιο

Αναζητώντας τον Νέμο...Σε βάθος περίπου 30cm.
Η φυσική έκταση της φωτογραφίας απο άκρη σε άκρη είναι περίπου 8-9 μέτρα. Το τετράγωνο κασόνι στα αριστερά είναι ένας υποβρύχιος προβολέας που φωτίζει το κτήριο τη νύχτα. Το πάνω μέρος της φωτογραφίας βρίσκεται περίπου 3-4 μέτρα απο το κατάστρωμα...Υπήρχαν ποτήρια και πιο μακριά πράγμα που σημαίνει οτι έφτασαν εκεί...πετώντας παρά πέφτωντας τυχαία.

...και λέω μπορεί γιατί το νερό πρέπει να είναι καθαρό, δηλαδή να μην φυσάει, να είναι άμπωτης και να έχει αρκετή κίνηση ώστε η στάθμη του νερού μέσα απο το κλειδί που υπάρχει στην είσοδο του λιμανιού να έχει κατέβει αρκετά χαμηλά....Όπως και να το δεις, πάλι σπάνιο θα είναι.

Αυτοκίνητα, Αυτοκίνητα, Αυτοκίνητα, Αυτοκίνητα, Αυτοκίνητα,...

Οδηγώντας απο το Bristol πρός το Plymouth, η εθνική οδός M5, περνάει επάνω απο τον ποταμό Avon. Εκεί ψηλά καθώς βρίσκεσαι, κοιτώντας επάνω απο τη γέφυρα, μακριά πρός το ποτάμι και τη θάλασσα, έχεις την αίσθηση οτι η προοπτική παίζει κάποιο περίεργο παιχνίδι.

Δίπλα σχεδόν στη γέφυρα και σε μεγάλη έκταση μέχρι τη θάλασσα, απλώνεται μια πολύχρωμη κουρελού απο αυτοκίνητα! Χιλιάδες αυτοκίνητα! ("Τι θα τα κάνουμε τόσα αυτοκίνητα;!;!")

Πρόκειται για το εμπορικό λιμάνι του Bristol.

Ένα μικρό κομμάτι του λιμανιού του Bristol, εκεί όπου είναι συγκεντρωμένοι οι περισσότεροι χώροι στάθμευσης (περιοχές όπου έχει διατηρηθεί το χρώμα). Η γέφυρα διακρίνεται κάτω δεξιά, πάνω ακριβώς απο το copyright των εικόνων, ενώ ο M5 φαίνεται σαν μια γκριζοπράσινη πινελιά που διατρέχει το κάτω μέρος της εικόνας. Η εικόνα προέρχεται απο το Google Earth.

Ζούμ στο μικρό κομμάτι επάνω αριστερά. Μπορείτε να περιηγηθείτε στη τοποθεσία μέσω του Google Maps, πατόντας εδώ. Η φωτογραφία προέρχεται απο το Google Earth.

Δεν υπάρχει (νόμιμος και ασφαλής) τρόπος να φωτογραφηθεί αυτός ο χώρος απο το ύψος της γέφυρας αφού δεν έχει πεζοδρόμιο. Παρ' όλα αυτά, στο Flickr κατάφερα να βρώ δύο σχετικές φωτογραφίες (εδώ και εδώ) που περιγράφουν κατα κάποιο τρόπο το θέαμα.

Η φωτογραφία του Google είναι λίγο παλιά. Πρίν απο λίγο καιρό προστέθηκαν και δύο μεγάλες ανεμογεννήτριες στην ανατολική όχθη του ποταμού που μαζί με τους 2 πανύψηλους γερανούς, την απέραντη έκταση με αυτοκίνητα και τα υπόστεγα, κάνουν τον ποταμό και κάτι δεντράκια που έχουν απομείνει να μοιάζουν εντελώς εκτός του φυσικού τους περιβάλλοντος (!).

Το λιμάνι είναι τόσο εντυπωσιακό στην όψη όσο και στους αριθμούς! Απο το website της διαχειρίστριας εταιρίας μαθαίνουμε μεταξύ άλλων τα εξής:

• Το λιμάνι διαχειρίστικε το 2007, συνολικά 12 εκατομμύρια τόνους (!) φορτία που του απέφεραν έσοδα 75 εκατομμυρίων λιρών (!!).

• Mπορεί να δεχτεί πλοία συνολικού βάρους 130000 τόνων.
  

• Ολόκληρη η εγκατάσταση, καταλαμβάνει έκταση περίπου 10.5 km² (2600 εκτάρια). (Περίπου το 21% της έκτασης της Σκιάθου!)
  

• Η συνολική έκταση των χώρων στάθμευσης που έχουν παραχωρηθεί σε αυτοκινητοβιομηχανίες όπως οι Honda, Toyota, Suzuki, Mitsubishi, Fiat, General Motors και άλλες, για τις εισαγωγές τους, είναι περίπου 1.7 km² (429 εκτάρια) ενώ υπάρχουν και άλλα 137500 m² διαθέσιμα για...γενική χρήση.
  

• Τη μεγαλύτερη έκταση χώρων στάθμευσης καταλαμβάνει η εταιρία Waldon για λογαριασμό των εταιριών Fiat και General Motors με 570607 m² (141 εκτάρια). Στη δεύτερη θέση βρίσκεται η Toyota με περίπου 339936 m² και στη τρίτη η Mitsubishi με 230671 m².
  

• Απο οτι καταλαβαίνω, οι αριθμοί αυτοί δεν αναφέροντε σε καθαρή αποθηκευτική έκταση αλλά περιλαμβάνουν και χώρους που δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν όπως για παράδειγμα οι δρόμοι. Παρ' όλα αυτά υπάρχει μια ένδειξη απο τον αποθηκευτικό χώρο της Toyota όπου αναφέρεται οτι στα 339936 m² αποθηκεύοντε 19700 αυτοκίνητα. Δηλαδή το κάθε αυτοκίνητο μετράει σαν να καταλαμβάνει χώρο 17.26 m² (περίπου το διπλάσιο απο μια τυπική θέση στάθμευσης που καταλαμβάνει 8 m²).

• Αυτό σημαίνει οτι στα περίπου 1.7 km² χωράνε 100590 αυτοκίνητα. Αν το κάθε αυτοκίνητο μπορεί να μεταφέρει 4 ανθρώπους, τότε θα μπορούσαν να χωρέσουν 402340 άνθρωποι...Δηλαδή κάτι λιγότερο απο τον συνολικό πληθυσμό της Ανατολικής Αττικής (403918 κάτοικοι)...Στριμωχτείτε λιγάκι ρε παιδιά!!!

Το λιμάνι όμως διαθέτει εντυπωσιακά μεγάλους χώρους αποθήκευσης και για άλλα προϊόντα όπως για παράδειγμα, χυμό πορτοκάλι (!). Συγκεκριμένα το 2002, ξεφορτώθηκε στο λιμάνι το πρώτο φορτίο συμπυκνωμένου χυμού πορτοκαλιού... 8000 τόνοι..."Ατέλειωτη Ευχαρίστηση!"

Το Σπίτι Στο Newquay...

Πρίν απο λίγο καιρό πήγαμε μια σύντομη βόλτα στο Νιούκ(ε)ι (Newquay) το οποίο είναι διάσημο σε όσους κάνουν σέρφινγκ (surfing) για τις παραλίες του. Πηγαίναμε για πρώτη φορά εκεί και αφού περιφερθήκαμε για λίγο στους (ασυνήθιστα πολυάσχολους) δρόμους του, καταλήξαμε σε μια καφετέρια της οποίας ο ένας τοίχος αποτελούταν απο τρείς μεγάλες τζαμαρίες...για προφανής λόγους:

Η μία απο τις δύο παραλίες για surfing μέσα στο Newquay...Υπάρχουν μερικές ακόμα σε μικρή απόσταση απο το χωριό. Όλες οι φωτογραφίες προέρχοντε απο τη προσωπική μου συλλογή.

Τότε το είδα για πρώτη φόρα. Είναι λίγο δύσκολο να το διακρίνεις με τη πρώτη, ειδικά αν δεν το έχεις ξαναδεί... Κάτι δεν μου ταίριαζε στο τοπίο αλλά δεν πολυέδωσα σημασία...Νά εδώ και μια πιο κοντινή άποψη απο την ίδια τοποθεσία:

Top Of The World

Εκτός απο το παράταιρο στοιχείο, κάτι που μοιάζει με γέφυρα ανάμεσα στα σπίτια, σε αυτή τη φωτογραφία φαίνεται και το που φτάνει το νερό κατά τη παλίρροια (!). Είναι η πρώτη και πιο σκουρόχρωμη ζώνη στη βάση των βράχων. Για καλή μας τύχη, κάποιοι περαστικοί έχουν σταθεί σχεδόν δίπλα στο βράχο, οπότε το βάθος του νερού σε εκείνο το σημείο πρέπει να ειναι τουλάχιστον 1.80 - 2.00 μέτρα. Η δεύτερη γκρίζα ζώνη, η πιο ανοιχτόχρωμη, ορίζει που φτάνουν τα κύματα όταν πέφτουν επάνω στο βράχο.

Baywatch - Lifeguard....Διαφορετικές προσεγγίσεις στο ίδιο θέμα

Πέρασαν έτσι, δύο-τρείς ώρες, μερικές εκατοντάδες κύματα και ίσως άλλες τόσες φωτογραφίες...Surfers ήρθαν, surfers έφυγαν και οι ναυαγοσώστες ακολουθόντας τη παλίροια μετακίνησαν τον εξοπλισμό τους πιο κοντά στο κύμα. Όταν αποφασίσαμε, με βαριά καρδιά είναι η αλήθεια, να φύγουμε...περπατήσαμε κατα μήκος αυτής της παραλίας για να ανέβουμε στο χωριό απο ένα διαφορετικό δρόμο απο αυτόν που κατεβήκαμε...

Και τότε φανερώθηκε! Σε όλο του το μεγαλείο!! Το σπίτι στο Newquay!!!

Μήπως πρόκειται για το σπίτι του Κακοφωνίξ;

Έμεινα να το κοιτάω για κανα μισάωρο και να σκέφτομαι την ομορφιά του να κοιμάσαι τα βράδια και να ακούς τα κύματα να σκάνε στα βράχια...Ήχος απο νερό που κατρακυλάει πίσω στη θάλασσα, ο αφρός και η κορυφή του κύματος που καταρρέει καθώς καλπάζει πρός τα ρηχά, λίγο πιο μετά ο μπάσος γεμάτος ενέργεια ήχος του κύματος καθώς τερματίζει στο βράχο κι ύστερα οι αφροί και τα απόνερα σαν χειροκροτήματα....και πάλι απο την αρχή.

Είχα βέβαια χρόνο και για πιο πρακτικές σκέψεις: Δηλαδή, είναι νησί; Ποιός αγόρασε οικόπεδο στη κορυφή του βράχου και τι έχτισε εκεί;

Όντως μπορεί να χαρακτηριστεί νησί και μάλιστα έτσι είναι γνωστό στη περιοχή: The Newquay Island (!). Στη κορυφή του, περίπου 20 μέτρα απο το έδαφος βρίσκεται ένα ξενοδοχείο (διανυκτέρευση με πρωινό) χτισμένο τη δεκαετία του 1930 που είναι προσβάσιμο απο μια όμορφη αναρτώμενη γέφυρα κάποιου κυρίου Harper.

Η διανυκτέρευση κοστίζει (απο) £170 (περίπου €200) με ελάχιστη παραμονή τα δύο βράδια. Χώρος αυστηρά για δύο! Χωρίς παιδιά!! Χωρίς ζώα!!! Χωρίς internet και τηλεπικοινωνίες!!!!...Παρέχοντε μια τηλεόραση, τσάϊ και καφές, σεντόνια, πετσέτες, κατσαρολικά....άντε και κανα ελαφρύ βραδυνό αν το επιθυμείτε.

Ευχαριστώ, για καμιά 'βδομαδούλα θα το χρειαστώ....Σηκώστε και τη γέφυρα όπως φεύγετε!

Καλύτερη Φάση... (;)

Συμβαίνει και στα καλύτερα blog! Μετά απο δύο χρόνια, οχτώ μήνες και 117 κείμενα είχε έρθει η ώρα, για μια αλλαγή.

Το "μαγαζί" είχε άρχίσει απο καιρό να μου φαίνεται μικρό, σκοτεινό και φορτωμένο και φαινόταν να έχει ανάγκη απο μια μικρή....μπουλντόζα. Ενδεικτικά, παραθέτω εδώ στα δεξιά το πρίν.

Για τη νέα μορφή του "Καλή Φάση" έκανα μια λίστα με χαρακτηρισμούς, λέξεις και εκφράσεις που μου έρχονταν στο μυαλό, πρίν ακόμα καταλήξω σε κάτι συγκεκριμένο: Open, fluid, elegant, simple, simpler, wide, bright, clean, immediate, discrete, typography, distinct, style, witty, quick, high contrast, crisp,....(και άλλες)

Όσο αφορά το πλάτος του template, απο μια σύντομη αναδρομή στα στατιστικά, συνειδητοποίησα οτι οι "αναγνώστες" αυτού του blog, έχουν πλέον αρκετά μεγάλες αναλύσεις! Ως "αναγνώστες" όρισα τους επισκέπτες που τον τελευταίο 1.5 χρόνο κάνουν τον κόπο να έρθουν απο τον feed reader τους στο "Καλή Φάση", (και / ή), ξοδεύουν πάνω απο 30 sec βλέποντας πάνω απο 1 σελίδες κάθε φορά. Η πιο χαμηλή ανάλυση εξακολουθεί να είναι η 1024x768 ενώ η υψηλότερη ήταν 1920x1200 (στο συγκεκριμένο πάντα δείγμα).

Το προηγούμενο template με μέγιστο πλάτος 768 pixel άφηνε πάρα πολύ χώρο ανεκμετάλευτο στις υψηλότερες αναλύσεις και κυρίως έκανε ακόμα και τα μικρά / μεσαία post να εκτείνοντε σε μεγάλο μήκος (ή μάλλον ύψος). Κάπως έτσι, αποφάσισα να θέσω τις προδιαγραφές του πλάτους απο τα 1024px και πάνω δίνοντας περισσότερη βαρύτητα στο πλάτος του κειμένου.

Αυτό το καινούριο template δεν είναι ολοκληρωτικά δικό μου. Η βασική μου πηγή ήταν το Blogger Templates όπου μετά απο αρκετό ψάξιμο κατέληξα στα εξής 5:

• Evidens
• Point Space
  
• Nexus - 5
  
• Pork And Beans
  
• Constructor
  

Κανένα απο τα πάραπάνω δεν ταίριαζε ακριβώς με τις προδιαγραφές αλλά με λίγη δουλειά (δηλαδή κάποιες μικρές αλλαγές χρωμάτων, γραμματοσειρών και γραφικών) ίσως να μπορούσα να τα συμμορφώσω.

Το Evidens ήταν απο τα λίγα templates που παρ' όλο που ήταν "μεταγεγραμμένο" απο το Wordpress, σεβόταν κατα πολύ τις συγκεκριμένες ετικέτες του Blogger. Αυτό σημαίνει οτι οι περισσότερες ρυθμίσεις (Τίτλος blog, διαθέσιμα widgets, γραμματοσειρές, Χρώματα, Γλώσσα και άλλες) εξακολουθούν να γίνοντε απο το interface του blogger χωρίς καμία πρόσθετη ενέργεια. Δυστυχώς αυτό δεν συμβαίνει στην πλειονότητα των (δωρεάν) templates. Συνήθως πρόκειται για γρήγορη δουλειά και ίσα-ίσα για να είναι ελκυστικό άσχετα με το αν τα περισσότερα στοιχεία (αν όχι όλα) ρυθμίζοντε ΜΟΝΟ χειροκίνητα μέσω του κώδικα του template :-(

Οι μικρές αλλαγές που έκανα απλοποίησαν όσο το δυνατόν περισσότερο και τη δομή του template αλλά και το περιεχόμενο που ήταν διαθέσιμο απο τα widgets στα δεξιά. Ανάμεσα σε διάφορες άλλες αλλαγές, ένα χαρακτηριστικό της νέας μορφής του "Καλή Φάση" είναι η επικεφαλίδα του. Αυτός ο χώρος διαστάσεων 1024x135px (περίπου) θα γεμίζει κάθε μήνα (...περίπου) με κάτι διαφορετικό.

Οι αλλαγές δεν έχουν ολοκληρωθεί, υπάρχουν ακόμα κάποια πράγματα που θα ήθελα να διορθώσω και έχουν να κάνουν με την εμφάνιση των εικόνων και τη στοίχηση τους και την εμφάνιση των σχολίων.

Παρ' όλα αυτά....Να η καινούρια Καλή Φάση (!!!)...Όπως πάντα, ιδέες, προτάσεις, απόψεις ευπρόσδεκτες στα σχόλια... (Αλήθεια πώς σας φαίνεται; Διακρίνετε κάποια προβλήματα με το layout στον browser σας;).

Και Το Όνομα Και Τη Χάρη...

Δεν έχω συνέρθει καλά-καλά απο το πρώτο χτύπημα και την επόμενη μέρα κατεβαίνω την όδο Αβάντων.

Οι Άβαντες ήταν οι αρχαίοι Χαλκιδαίοι. Η Αβάντων είναι ένας μακρύς δρόμος γεμάτος εμπορικά μαγαζιά που ιδιαίτερα φέτος τα Χριστούγεννα είχε ένα περίεργο στολισμό με κάτι φωτισμένες αψίδες απο αυτό το μαλιαρό πλαστικό που θέλει να περνάει για κλαδί έλατου...

Αλλά ιδιαίτερα αυτή τη φορά δεν με πείραζε καθόλου, είχα καιρό να κατέβω, είχα χρόνο στη διάθεση μου, είχε 20 ανοιξιάτικους βαθμούς (!), ήταν Χριστούγεννα (!!)...Τι άλλο να ζητήσει κανείς για μια όμορφη βόλτα στη πόλη;

Κάτα κάποιο τρόπο είναι ωραίο να γυρνάς στο τόπο σου σαν τουρίστας. Προσέχεις πράγματα που για τους μόνιμους κάτοικους συμβαίνουν αργά ή περνάνε απαρατήρητα. Καθώς κατεβαίνεις την Αβάντων ας πούμε, αν καταφέρεις να κοιτάξεις ψηλά, ξεφεύγοντας απο τις "παγίδες" των βιτρίνων και αποφεύγοντας τα βαρετά πανομοιότυπα μπαλκόνια, μπορεί να βρείς αυτό εδώ:

...ΚΑΙ Το Όνομα ΚΑΙ Τη Χάρη

(Το γραφείο βρίσκεται επι της οδού Αβάντων στη Χαλκίδα.
Η φωτογραφία προέρχεται απο τη προσωπική μου συλλογή)

Ποιά είναι η πιθανότητα να βρείς 2 ανθρώπους, στην ίδια πόλη, που το επίθετο τους να είναι σχετικό με το επάγγελμα που διάλεξαν να αφιερώσουν τη ζωή τους;;;

Θα σας πώ στο επόμενο post γιατί η "μπάρα" μπορεί να πάει λίγο ακόμα πιο ψηλά (!)

Αυτός Ξέρει...

Τα Χριστούγεννα κατέβηκα μετά απο αρκετό καιρό στη Χαλκίδα και τις πρώτες 2-3 μέρες περιδιαβαίνοντας στους δρόμους της πόλης είχα την εντύπωση οτι κάποιος μου κάνει πλάκα με όλες αυτές τις...τυχαίες συμπτώσεις!

Εγώ πάλι απο τη μεριά μου έκανα το μοναδικό πράγμα που μου έχει απομείνει...να τραβάω φωτογραφίες και να απαθανατίζω τη πραγματικότητα πέρα απο κάθε φαντασία...

Ορίστε:

ΤΟ όνομα, στα φωτιστικά!

(Οι φωτογραφίες προέρχοντε απο τη προσωπική μου συλλογή)

Μας Φώτισες!
(Το μαγαζί βρίσκεται επι της οδού Στύρων)

Ακόμα και η επωνυμία στη πρόσοψη είναι σκηνοθετημένη να κάνει fade-out στο σκότος...στις λεπτομέρειες φαίνεται ο καλλιτέχνης!

Σαν όνομα υπάρχει πάρα πολλά χρόνια στη Χαλκίδα, σαν συνδιασμός επωνυμίας / επαγγέλματος όμως πρέπει μόλις να συμπληρώνει μια δεκαετία.

Αυτό που μας λείπει τώρα είναι να ανοίξει και ο κ.Μπαφέρος (υπαρκτό πρόσωπο) κατάστημα με..."Είδη Καπνιστού".

Οι Άγκυρες Του Plymouth...

Δεν ξέρω πως θα αντιδρούσα αν κάποιος μου έκανε δώρο μια απο τις άγκυρες ενός αεροπλανοφόρου ή μιας φρεγάτας (σε φυσικό μέγεθος), όμως ο "δήμαρχος" του Plymouth έχει δεχθεί ήδη τουλάχιστον δύο τέτοια δώρα και τα εκθέτει στη πόλη.

Ετούτη εδώ για παράδειγμα...

(Η άγκυρα του HMS Ark Royal. Βαμένη γκρί, φαλτσάρει απίστευτα στη λιακάδα.
Όλες οι φωτογραφίες στις οποίες δεν αναγράφεται διαφορετική πηγή προέρχοντε απο τη προσωπική μου συλλογή)

...βρίσκεται σε ένα μικρό πάρκο στο κέντρο της πόλης και ήταν δώρο του τότε (1980) Αρχηγού Του Στόλου του Ηνωμένου Βασιλείου (ελπίζω να μεταφράζω σωστά το βαθμό του Fleet Admiral και να μην έχουμε κανένα διπλωματικό επεισόδιο :-D ).

(Η μεταλική πλακέτα στη βάση της άγκυρας)

Απο τη πρώτη φωτογραφία διακρίνεται το μέγεθος της άγκυρας σε σχέση με τον περαστικό κύριο. Το περίγραμα της διαγράφεται ξεκάθαρο ακόμα και στις αεροφωτογραφίες του Google Maps!

Το υπόλοιπο πλοίο στο οποίο ανήκε αυτή η άγκυρα ονομαζόταν HMS Ark Royal. Να το εδώ να αναστατώνει ένα μικρό κομάτι θαλασσινής απεραντοσύνης:

(Το αεροπλανοφόρο Ark Royal, πιθανότατα σε κάποια άσκηση στον Ατλαντικό. Διακρίνοντε οι δύο άγκυρες του. Απ' οτι διαβάζω στο Wikipedia, η άλλη άγκυρα του βρίσκεται στην είσοδο του αεροπορικού μουσείου του ναυτικού στο Yeovilton.
Ανακάλυψα τη φωτογραφία μέσω του Google και προέρχεται απο αυτό το website)

Έγινε παλιοσίδερα (scrapped) κάπου στη Σκωτία το 1980 και η ναυτική βάση στο Plymouth (Devonport) ήταν το τελευταίο λιμάνι στο οποίο μπήκε σαν πλοίο με τις "δικές του δυνάμεις". Ίσως γι' αυτό να κράτησε η πόλη τη μια άγκυρα. Έφυγε απο εδώ για τη τελευταία του κατοικία ρυμουλκόμενο και αποχαρακτηρισμένο. Κι ίσως σήμερα να τρίζει κάθε φορά που περνάει απο μπροστά της κανένα Vauxhall, ή καμιά Jaguar με λίγο απο το μέταλο του πλοίου στο πετσί της.

Το δεύτερο παρόμοιο δωράκι βρίσκεται στο σιδηροδρομικό σταθμό του Plymouth. Ετούτη εδώ η άγκυρα δεν είναι τόσο μεγάλη όσο η προηγούμενη αλλά είναι αρκετά βαριά για να σκάβει στο βυθό και να κρατάει μια φρεγάτα.

(Η άγκυρα του HMS Scylla καλώσορίζει τους επισκέπτες στην έξοδο του σιδηροδρομικού σταθμού του Plymouth. Δεν υπήρξε κάποιος περαστικός πρόχειρος, αλλά μια ιδέα για το μέγεθος δίνουν τα κάγκελα που φτάνουν λίγο πιο πάνω απο τη μέση ενός μέσου ενήλικα)

Την επονομαζόμενη HMS Scylla! Ναί, διαβάζεται ώς "Σ[κ]ύλα" (με το [κ] ανεπαίσθητο) και ναί, υπάρχει και αντίστοιχο πλοίο με το όνομα Charybdis!

Το Scylla ήταν το τελευταίο πολεμικό πλοίο που κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία του Plymouth και στο τέλος της επιχειρησιακής του ζωής είχε "καλύτερη" τύχη απο το HMS Ark Royal.
Το όνομα είναι πολύ δημοφιλές εδώ στη περιοχή αφού τον Μάρτιο του 2004 έγινε καταδυτικό αξιοθέατο με μια σειρά απο ελεγχόμενες εκρήξεις σε μικρή απόσταση απο το κόλπο του Plymouth (Plymouth Sound). Το γεγονός είχε διαφημιστεί πάρα πολύ τότε και είχε μεταδοθεί απ' ευθείας και απο το BBC.

Να εδώ και ένα σχετικό video απο το Youtube:



Μέσα σε περίπου ένα χρόνο, η θάλασσα είχε κάνει το Scylla κατά-δικό της όπως ανακοίνωναν αργότερα ενθουσιασμένοι διάφοροι επιστήμονες. Το κουφάρι του πλοίου, στέκεται σε βάθος 10-25 μέτρων (υψηλότερο σημείο - βαθύτερο σημείο) και εκτός απο αξιοθέατο αποτελεί και μια πλατφόρμα για διάφορα project και φορείς, απο το National Marine Aquarium και το πανεπιστήμιο του Plymouth μέχρι το πανεπιστήμιο του Birmingham που φαίνεται να έχει αναλάβει τη δημιουργία μιας web εφαρμογής που θα προσφέρει (μεταξύ άλλων) εικονικές επισκέψεις (Virtual Scylla) στο πλοίο.

Δυστυχώς η Σκύλα, έχει πάρει μαζί της ώς τώρα και τρείς δύτες σε δύο καταδυτικά ατυχήματα.

Έχει και μια χάρη το όνομα...