Καλά Χριστούγεννα!

Και ενώ στα Χανιά ο Χριστουγεννιάτικος στολισμός της πόλης φαίνεται να παραμένει όλο το χρόνο, στο Plymouth, περίπου 76 ημέρες πρίν τα Χριστούγεννα η πόλη φοράει τα λαμπάκια της και θα τα ανάψει σε ένα μήνα περίπου σε μια πολύ ωραία γιορτή που γίνεται κάθε χρόνο εδώ.

(Όλα τα μεγαλύτερα οχήματα που διακρίνοντε σε αυτή τη φωτογραφία έχουν μαζευτεί σε αυτό το δρόμο για το στολισμό της πόλης. Η φωτογραφία αυτή τραβήχτηκε εχθές...)

Η γιορτή αυτή σηματοδοτεί επίσης και την αρχή του Late Night Shopping (!) όπου όλα τα μαγαζιά της πόλης μας κάνουν τη χάρη να μείνουν ανοικτά μέχρι τις 21:00 (!!) απο τις 17:30 που κλείνουν τώρα (!!!). Ακούγοντε βέβαια φήμες οτι ίσως αρχίσει να εφαρμόζεται το "Ευρωπαϊκό" ωράριο αλλά απ' οτι κατάλαβα είναι ακόμα στο στάδιο της σκέψης. (Αυτό το "Ευρωπαϊκό" πολύ μου θυμίζει ένα προηγούμενο post!)

(...αλλά και σήμερα ο στολισμός συνεχίστηκε ακάθεκτος.)

Δεν ετοιμάζεται όμως μόνο η πόλη...Τα μαγαζιά έχουν αρχήσει να βγάζουν τα εποχιακά στα ράφια και εγώ να κοιτάω πανικόβλητος το ημερολόγιο μήπως και κατα κάποιο τρόπο έχω χάσει κανα μήνα και τα Χριστούγεννα -και διάφορες άλλες προθεσμίες επίσης!- είναι πιο κοντά απ' οτι νόμιζα!

Τα Χριστουγεννιάτικα δέντρα, στολίδια και παιχνίδια μας κοιτάνε σαν αγουροξυπνημένα απο τις βιτρίνες κι όσο κι αν δε μου αρέσει έχει αρχήσει να νυχτώνει απο τις 18:30 και μέχρι το Δεκέμβρη θα φτάσει να νυχτώνει απο τις 16:00 (!!!)

(Ω Έλατο!!!)

Δύο επιλογές υπάρχουν...Ή να γκρινιάξει κανείς για τον καταναλωτισμό και το παρατεταμένο ωράριο των καταστημάτων για να εκμεταλευτούν όσο το δυνατόν περισσότερο τη γιορτή των Χριστουγέννων...ή να σκάσει ένα χαμόγελο και να μη χάσει ούτε μια απο τις ακόλουθες στολισμένες βραδιές! :-)

Καλά Χριστούγεννα!!!

Το Κουτί Με Τις Τρελές: Αναπολώντας Τις Διακοπές

Το 'Κουτί Με Τίς Τρελές' είναι μια σειρά απο post που ξεκίνησε με αφορμή ένα κουτί γεμάτο περίεργες φωτογραφίες που είχα τραβήξει κατά καιρούς αλλά δεν είχα τακτοποιήσει ακόμα στα album.

Στη πορεία επιστράτευσα τη "φωτογραφική μνήμη" του ψηφιακού ματιού που είναι καρφωμένο απάνω στο κινητό μου για να αδράξω εικόνες που προσωπικά θεωρούσα περίεργες, παράξενες ή εντυπωσιακές αλλά που για άλλους ανθρώπους ήταν η καθημερινή τους πραγματικότητα.

Αυτή η θεματολογία έχει τροφοδοτήσει ένα, δύο, τρία, τέσσερα post μέχρι τώρα, δείχνοντας οτι τα καλύτερα σενάρια είναι τα...αληθινά!!!


Το σημερινό post περιέχει εξ ολοκλήρου φωτογραφίες απο τις διακοπές που κατα ένα περίεργο τρόπο φαντάζουν τώρα μακρινές...όπως περίπου και οι επόμενες.


Ξεκινάω με μερικά "διαμάντια" απο τη γεννέτειρα μου τη Χαλκίδα...

Ο έρωτας έχει αποτυπωθεί πάρα πολλές φορές στον τοίχο...Στη προκειμένη περίπτωση, προφανώς ένα απλό "Φανή σ' αγαπώ...μακάρι να μπορούσα να πώ το ίδιο και για τον ^*@#! τον πατέρα σου!!!" ή "Σούλα...Γιατί ρε γαμμώτο;" δεν έφτανε....Απο δρομάκι σε προάστειο της Χαλκίδας.


(Ρε παιδιά τι έχετε πάθει; Γαργαλίτσας ο ένας, Γιδάκι ο άλλος...χάθηκαν τόσα πανέμορφα ρομαντικά υποκοριστικά;....Φουσκουσκουνάκι για παράδειγμα...Τι να πώ...)


Η επόμενη φωτογραφία βρίσκεται σε κεντρικό δρόμο της Χαλκίδας...Για όσους δεν το κατάλαβαν, αυτό το μαγαζί είναι ενεχυροδανειστήριο...


Στη Χαλκίδα δεν είναι μόνο η οδήγηση ριψοκίνδυνη αλλά και το παρκάρισμα! Δυστυχώς το κτήριο έχει μείνει σε αυτή τη κατάσταση εδώ και 3-4 χρόνια και κανείς δεν συγκινείτε πια απο τις προειδοποιήσεις...μια απο αυτές τις μέρες όμως...KABOOM!



Ωραία η Χαλκίδα όπως και η Εύβοια ολόκληρη δηλαδή. Άλλο ένα όμορφο νησί που είχαμε τη τύχη να επισκευτούμε αυτό το καλοκαίρι ήταν η Λευκάδα απο όπου και τα επόμενα ευρήματα:

Απο τη παραλία των Σιβότων στη Λευκάδα. Είπα για μια παρανοϊκή στιγμή να βουτήξω ένα στυλιάρι και να αρχίσω να σπάω το μαγάζι ουρλιάζοντας "Μετατρέψατε τον οίκο του Θεού σε οίκο εμπορίου" αλλά υπήρχε μια ελάχιστη περίπτωση να παρεξηγηθεί τραγικά η αίσθηση του humor μου απο το κοινό...Πάντως ο κύρ Θόδωρας (λέγε με Teo) που έχει το super market είναι όντως "Θεός"!


Η πόλη της Λευκάδας ήταν πανέμορφη, το φαϊ καταπληκτικό, το πότο άφθονο και η διάθεση στα ύψη...Υπήρχαν τόσοι πόλλοι "Κατωπόδηδες" και όλοι αγνοούσαν την τύχη του κυρίου "Πανωχέρη" (!). Μέχρι που ρώτησα σε αυτό εδώ το ψιλικατζ...super market και η φανταστική κυρία που το έχει μου εξήγησε τι ακριβώς συμβαίνει. Στη Λευκάδα υπάρχουν πάρα πολλοί Κατωπόδηδες με αποτέλεσμα να τους ξεχωρίζουν πλέον απο τα παρατσούκλια τους...Το μαγαζί αυτό το έχει ο Κατωπόδης ο Ντελημάρης...Το απέναντι μαγαζί (Υποδήματα Κατωπόδης) το είχε ο Κατωπόδης ο έτσι και το παρακάτω με τα σουβενίρ, ο Κατωπόδης ο αλλιώς...Για τα υποδήματα και τα σουβενίρ δεν ξέρω, αλλά μη κάνετε το λάθος και φύγετε απο τη Λευκάδα χωρίς σαλάμι απο τον Ντελημάρη...είναι ξακουστό και κατα τη γνώμη μου, με το δίκιο του.


Επιτέλους κάποιες επιχειρήσεις εκμεταλεύοντε στο έπακρο τα πλεονεκτήματα του Linux. Στη φωτογραφία, ο κατάλογος ενός [πολύ προοδευτικού] εστιατορίου στη παραλία της Βασιλικής - Λευκάδας.



Στα Εξάνθεια του δήμου Σφακιωτών, αρκετά ψηλά απο το επίπεδο της θάλασσας, είχαμε τη καλύτερη θέα σε ένα πανέμορφο ηλιοβασίλεμα...στη φωτογραφία οι υπερσύγχρονες "Αυτοφερόμενες Στάσεις" που εφαρμόζοντε πιλοτικά στη περιοχή!



Και για το τέλος, ένα μαγαζί διαφορετικό απο τα άλλα στη παραλία της Βασιλικής.

-Γειά χαρά, 6 δακρυγόνα και μια δεσμίδα λαστιχένιες σφαίρες παρακαλώ.
-Είναι για δωράκι; Να τα τυλίξω;
-Όχι μωρέ, τώρα στη δουλειά θα τα ρίξω.

Στον Απόηχο Του Συντάγματος...

Η δύναμη της επικοινωνίας παρήγαγε απότελεσμα στο τελευταίο post σε αυτό εδώ το blog.

Μέσα σε ώρες απο τη δημοσίευση του έλαβα το πρώτο μήνυμα απο τον Α.Τ (a.k.a em1n3m) ο οποίος είχε να συμπληρώσει οτι ο "Αλέξανδρος Σούτσος" που αναφέρεται στο χαραγμένο μήνυμα επάνω στις πυραμίδες ήταν υπαρκτό πρόσωπο και μάλιστα πεζογράφος, σατυρικός ποιητής και θεατρικός συγγραφέας σύμφωνα με το σχετικό άρθρο της Ελληνικής Wikipedia.

Βλέποντας πάλι τη photo υπέθεσα οτι αφού ο Αλέξανδρος Σούτσος ήταν ποιητής και -σύμφωνα με τις πηγές που είχα διαθέσιμες- υποστηρικτής του συντάγματος, τότε ίσως πρόκειται για κομάτι απο κάποιο ποίημα του που κάποιος αποφάσισε να το χαράξει επάνω στη πυραμίδα. Έκανα μια μικρή προσπάθεια λοιπόν να βρώ αυτό το ποίημα, μέσω του Internet πάντα, η οποία ήταν άκαρπη. Βρήκα όμως αυτά τα ποιητικά θραύσματα του Αλέξανδρου Σούτσου, μερικά απο τα οποία είναι διασκεδαστικά.

Η θεωρία περι αποσπάσματος ήταν μάλλον λάθος. Μια πολύ λογική εναλλακτική θεωρία πρότεινε ο κ.Πετεφρής όμως σε σχόλιο του στο προηγούμενο post. Σύμφωνα με αυτή, η φράση είναι αυτοτελής ώς "Ζήτω το Σύνταγμα, όσον οι πυραμίδες." και αναφέρεται στο σύνταγμα του 1844, την έχει χαράξει δε κάποιος αρχιτέκτονας απο τη Καστοριά (πολύ πιθανή εξήγηση, προσωπικά δεν μπορούσα να διακρίνω μια πλήρη πρόταση)...

Κρίμα, αρχιτέκτονας με ελάχιστη εκτίμηση γι' αυτό το τουλάχιστον εντυπωσιακό αρχιτεκτονικό κατασκεύασμα.

Να ζήσει το σύνταγμα δηλαδή όσο και οι πυραμίδες οι οποίες χτίστηκαν περίπου 2500 χρόνια πρό Χριστού και μέχρι το 1844 μετρούσαν ήδη περίπου 4300 χρόνια...

Υπερ-αισιόδοξος ο Καστορινός αρχιτέκτονας καθώς το σύνταγμα το οποίο υποστήριζε ήταν το μοναρχικό και τέτοιου είδους σύνταγμα παρέμεινε στην Ελλάδα για μόλις 155 χρόνια, δηλαδή απο την επανάσταση του 1821 μέχρι το 1975.

Περίπου 30 χρόνια μετά (το 1999-2000, νομίζω) δύο νεαροί περίμεναν "4 καλαμάκια, μια πίτα-γύρο απ όλα και ένα δίπλο μπιφτέκι-λουκάνικο, κέτσαπ μουστάρδα" σε σουβλατζίδικο επί της οδού Γ'. Σεπτεμβρίου στην Αθήνα (το οτι ήταν στην Αθήνα οι Θεσσαλονικείς φίλοι πρέπει να το έχουν ήδη καταλάβει απο τη παραγγελία). Μέσα σε αυτό το υπέροχο περιβάλλον απο καπνούς κάθε είδους και με τη μυρωδιά της τσίκνας να φτάνει πραγματικά μέχρι τον Όλυμπο, προβάλει απο τη πόρτα ένας νεαρός, ελαφρά υπο την επήρρεια και ρωτάει τον ιδιοκτήτη του σουβλατζίδικου:

-Αυτή η όδος είναι η Γεωργίου Σεπτεμβρίου;
-Ναι...του απαντάει ο σουβλάτζης -λίγο σαστισμένος είναι η αλήθεια.
-Μου δίνεις ένα λεμόνι;
Ο σουβλατζής του το έδωσε και η ζωή συνεχίστηκε για όλους μας...(;).

Η οδός Τρίτης Σεπτεμβρίου (Γ' Σεπτεμβρίου) στην Αθήνα έχει πάρει το όνομα της απο την εξέγερση του 1844 κατά του Βασιλιά Όθωνα ακριβώς με αφορμή το σύνταγμα. Η εξέγερση έγινε στο χώρο της Βουλής και γι' αυτό σήμερα η πλατεία ονομάζεται πλατεία Συντάγματος.

Θα ήθελα να εκτείνω τις καλύτερες ευχές μου στο παιδί της Οδού Γ' Σεπτεμβρίου, ελπίζω τα πράγματα να πηγαίνουν καλύτερα σήμερα για εκείνον και να ευχαριστήσω τους φίλους που συνέβαλαν στην άμβλυνση της ανοησίας μου για κάποια πράγματα με τη συμμετοχή τους στα τελευταία post.

Ζήτω Το Σύνταγμα...Του Φαραώ!!!

Απο τότε που έφυγα απο την Ελλάδα, τη βρίσκω συνέχεια μπροστά μου, πιο πολύ κι απο όταν ήμουν εκεί. Οι υπενθυμήσεις είναι παντού, μέσα σε φωτογραφίες, ντοκυμαντέρ, σημειώσεις και ράφια βιβλιοπωλείων.

Ιδιαίτερα στα ράφια των βιβλιοπωλείων έχω βρεί ώς τώρα τις μεγαλύτερες εκπλήξεις... Με συλαμβάνουν απροετοίμαστο, στη "ρουτίνα" της (χαλαρωτικής υποτίθεται) Σαββατιάτικης βόλτας, όπως πριν απο λίγο καιρό όταν περιφερόμουν μέσα σε ένα βιβλιοπωλείο, ώς συνήθως χωρίς λόγο, φυλομετρώντας ότι μου τραβούσε τη προσοχή.

Η σειρά με την οποία τοποθετούντε οι θεματικοί τομείς μέσα σε ένα βιβλιοπωλείο λέει πολλά για το μαγαζί. Στο συγκεκριμένο για παράδειγμα, οι φωτογραφικές συλλογές με θεματολογία Erotica βρίσκοντε "πλάτη με πλάτη" πίσω ακριβώς απο τους οδηγούς εγκυμοσύνης / "Μείνετε έγκυος για dummies" / "Θηλάστε Σωστά", κλπ...Τόσο μακριά κι όμως τόσο κοντά!...Που σημαίνει οτι η διεύθυνση έχει τουλάχιστον...humour.

Ο Ιστορικός τομέας δέ...τοποθετημένος στο πίσω μέρος του κτηρίου, ανάμεσα στα Πολεμικού ενδιαφέροντος και "Φιλοσοφία και Πνευματική Αναζήτηση" και φορτωμένος με λογής-λογής τίτλους της αρχαίας αλλά και της νεότερης ιστορίας του κόσμου.

Κάπου ανάμεσα στους Ελληνιστικούς και Αιγυπτιακούς χρόνους λοιπόν φόρτωνε ελάχιστα το ράφι με το βάρος του ένα πολύ μικρό συνοπτικό και ενδιαφέρον βιβλιαράκι για τις "Πυραμίδες της Γκίζας!" με τον τίτλο "The Pyramids Of Giza - Facts, Legends and Mysteries" του Jean Pierre Cortegianni.

Το ωραίο με το θέμα των πυραμίδων της Γκίζας είναι οτι όπως και να έχει, το βιβλίο θα είναι διασκεδαστικό! Είτε πρόκειται για κάποιο βιβλίο με συλογισμούς τύπου Erich Von Daniken όπου τα πάντα καταλήγουν στους εξωγήινους, είτε πρόκεται για κάποιο ορθολογιστικό ιστορικό βιβλίο για τον Αιγυπτιακό πολιτισμό, η διασκέδαση είναι εγγυημένη!

Παρ' όλα αυτά, μόλις στη δεύτερη σελίδα του, σε μια μικρή φωτογραφική αναδρομή, πριν κάν αρχήσει η εισαγωγή με τίτλο "Απο τον Ηρόδοτο στον Ναπολέοντα", είχα ήδη συναντήσει το Ελληνικό στοιχείο στη παρακάτω φωτογραφία:

(Εργάτες επάνω απο μια απο τις εισόδους της Μεγάλης Πυραμίδας. Μπορείτε να διακρίνετε τους Ελληνικούς χαρακτήρες αν κάνετε κλίκ επάνω στην εικόνα και παρατηρήσετε προσεκτικά γύρω απο τα κεφάλια των εργατών που κάθοντε στο ίδιο επίπεδο. Η φωτογραφία είναι απο το βιβλίο του Jean Pierre Cortegianni, The Pyramids Of Giza - Facts, Legens And Mysteries)

Έκπληκτος διέκρινα σε αυτό το φωτογραφικό αποτύπωμα του παρελθόντος, επάνω στις πυραμίδες, χαραγμένες Ελληνικές λέξεις και ονόματα που ανήκουν ξεκάθαρα στη νεότερη ιστορία αυτού το μνημείου.

(Οι δύο αυτές φωτογραφίες είναι τα συγκεκριμένα σημεία στα οποία αναγράφοντε οι Ελληνικοί χαρακτήρες και έχω απλά αυξήσει την αντίθεση για να διακρίθούν καλύτερα)

Απο τη πρώτη φωτογραφία: "Ν. Σίδερης", "Ζήτω το σύνταγμα, Όσον αι πυραμίδες..., Αλέξανδρος σ..τσος, αρχιτ.."

Και απο τη δεύτερη φωτογραφία διακρίνεται καθαρά το όνομα "Λουκάς Κουρ[ής]"

Ποιοί είναι αυτοί οι άνθρωποι; Τι φταίνε οι πυραμίδες για το Ελληνικό σύνταγμα; Ποιός είναι τελικά ο Αλέξανδρος σ..τσος, αρχιτ..;

Πρίν γράψω ετούτες εδώ τις γραμμές έψαξα όσο μπορούσα να βρώ περισσότερες φωτογραφίες ή τουλάχιστον κάποιες πληροφορίες για εκείνη την εποχή.

Φωτογραφίες παρόμοιες δεν κατάφερα να βρώ αλλά είμαι σίγουρος οτι αυτές δεν είναι οι μόνες νεότερες Ελληνικές αναγραφές επάνω στη πυραμίδα.

Όσο για το συγκεκριμένο σύνθημα "Ζήτω το σύνταγμα!"...θυμόμουν αμυδρά απο την ιστορία του λυκείου οτι είχε κάποια σχέση με τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Απο οτι έμαθα απο το συνοπτικό άρθρο της -άτυχα ονομασμένης- Βικιπαίδειας, προέρχεται απο την έκρυθμη πολιτική κατάσταση που επικρατούσε περίπου το 1910 στην Ελλάδα (τι πρωτότυπο) ανάμεσα στους πολιτικούς που ζητούσαν τη λεγόμενη Συντακτική βουλή -που σήμαινε οτι θα παρέμενε ο τότε βασιλιάς- και Αναθεωρητική βουλή που σήμαινε ουσιαστικά οτι το πολίτευμα θα άλλαζε -και άρα ο βασιλιάς θα...εξέπιπτε. Περισσότερες λεπτομέρειες...απο εδώ.

Βενιζέλος ξε-Βενιζέλος, δεν υπάρχει πιο αηδιαστικό θέαμα απο τα πολιτικά συνθήματα (και άλλες εκδηλώσεις αγάπης όπως Νίτσα + Τάκης = L.S.D) γραμμένα όπου λάχει πόσο μάλλον επάνω σε ένα παμπάλαιο μνημείο, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά απο τον τόπο της πολιτικής κατάστασης που περιγράφουν.

Κατανοώ οτι τότε η Αίγυπτος είχε περισσότερους Έλληνες αλλά τι στο καλό; Πόσοι Έλληνες θα διάβαζαν αυτό το συγκεκριμένο μήνυμα επάνω απο μια πύλη στις πυραμίδες που βρίσκοντε σε αρκετά μεγάλη απόσταση απο τη πόλη του Καϊρου και ειδικά το 1910;;;;;;

Τείνω να πιστεύω οτι με αυτή τη φωτογραφία έχω ανακαλύψει τους προγόνους του Μπάμπη του Σουγιά.

ΤΟΤΕΜ! (Το ποιό;)

Το Plymouth έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα ναυτική ιστορία. Εξερευνητές όπως ο James Cook, ο Francis Drake και οι Pilgrim Fathers (περισσότερο ιεραπόστολοι βέβαια παρά εξερευνητές) έφυγαν απο το λιμάνι του για μεγάλα ταξίδια εξερευνήσεων και χαρτογράφησης άγνωστων μέχρι τότε περιοχών.

Αυτή την ιστορία αποφάσισε να περιγράψει με ένα πρωτότυπο τρόπο το "Centre For Sustainable Futures" του πανεπιστημίου του Plymouth με τη κατασκευή του εικονιζόμενου ΤΟΤΕΜ!!!

Το έργο ξεκίνησε πριν απο δύο περίπου χρόνια (το Καλή Φάση τελούσε τότε υπο λανθάνουσα μορφή) με μια μικρή γιορτή με ιθαγενείς απο τον Καναδά, τα νησιά του Ειρηνικού κλπ.

Στο μεταξύ όμως, τη πρωτοχρονιά του 2007, ο πρύτανης του πανεπιστημίου βρήκε τραγικό θάνατο όταν έχοντας βγάλει βόλτα το σκύλο του, έπεσε ένας κεραυνός κόβωντας ένα καλώδιο υψηλής τάσης το οποίο προσγειώθηκε, υπο τάση, επάνω του! Το γεγονός έφερε, όπως είναι αναμενόμενο, μεγάλη αναστάτωση αλλά φέτος οι Ινδιάνοι μαστόροι επέστρεψαν για να ολοκληρώσουν το έργο τους και να τοποθετήσουν το τοτέμ στη θέση του.

Και αυτός εδώ είναι ο...Αρχηγός! Ο Henry Green με το όνομα...Ινδιάνικης καταγωγής, μέγας ξυλογλύπτης (Master Carver) με ειδίκευση στα ξύλινα Τοτέμ, τις μάσκες και τις προσόψεις αλλά και σε χειρότεχνα χρυσά και αργυρά κοσμήματα.

(O Henry Green στο ισόγειο του κτηρίου Roland Lewinsky στο πανεπιστήμιο του Plymouth.
Όλες οι φωτογραφίες του άρθρου προέρχονται απο τη προσωπική μου συλλογή.)

Ένας πολύ φιλικός, ήρεμος και ανοιχτός χαρακτήρας, είχε όλη τη καλή διάθεση να μιλήσει για τη δουλειά του, την ιστορία του τόπου του αλλά και να μάθει για την Ελλάδα...

Δεν ήξερε τον Νίκο Γκαραβέλα (!!! Είναι δυνατόν ρε Henry; Τέλος πάντων..."καληνύχτα και σε 'σένα, όπου και να 'σαι"), είχε ακουστά τον Carlos Castaneda και προσπάθησε ειλικρινά να προφέρει τη λέξη "Χαλκίδα" όταν του απάντησα απο που κατάγομαι. Παρεπιπτόντως ήταν και ο μόνος αλλοδαπός που αμέσως μετά με ρώτησε "Τι σημαίνει;" (*)...Το όποιο πρέπει να πώ οτι με εξέπληξε ευχάριστα.

Το ξυλόγλυπτο τοτέμ που κατασκεύασε για το πανεπιστήμιο με τη βοήθεια των συνεργατών του Ralph Stocker & Pat Helin είναι περίπου 2.5 με 3 μέτρα ψηλό και αποτελείται απο τις εξής τρείς φιγούρες:

Στο κάτω μέρος κουρνιάζει ένα κοράκι συμβολίζοντας την εξυπνάδα. Ένα πραγματικά ταιριαστό σύμβολο. Πρόσφατη έρευνα (εδώ και εδώ σε παλαιότερο άρθρο στο Newscientist αλλά με ελεύθερη πρόσβαση) αποκαλύπτει οτι τα κοράκια έχουν τη δυνατότητα να προσχεδιάζουν τις ενέργειες τους και μετά να εκτελούν το σχέδιο αλλά και να συνεργάζονται ομαδικά.

(Η "κεντρική φιγούρα" του έργου. Ένα κοράκι στη βάση του τοτέμ...)

Πάνω ακριβώς απο το κοράκι είναι λαξευμένη μια ανθρώπινη μορφή με προφανή θέση και σημασία.

(Πάνω απο το κοράκι, σε ένα μικρό θρόνο μια πολύ εκφραστική ανθρώπινη μορφή.)

Το έργο ολοκληρώνεται με αυτό τον εντυπωσιακό αετό που θα στέκεται στη κορυφή του τοτέμ. Αυτός ο αετός είναι το αναγνωριστικό της φατρίας του γλύπτη. Αυτό δεν είναι κανόνας για τα τοτέμ, αλλά ο Henry το θεωρεί κάτι σαν υπογραφή στα έργα του.

(Στη κορυφή του τοτέμ θα δεσπόζει η μορφή αυτού του επιβλητικού αετού.)

Ο κορμός του ξύλου που χρησιμοποιήθηκε σαν πρώτη ύλη για το έργο είναι κερασιά απο ένα δάσος κοντά στο Tavistock (Ένα χωριό λίγο πιο έξω απο το Plymouth). Το εντυπωσιακό με αυτό είναι οτι καθώς κόβανε το πάνω μέρος του κορμού που σχημάτισε μια σφήνα για να στηριχτεί ο αετός, το ξύλο που αποκαλύφθηκε στο εσωτερικό ήταν υγρό, κάτι που δείχνει μέχρι που μπορεί να φτάσει όλη αυτή η πλεονάζουσα υγρασία σε αυτό το τόπο :-)

(Ο Ralph Stocker ένας απο τους βοηθούς / μαθητευόμενους του Henry Green, σχηματίζει μια σφήνα στη κορυφή του τοτέμ όπου θα στηριχτεί αργότερα ο αετός...)

(...το ξύλο που αποκαλύπτεται, βαθιά στο εσωτερικό του κορμού, είναι ακόμα υγρό παρ' όλο που ο κορμός έχει κοπεί εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια)

(Η δουλειά συνεχίζεται στο κάτω μέρος του τοτέμ, στο σημείο που θα στηριχτεί στο έδαφος. Στη φωτογραφία διακρίνονται και οι τρείς τεχνίτες (απο αριστερά πρός τα δεξιά: Pat Helin, Henry Green, Ralph Stocker) καθώς επίσης και το πλήρες μέγεθος του τοτέμ)

Απο το μικρό φυλάδιο που περιγράφει τη δουλειά του Henry Green, παραθέτω ένα μικρό κομάτι που συνοψίζει το σκεπτικό του:

"Henry welcomes you to enjoy what our creator has to offer, and encourages our future generations to preserve what is always been so precious to all of us, who we are and where we come from, for if we take too much now we will not have much for our future generations"

Απλά...χωρίς Climate Change φανφάρες, carbon footprints, καμπάνιες, στατιστικές και σωτήριες προσωπικότητες.

Περισσότερα δείγματα της πραγματικά καταπληκτικής δουλειάς του μπορείτε να βρείτε στη σελίδα του στο Myspace!


*...Η ονομασία της πόλης Χαλκίδας, πρωτεύουσας της Εύβοιας, προέρχεται ή απο την ύπαρξη κοιτασμάτων χαλκού (στα οποία αναφέρονται αρχαίοι συγγραφείς όπως ο Στράβων, ο Πλούταρχος και ο Ευστάθιος) ή σύμφωνα με κάποιο κύριο Dondorf απο τη λέξη "χάλκη" ή "κάλχη", που σημαίνει το πορφυρούχο κοχύλι , απο το οποίο οι Φοίνικες προμηθεύονταν την πορφύρα. Οι πληροφορίες αυτές προέρχονται απο το εξαιρετικό βιβλίο του ιστορικού και αρχαιολόγου Επαμινώνδα Βρανόπουλου, "Ιστορία Της Εύβοιας", εκδόσεις Πελασγός

Στα Όρια Της Ξενιτιάς...

Όπως ίσως καταλάβατε, το blog παρέμεινε «Παραμελημένο λόγο διακοπών». Ο ένας μήνας –περίπου- παραμονής στην Ελλάδα σήμαινε αρκετό χρόνο για βόλτες, φωτογραφίες –μικρά αναμνηστικά καθημερινότητας που κατα ένα περίεργο τρόπο περνάει απαρατήρητη-, σημειώσεις, βιβλία –που κούρνιαζαν καιρό τώρα, υπομονετικά, στο ράφι-, ύπνο –είδα όλα τα όνειρα που ανέβαλα όλο αυτό το καιρό λόγο δουλειάς-, φαϊ –έφαγα όλα τα φαγητά......τελεία, δε νοιώθω ιδιαίτερα υπερήφανος γι’ αυτό, λίγο φουσκωμένος μόνο- και Θάλασσα.....όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά...Προέχει η ασφάλεια.

Φωτογραφικά και συγγραφικά ντοκουμέντα θα ακολουθήσουν σύντομα. Πρός το παρόν όμως, ακολουθεί ένα κείμενο που παρά τη μικρή του έκταση γράφτηκε με κόπο απο το καναπέ, στο λεωφορείο, στο αεροδρόμιο και στο αεροπλάνο και το οποίο ξεχάστηκε αβίαστα μόλις πατήσαμε στο Ελ. Βενιζέλ και το ευλογημένο καλοκαίρι των 38 βαθμών.


Ένα ενδιαφέρον νοητικό πείραμα κινηματικής φυσικής ξεκινάει κάπως έτσι "Έστω οτι υπάρχει ένα πηγάδι / τούνελ που διαπερνά τη γή απο άκρο σε άκρο περνόντας απο το κέντρο της...".

Σε αυτό το post κάνω τα στραβά μάτια στους προφανείς λόγους γιατί κάτι τέτοιο είναι ακατόρθωτο -προς το παρόν (*)- και ρωτάω πολύ απλά "Που τελικά θα βγώ στην άλλη μεριά της Γής αν αρχήσω να σκάβω στον κήπο μου;". Διαλέξτε ένα καλό σημείο και αναρρωτηθείτε μαζί μου!

Το πείραμα, καταλήγει ρωτόντας "Τι κίνηση θα εκτελέσει ένα σώμα αν το ρίξουμε μέσα σε αυτό το πηγάδι;". Η απάντηση...φυσικά... είναι "Ταλάντωση". Υποθέτοντας οτι η Γή είναι μια απλή σφαίρα την οποία διαπερνά απο ένα σημείο στο ακριβώς απέναντι του ένα πηγάδι τότε πετώντας μέσα ένα αντικείμενο, αυτό θα εκτελέσει ομαλά επιταχυνόμενη κίνηση μέχρι το κέντρο της Γής (λόγο της βαρύτητας που θεωρείται οτι δρά πρός το κέντρο της σφαίρας) και μετά ομαλά επιβραδυνόμενη κίνηση μέχρι την επιφάνεια στο άλλο άκρο της απο όπου και κάποιος θα μπορούσε απλά να το αρπάξει τη στιγμή που η ταχύτητα του θα μηδενιζόταν. Αν υποτεθεί ακόμα οτι αυτό το τούνελ είναι κενό αέρος (και άρα δεν υπάρχουν τριβές), αυτό το σώμα θα συνεχίσει να ταλαντώνεται ανάμεσα σε αυτές τις δύο θέσεις για πάντα!

Η πλήρης ανάλυση δείχνει οτι το ταξίδι απο το ένα άκρο της Γής στο άλλο θα διαρκούσε περίπου 42 λεπτά (!) ενώ η μέγιστη ταχύτητα θα ήταν περίπου 28 χιλιάδες χιλιόμετρα ανα ώρα (Σχεδόν 23 φορές τη ταχύτητα του ήχου δηλαδή !!!).

Όλα ωραία και καλά ώς εδώ αλλά τι βρίσκεται ακριβώς στην άλλη μεριά της Γής απο μια οποιαδήποτε θέση?

Η απάντηση κρύβεται στα “Αντίποδα” Σημεία. Αυτά είναι τα εκ διαμέτρου αντίθετα σημεία επάνω στην υδρόγειο σφαίρα τα οποία και απέχουν τη μεγαλύτερη απόσταση που θα μπορούσε να μετρηθεί ποτέ ανάμεσα σε δύο σημεία επάνω στην επιφάνεια της Γής.

Για να βρείτε που ακριβώς είναι το σημείο στο οποίο πρέπει να σταθείτε για να καυχιέστε οτι φτάσατε «Στην άλλη άκρη της Γής» μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το applet “Antipode Map” της Solution Realm Software. Όπως φαίνεται στο παρακάτω screenshot, αλλά όπως μπορείτε να διαπιστώσετε και μόνοι σας ακολουθόντας το link, όλη η επιφάνεια της Ελλάδας αντιστοιχεί κάπου στη μέση του πουθενά του Ειρηνικού Ωκεανού!

(Antipode Map, Η επιφάνεια της Ελλάδας αντιστοιχεί κάπου στον Ειρηνικό Ωκεανό....το οποίο μας δίνει μια πληροφορία για το μέγεθος....του Ειρηνικού)

Θεωρητικά λοιπόν, υπάρχει ένα όριο στη ξενιτιά ή τέλος πάντων, τό πόσο μακριά μπορεί κάποιος να βρεθεί απο το σπίτι του. Αυτό το όριο είναι η απόσταση ανάμεσα στα Αντίποδα σημεία που για το πλανήτη Γή είναι περίπου 20000 χιλιόμετρα.

Ένα βήμα πρός οποιαδήποτε κατεύθηνση απο αυτό το πουθενά του Ειρηνικού θα είναι πάντα ένα βήμα πιο κοντά στο σπίτι.




(*) Η βαθύτερη ανθρωπογεννής τρύπα που έχει σκαφτεί μέχρι σήμερα έχει βάθος περίπου 12 χιλιάδες μέτρα. Ονομάζεται η τρύπα του Kola και ήταν μέρος ενός επιστημονικού προγράμματος της -κάποτε- Σοβιετικής Ένωσης. Η διάτρηση διήρκεσε απο το 1970 μέχρι το 1989 οπότε και διεκόπει το πρόγραμμα λόγο απροσδόκητων θερμοκρασιών.
Το πείραμα είχε θέσει ώς απόλυτο στόχο το βάθος των 15 χιλιομέτρων όπου και αναμενόταν η οριακή για τη λειτουργία του τρυπανιού θερμοκρασία των 300 βαθμών της κλίμακας Celsius. Σε αυτό το επίπεδο το τρυπάνι θα είχε διανύσει τη μισή απόσταση απο το υπολογισμένο πάχος του μανδύα της Γής που είναι περίπου 30 χιλιόμετρα.

Παρ' όλα αυτά, είμαι σίγουρος οτι όταν "το αποφασίσουμε" ένα διαμπερές πηγάδι θα είναι απλά θέμα χρόνου.

Απο Τη Γή Στη Σελήνη Με...Ασανσέρ!

Πρίν απο...πολλά χρόνια, θυμάμαι να διάβαζω ένα άρθρο του Θανάση Βέμπου στο περιοδικό Πτήση και διάστημα (τώρα και ισορροπία δυνάμεων!) για τους Διαστημικούς Ανελκυστήρες (Space Elevators). Ήταν ένα απο αυτά τα οραματικά άρθρα, γεμάτο καλλιτεχνικές αποδόσεις κάτι περίεργων συσκευών που υποτίθεται οτι θα λειτουργούσαν όπως ακριβώς οι κοινοί ανελκυστήρες μόνο που αντί για το ρετιρέ θα έβγαζαν στο διάστημα!

Όταν λέμε διάστημα, εννoούμε ένα ύψος περίπου 35-36 χιλιάδες μέτρα απο τη Γή και όταν λέμε ανελκυστήρας εννoούμε...ακριβώς αυτό! Μια, τουλάχιστον εντυπωσιακή, εγκατάσταση με 36 χιλιάδες μέτρα "καλώδιο" απο ένα σταθερό σημείο στη Γή μέχρι ένα σταθερό σημείο στον...ουρανό. Και επειδή ο ουρανός δεν έχει ένα βολικό σταθερό σημείο τοποθετούμε μια κατάλληλη ιπτάμενη εγκατάσταση που μοιάζει ούτε λίγο ούτε πολύ με ένα "κοινό" -αλλά λίγο πιο βαρύ- δορυφόρο.

Η τροχιά στην οποία κινείται αυτός ο δορυφόρος ονομάζεται Γεωστατική και είναι το κατάλληλο συστατικό που κάνει αυτό το σημείο στον ουρανό σταθερό ώς πρός ένα αντίστοιχο σημείο στη Γή. Ουσιαστικά, ο δορυφόρος κινείται με ταχύτητα ίση με την αντίστοιχη ταχύτητα που περιστρέφεται η Γή. Έτσι, για ένα παρατηρητή στη Γή, ο δορυφόρος αυτός παραμένει στην ίδια θέση στον ουρανό όπως ακριβώς και οι τηλεπικοινωνιακοί δορυφόροι* που συνδέουν αποτελεσματικά γεωγραφικά μακρινές τοποθεσίες. Επάνω σε αυτό το καλώδιο, θα ανεβοκατεβαίνει ένα φορείο που θα μεταφέρει ανθρώπους, δορυφόρους, διαστημικά τηλεσκόπια και κάθε λογής φορτία σε τροχιά!

Αν η ιδέα σας φαίνεται παρανοϊκή τότε αναλογιστείτε οτι για να στείλουμε σήμερα ένα φορτίο σε τροχιά χρησιμοποιούμε μια σειρά απο άλλες παρανοϊκές ιδέες (αναλώσιμους πυραύλους στερεών καυσίμων, πανάκριβες και πολύπλοκες εγκαταστάσεις και εξοπλισμό, ένα τρελό κύριο ο οποίος μετράει ανάποδα στην εκτόξευση,κλπ) των οποίων το κόστος κυμαίνεται πολύ λογικά ανάμεσα $4000 μέχρι $40000 ΑΝΑ ΚΙΛΟ!

Πράγμα που σημαίνει οτι το τηλεσκόπιο Hubble που ζυγίζει περίπου 11 τόνους και περνάει πάνω απο τα κεφάλια μας κάθε μιάμιση ώρα θα στοίχιζε $242000000 με το μέσο κόστος των $22000 **.

Σε αυτή τη περίπτωση τα μηδενικά έχουν το πρώτο λόγο και η μείωση του κόστους που υπόσχοντε να προσφέρουν οι διαστημικοί ανελκυστήρες όταν θα λειτουργήσουν είναι φαινομενική. Συγκεκριμένα, εκτιμάται οτι το αντίστοιχο κόστος θα πέσει στα μόλις $220 / kg (!!!)

Τα διάβαζα όλα αυτά και μου φαίνονταν τόσο μακριά και υποθετικά όσο και τα 9000 χιλιόμετρα περίπου που χωρίζουν τα εργαστήρια της NASA απο τη Χαλκίδα. Τότε φυσικά δεν είχα συνειδητοποιήσει οτι η μετάβαση απο το όνειρο ή την ιδέα στη πραγματικότητα είναι απλά θέμα χρόνου.

Και απο τότε έχει κυλήσει αρκετός χρόνος ώστε να υπάρχει σήμερα για τους Διαστημικούς Ανελκυστήρες ένα αρκετά μεγάλο κόματι δημοσιευμένης ακαδημαϊκής έρευνας, ειδικά συνέδρια για το θέμα αλλά και σχετικοί διαγωνισμοί με σημαντικά χρηματικά έπαθλα που έχουν υποκινήσει ώς ένα βαθμό τη σχετική έρευνα.

Σε αυτούς τους πολύ ενδιαφέροντες διαγωνισμούς οι συμμετέχοντες καλούντε να επιδείξουν λειτουργικά μοντέλα των ιδεών τους τα οποία θα πρέπει να ανέβουν και να κατέβουν ένα καλώδιο μήκους (πρός το παρόν) 1000 μέτρων με συγκεκριμένη ταχύτητα. Το καλώδιο συγκρατείται απο ένα αερόστατο ή απο ένα ελικόπτερο και το επίπεδο δυσκολίας ανεβαίνει κάθε χρόνο!

Περισσότερες πληροφορίες για οτιδήποτε σχετικό με αυτές τις διατάξεις που απ' οτι φαίνεται ίσως άρχησουν να λειτουργούν πιο γρήγορα απο ότι φανταζόμαστε μπορείτε να βρείτε στο πολύ καλό Space Elevator Reference website αλλά και στο Space Elevator Blog το οποίο μάλιστα αυτό το καιρό παρέχει πλήρη κάλυψη του σχετικού συνεδρίου 2008 Space Elevator Conference!

Κλείνοντας παραθέτω ένα video με τον ανελκυστήρα του USST (University Of Sascatcewan...ινδιάνικο όνομα) σε λειτουργία απο το διαγωνισμό του 2006 που νομίζω οτι δείχνει με το καλύτερο τρόπο πώς θα μοιάζει (σε μικρογραφία τουλάχιστον) ο Διαστημικός Ανελκυστήρας του μέλλοντος!

* Οι τηλεπικοινωνιακοί δορυφόροι σε γεωστατική τροχιά έγιναν ευρέως γνωστοί χάρη σε ένα κύριο με το όνομα Arthur Clark, ο οποίος δυστυχώς μας άφησε πρόσφατα. Το 1945 έγραψε ένα άρθρο που εξηγούσε τη βασική αρχή λειτουργίας τους σε μια εποχή που το κοντινότερο πράγμα σε πύραυλο που μπορούσε να φανταστεί κανείς ήταν οι βόμβες V1 που έπεφταν στο Λονδίνο κατα τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Ο ίδιος κύριος δε, είχε κάνει επίσης και την ιδέα του Διαστημικού Ανελκυστήρα γνωστή στο ευρύ κοινό μέσω ενός βιβλίου που έγραψε το 1979...δέκα χρόνια μετά τα πρώτα βήματα του ανθρώπου στο φεγγάρι.

**Είναι πολύ πιθανό εδώ να υποεκτιμώ το κόστος καθώς το Hubble τέθηκε σε τροχιά απο επανδρωμένη αποστολή με το διαστημικό λεοφωρείο αλλά είναι ένα παράδειγμα με ρεαλιστικά στοιχεία. Παρεπιπτόντως το συνολικό κόστος του Hubble ήταν περίπου $1500000000 (Αυτό διαβάζεται ώς δισεκατομμύρια δολάρια)

*** H φωτογραφία που απεικονίζεται στην αρχή του παρόντος άρθρου προέρχεται απο το Impact Lab