Μέχρι Να Συνηθίσεις, Το Νού Σου!

Αφορμή για αυτό το post, μια σειρά παρόμοιων άρθρων που παρακολούθησα το τελευταίο καιρό σε διάφορα blogs (και με πρώτο αυτό της disillusa και μετά του Κουρετίνιο) σχετικά με τα 10+1 Άχρηστα Πράγματα περί "εμού, του ιδίου του blogger".

Αποφάσισα λοιπόν να αλλάξω λίγο τους κανόνες και να γράψω 10+1 (χρήσιμα και άχρηστα) πράγματα για ετούτο εδώ το τόπο και για να καταλάβεις το γιατί, ένα πράγμα έχω να σου πώ:

"Θα τα πούμε στα αγάλματα στις δέκα...Αμα δείς και έχει γέφυρα νωρίς, περπάτα πρός το στρογγυλό και θα βρεθούμε." *

Ο λόγος για τη τοπική γνώση μέσα στην οποία μεγάλωσες και δε της δίνεις και πολύ σημασία, άλλωστε τα ευκόλως εννοούμενα παραλείποντε και κάνουν την επικοινωνία μας πιο αποτελεσματική. Μέχρι που κάποια στιγμή φοράς μια άλλη πραγματικότητα...ετούτη εδώ τη πραγματικότητα ίσως τη βρείς να σε "στενεύει" στα εξής σημεία:

1) Στην Αγγλία τα αυτοκίνητα κινούντε στην αριστερή πλευρά του δρόμου, αυτό σημαίνει οτι όταν πάς να περάσεις απέναντι σου έρχοντε απο δεξιά. Μέχρι να συνηθίσεις....το νού σου!!!

(Στα αεροδρόμια και γύρω απο το πανεπιστήμιο -όπου υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα να βρείς "αφηρημένους"- ο δρόμος σε προσέχει απο μόνος του. Photo:AA)

2) Σαν συνέπεια του #1, η θέση του οδηγού είναι στη δεξιά πλευρά του αυτοκινήτου γι' αυτό μη παρεξηγηθείς αν όταν πάς να μπείς στο Taxi σου πεί ο οδηγός "It's alright mate, i am driving for you tonight"

3) Παρ' όλο που ισχύουν τα #1 και #2, το κιβώτιο ταχυτήτων έχει τις σχέσεις στην ίδια διάταξη. Αυτό σημαίνει οτι η πρώτη εξακολουθεί να είναι...πάνω-αριστερά, μόνο που τώρα τη βάζεις με το αριστερό χέρι.

(Μπορεί ότι έμαθες να πρέπει να το εφαρμόσεις ανάποδα, αλλά η οδήγηση στην Αγγλία δεν είναι τελικά τόσο δύσκολη όσο ίσως τη φαντάζεσαι: Photo απο το Minimania)

4) Το κλειδί στίς περισσότερες πόρτες μπαίνει με τα δοντάκια προς τα επάνω (πιθανότατα ανάποδα απο οτι έχεις συνηθίσει). Αυτό σημαίνει οτι η πόρτα ξεκλειδώνει πρός τα δεξιά.

(Σε όσες κλειδαριές έχω δεί μέχρι τώρα, το κλειδί έμπαινε ανάποδα...απο ότι τουλάχιστον είχα συνηθίσει. Photo: AA)

5) Συναφές με το #4 είναι και το γεγονός οτι πολλές βίδες, "λύνουν" πρός τα δεξιά.

6) Παρ' όλο που το δίκτυο ηλεκτρικού ρεύματος είναι AC, 220V, 50Hz όπως και σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη οι πρίζες είναι τελείως διαφορετικές...

(...επίσης κάτι που έχω βρεί πάρα πολύ πρακτικό είναι το γεγονός οτι η κάθε πρίζα έχει επάνω ένα διακόπτη. Photo: AA)

7) Στα εστιατόρια, το πιπέρι βρίσκεται στο σκεύος με τις πολλές τρύπες(!). Μέχρι να συνηθίσεις...το νού σου!!!

(Το μόνο πράγμα που μπορώ να σκεφτώ σαν αιτία σε αυτή τη περίπτωση είναι το γεγονός οτι μια φορά κι ένα καιρό, το αλάτι ήταν τόσο σημαντικό για την Αγγλία που όταν ήθελαν να πουν πως κάποιος είναι σημαντικός και χρήσιμος άνθρωπος χρησιμοποιούσαν την έκφραση "He is worth his salt"!!! Photo:AA)

8) Στα περισσότερα (αν όχι όλα) σπίτια, δεν υπάρχει "μπαταρία" που να ενώνει τη παροχή του κρύου με τη παροχή του ζεστού. Αυτό έχει σαν αποτελέσμα να πρέπει να διαλέξεις ανάμεσα σε πολύ κρύο ή πολύ ζεστό νερό. Οι "μπαταρίες" που συνδέουν τις δύο παροχές σε μία ονομάζονται....Ευρωπαϊκού τύπου (!)

(Εναλλακτικά, όπως προτείνουν και οι Άγγλοι, αν θές χλιαρό νερό, μπορείς να κλείσεις το νιπτήρα, να τον γεμίσεις με ένα μίγμα κρύου και ζεστού νερού και να πλυθείς (ή για περισσότερη διασκέδαση...να ξυριστείς) με αυτό το νερό! Photo:AA)

9) Είναι λάθος να υποθέτεις οτι μια τυχαία Pizzeria που βρήκες στο τηλεφωνικό κατάλογο έχει delivery, είναι πολύ πιθανό να παραμείνεις πεινασμένος και με το ακουστικό στο χέρι! Παλαιότερα (αλλά και τώρα) κάποιες pizzerias δεν είχαν καθόλου delivery, αλλά μπορούσες να πάρεις τηλέφωνο, να αφήσεις τη παραγγελία σου και να πάς ο ίδιος να πάρεις τη pizza...το λεγόμενο collection!!! Αυτό, πρίν το "πάθω" το είχα διαβάσει στο "The Long Dark Tea-Time Of The Soul" του Douglas Adams, απο όπου και το παρακάτω απίθανο κομάτι:

"She enjoyed the notion that New York was home and that she missed it, but in fact the only thing she really missed was pizza. And not just any old pizza, bu tthe sort of pizza they brought to your door if you phoned them up and aksed them to. That was the only real pizza. Pizza that you had to go out and seat at a table staring at red paper napkins for wasn't real pizza however much extra pepperoni and anchovy they put on it.

London was the place she liked living in most, apart, of course, from the pizza problem, which drove her crazy. Why would no one deliver pizza? Why did no one understand that it was fundamental to the whole nature of pizza that it arrived at your front door in a hot cardboard box? That you slithered it out of greaseproof paper and ate it in folded slices in fron of the TV? What was the fundamental flaw in the stupid, stuck-up, sluggardly English that they couldn't grasp this simple principle? For some odd reason it was the one frustration she could never learn simply to live with and accept, and about once a month or so she would get very depressed, phone a pizza restaurant, order the biggest most lavish pizza she could describe - pizza with an extra pizza on it, essentially- and then, sweetly ask them to deliver it.
"To what?"
"Deliver. Let me give you the address -"
"I don't understand. Aren't you going to come and pick it up?"
"No. Aren't you going to deliver? My address - "
"Er, we don't do that, miss"
"Don't do what?"
"Er, deliver..."
"You don't deliver? Am i hearing you correctly...?"

The exchange would quickly degenerate into an ugly slanging match, which would leave her feeling drained and shaky, but much, much better the following morning. In all other respects she was one of the most sweet-natured people you could hope to meet."

10) Παρ' όλο που το πληκτρολόγιο φέρει αγγλικούς χαρακτήρες...το layout είναι διαφορετικό σε 2-3 πλήκτρα. (δίπλα στο $ (Shift+4) υπάρχει το £ (Shift+3), το @ είναι στη θέση του " και το ~ είναι μαζί με το #)

(Οι αλλαγές δεν φέρνουν μεγάλη αναστάτωση, αν και μέχρι να συνηθίσω έβαζα σχόλια συνεχώς με @ αντί για #. Photo απο το σχετικό άρθρο της Wikipedia)

10+1) Όπου υπάρχουν κυλιώμενες σκάλες, το πιο πιθανό είναι οτι κινούντε με την αντίστροφη φορά απο ότι ίσως έχεις συνηθίσει...Το δεξί ρεύμα ανεβαίνει!!! (Oh, my God! I am sorry, does that hurt?)

(Ανάποδη φορά στις σκάλες αλλά αν έχεις διαβάσει την υπόλοιπη λίστα δε θα πρέπει να σου κάνει εντύπωση...Έτσι κι αλλιώς, μέχρι να συνηθίσεις...Το νού σου!!! Photo: Hypercontextualism απο flickr)

(*) Τα "αγάλματα" είναι ένα μνημείο στους ανθρώπους που έδωσαν τη ζωή τους στην εθνική αντίσταση κατά τα χρόνια της Γερμανικής κατοχής. Βρίσκεται στο τέλος της παραλίας της Χαλκίδας και είναι ένα απο τα πιο δημοφιλή σημεία συνάντησης. Η "γέφυρα", επίσης γνωστή και ώς "παλιά γέφυρα" για να τη ξεχωρίζουμε απο τη καινούρια και "υψηλή", είναι η γέφυρα που ενώνει την Εύβοια με τη Βοιωτία. Η γέφυρα ανοίγει, συνήθως τις βραδυνές ώρες, με αποτέλεσμα να "κλείνει" τη κυκλοφορία αυτοκινήτων και πεζών απο και πρός το νησί μερικές φορές εώς και για 1 ώρα. Το "στρογγυλό" είναι ένας πέτρινος σχηματισμός περίπου στη μέση της παραλίας της Χαλκίδας.


Προσωπικά, βρίσκω το θέμα της τοπικής γνώσης πολύ ενδιαφέρον, σαν τη γνώση μιας γλώσσας που σε φέρνει πιο κοντά με τους ανθρώπους. Έχω λοιπόν εντοπίσει κάποια blog μέσα απο τα οποία που και που προβάλουν μερικά πολύ ενδιαφέροντα κομάτια τοπικής γνώσης και πραγματικότητας...Δεν ξέρω αν οι χρήστες τους θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ένα παρόμοιο περιληπτικό post αλλά όπως και να έχει μια βόλτα απο τα παρακάτω αξίζει το κόπο:

α) Η Ιαπωνική πραγματικότητα του kouretihno
β) Η Χαβανέζικη πραγματικότητα του lazopolis
γ) Η Ελληνική πραγματικότητα μέσα απο τα ΕλληνοΑυστραλέζικα μάτια της D in D & T
δ) Η Ελληνική πραγματικότητα μέσα απο τα ΕλληνοΝεοζηλανδέζικα μάτια της Mediterranean Kiwi
ε) Η Ουαλική πραγματικότητα της disillusa (Κάτι φίλοι μου, μού λένε οτι τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά εκεί πάνω :-) )

Είναι Πουλί; Είναι ο Superman;;;

...όχι, αυτή τη φορά ήταν απλά ένα αεροπλάνο! Ο λόγος για το Royal Navy Air Show - Yeovilton 2008, που έγινε το Σαββάτο 5 Ιουλίου 2008.

Το αεροπορικό αυτό Show διοργανώνει κάθε χρόνο η αεροπορία του πολεμικού ναυτικού της Αγγλίας στη βάση της, στο αεροδρόμιο του Yeovilton, περίπου 120 km ανατολικά του Plymouth.

Πρόκειται για μια πραγματική γιορτή στην οποία το αεροδρόμιο ανοίγει τις πόρτες του, τα υπόστεγα, τα κόκπιτ των αεροπλάνων και των ελικοπτέρων του και το κοντινό αεροπορικό μουσείο και καλωσορίζει τους χιλιάδες φίλους της αεροπορίας που καταφθάνουν στο Yeovilton με αυτοκίνητα, λεωφορεία αλλά και αεροπλάνα. Στο διάστημα ανάμεσα στις 09:00 το πρωί και τις 17:00 το απόγευμα μπορείτε να δείτε απο κοντά τα στατικά εκθέματα αλλά και τις πολύ εντυπωσιακές αεροπορικές επιδείξεις. Εμείς επισκεφθήκαμε το show για δεύτερη χρονιά φέτος και ειδού μερικά απο τα εκθέματα (στατικά και μή) που μας τράβηξαν τη προσοχή:

(Eurofighter Typhoon. Αυτή και όλες οι φωτογραφίες που ακολουθούν προέρχοντε απο τη προσωπική μου συλλογή)

Η τρίτη επίδειξη του Eurofighter που παρακολουθώ και κάθε φορά όσο εντυπωσιακή ήταν και η πρώτη (στη Τανάγρα το 2003 αν δεν κάνω λάθος). Η ωμή δύναμη των κινητήρων σε καταβάλει μόνο και μόνο παρακολουθώντας απο το έδαφος...υποψιάζομαι οτι το να είσαι μέσα είναι ακόμα πιο ενδιαφέρον. Σχετικό video με την επίδειξη του απο το περσινό show βρίσκεται εδώ. Στη φωτογραφία, το Typhoon ενώ κάνει ένα πέρασμα σε χαμηλή ταχύτητα πάνω απο το διάδρομο και προκαλεί ένα κύμα απο φωτογραφικά κλίκ. Ένα απο αυτά ήταν και το δικό μου.

(Αεροβατικές Μανούβρες απο τον Peter Harvey με ένα Nimbus-4T)

Τα ανεμοπλάνα, που δεν έχουν κινητήρα, είναι αρκετά δύσκολα να τα πετάξει κανείς έτσι κι αλλιώς. Πόσο μάλλον να κάνει ακροβασίες! Στη φωτογραφία, ο Peter Harvey (ούτε κι εγώ θυμάμαι πόσες φορές παγκόσμιος πρωταθλητής στην ανοικτή κατηγορία - δηλαδή κάνε ότι θές φτάνει να μη σκοτωθείς) στις λίγες στιγμές μηδενικής βαρύτητας. Αμέσως μετά, το ανεμοπλάνο κατέρευσε πρός τα πίσω για λίγο και συνέχισε το show. Δε μπορώ να περιγράψω το τι έκανε αυτός ο άνθρωπος στον αέρα με αυτό το απίστευτα κομψό αεροπλάνο, είχα μείνει αποσβολομένος απο το θέαμα και αυτή είναι η μοναδική στιγμή που τον είδα μέσα απο το φάκο της μηχανής μου. (Σε περίπτωση που αναρρωτιέστε πώς απογειώθηκε αφού δεν έχει μηχανή...Είναι "απλό", τον τράβηξε μέχρι το επιθυμητό ύψος ένα μικρό αεροσκάφος και απο εκεί "πήρε το κατήφορο")

(Ελικόπτερα Lynx στο διάδρομο του Yeovilton)

Τα ελικόπτερα έχουν τη τιμητική τους στο Yeovilton. Σε αυτή τη φωτογραφία, ένα ζευγάρι Lynx ενώ εκτελούν μια μαγική χορογραφία. Το να βλέπει κανείς τα Lynx να πετάνε έτσι είναι εντυπωσιακό, όχι όμως σα να βλέπεις τα επιβλητικότατα μεταγωγικά ελικόπτερα Merlin!

(Merlin, Ένας ελέφαντας με χάρη...γαζέλας)

...Αυτά είναι πολύ μεγάλα ελικόπτερα! Τόσο μεγάλα, που όταν τα βλέπεις να κινούντε με τόση χάρη και ευελιξία στον αέρα νιώθεις λίγο περίεργα... Για να καταλάβετε το μέγεθος, να μια φωτογραφία με ανθρώπους μέσα...

(Στα πηδάλια, μόνο για σήμερα....οι φίλοι του Winny)

Και εδώ άλλη μια, σε όλο του το μεγαλείο:

(Το Merlin, τραβηγμένο με το φακό στα 28mm και απο αρκετά μεγάλη απόσταση)

Μεγάλο ελικόπτερο όντως αλλά υπάρχει κάτι που μπορεί να το...μεταφέρει και αυτό είναι το Boeing C-17, Globemaster!

(Boeing C-17, Στα έγκατα του μεταφέρει ένα ελικόπτερο Merlin όπως αυτά στις προηγούμενες φωτογραφίες)

Το συγκεκριμένο C-17 δεν ήταν μέρος του show αλλά μετέφερε ένα ελικόπτερο Merlin απο το Afghanistan πίσω στη βάση του στο Yeovilton για προγραμματισμένο service (!!!)

Δεν τρέφω ιδιαίτερη συμπάθεια πρός τα ελικόπτερα ή τουλάχιστον όχι όση έχω για τα αεροπλάνα, μερικά εκ των οποίων συμπεριφέρονται και σαν ελικόπτερα αν χρειαστεί.
Όπως για παράδειγμα αυτό εδώ το Sea Harrier!


Το συγκεκριμένο εκτός απο την μοναδική ιδιότητα να απογειώνεται και να προσγειώνεται κάθετα, φέρει και όλες τις τελευταίες τεχνολογικές προσθήκες με τις οποίες πετάει ελεγχόμενο ολοκληρωτικά απο ηλεκτρονικά συστήματα. Αυτό σημαίνει οτι εκτός απο τα πηδάλια το σύστημα ελέγχει πλέον και την εκτροπή των καυσαερίων αλλά και τις στροφές του κινητήρα. Όπως ανέφερε και ο εκφωνητής όση ώρα το Sea Harrier αναστάτωνε την ησυχία της εξοχής επάνω απο τα κεφάλια μας, μόλις το προηγούμενο μήνα είχε ολοκληρώσει μια σειρά δοκιμών κατα τις οποίες απογειώθηκε κάθετα και προσγειώθηκε και πάλι, χωρίς πιλότο επάνω σε μια φρεγάτα του πολεμικού ναυτικού.

Ανάμεσα στα ιστορικά αεροπλάνα που έκαναν την εμφάνιση τους στο Yeovilton και το αεροσκάφος που ήθελα πάρα πολύ να παρακολουθήσω να πετάει ήταν και το Sea Vixen!

(Περιμένωντας υπομονετικά τη σειρά του...)

(Κατα την απογείωση)

(Γρήγορο πέρασμα και φωτογραφικός οργασμός)

(2 κινητήρες Jet, ασυνήθιστο σχήμα)

Η φόρμα του αεροπλάνου αυτού αλλά και το σήμα της μοίρας που φέρει στην ουρά του (Η ιπτάμενη γροθιά) μου είχαν τραβήξει τη προσοχή απο τότε που διάβασα την ιστορία του για πρώτη φορά στο πολύ καλό ιστορικό περιοδικό Aeroplane.

Μαθαίνω πως στους αεροπορικούς κύκλους λέγεται πως αν ένα αεροπλάνο είναι όμορφο τότε θα έχει και πολύ καλά χαρακτηριστικά. Πιστεύω πως αυτό είναι αλήθεια για όλα τα πράγματα αφού η ρίζα της ομορφιάς είναι στις αναλογίες και σίγουρα είναι αλήθεια στη περίπτωση του Sea Vixen. Ο συγκεκριμένος τύπος αεροσκάφους έχει σήμερα αποσυρθεί απο την ενεργό υπηρεσία. Τα αεροσκάφη που πετάνε σήμερα συντηρούν (και συνήθως τα ανασταίνουν απο πολύ άσχημη κατάσταση) ομάδες εθελοντών που χρηματοδοτούντε επίσης εθελοντικά απο το κοινό ή απο άλλους φορείς. Μεγάλο ποσοστό των εξόδων συντήρησης βγαίνουν απο εμφανίσεις σε show.

Άλλα ενδιαφέροντα θεάματα στον ουρανό και τα υπόστεγα του Yeovilton ήταν ένα ζευγάρι διπλάνων με δύο ακροβάτες που χόρευαν στα φτερά τους!!!


Και μερικούς παλαιότερους γνώριμους, τουλάχιστον απο τις ταινίες και τα ντοκυμαντέρ για εμένα, καθώς όταν τα Huey κατέβαιναν απρόσκλητα μέσα στους οριζόνες του Vietnam για να μαζέψουν ότι είχε απομείνει απο τους αμερικάνους ή τα P51 κατέριπταν Messerschmit πάνω απο τη Μάγχη...εγώ δεν υπήρχα ούτε κάν σαν ιδέα!

(Όχι o Ινδιάνος Iroquis που πετούσε στο Vietnam, αλλά μια γεννιά πιο μετά, το Heuy II)

(Mustang P51)

Ανάμεσα σε άλλες σημαίες, πετύχαμε και τη δική μας :-)

Πέρυσι ήταν προγραμματισμένο να έρθει στο show το γνώριμο A7 της Ελληνικής Αεροπορίας με το livery του Τίγρη αλλά απ' οτι μάθαμε ακυρώθηκε η μετάβαση του...Φέτος δεν υπήρχε καμία αναφορά σε Ελληνικό αεροσκάφος.

Δυστυχώς το show τελείωσε φέτος περίπου 2 ώρες νωρίτερα λόγο, τι άλλο, του Αγγλικού καιρού. Το Σαββάτο, στις 05 ΙΟΥΛΙΟΥ, είχαμε 13 βαθμούς, βροχή και ισχυρούς ανέμους (πάνω απο 15 κόμβους καθώς ένα ζεύγος F-16 απο την Ιορδανία ακύρωσανε την επίδειξη τους επειδή δεν μπορούσαν να απογειωθούν με τόσο αέρα κάθετο στο διάδρομο (Crosswind)).

Ευτυχώς η βροχή άρχησε να πέφτει σοβαρά μετά τις 14:00 -οπότε και φύγαμε- αλλά δυστυχώς απο εκείνη την ώρα δεν έχει σταματήσει :-(

Τα Φιλαράκια...(ή κάτι τέτοιο)

Αυτά τα δύο αξιαγάπητα (ή κάτι τέτοιο) σκαντζοχοιράκια, μας κράτησαν παρέα για λίγο εχθές το βράδυ στριφογυρνόντας στην αυλή μας! Παρ' όλο που μας έχουν ξαναεπισκευθεί, εχθές μπόρεσα να τραβήξω τη παρακάτω φωτογραφία:

(Εμφανώς ύποπτοι οι σκατζόχοιροι του σατανά (η φωτογραφία δεν έχει υποστεί καμία επεξεργασία, τα μάτια τους ήταν όντως κόκκινα και φωτοβολούσαν στο σκοτάδι!!!) συνωμοτούν έξω απο τη πόρτα μας!)

Στην αρχή είχαμε την εντύπωση οτι πρόκειται για δύο φιλαράκια που απλά τα λέγανε στη γλώσσα τους. Ένα μίγμα απο βαριές ανάσες, κοντές φωνές σαν ανθρώπινος βήχας και μάσημα χόρτων. Καθώς παρακολουθούσαμε με ενδιαφέρον τη συζήτηση όμως, αρχήσαμε να υποψιαζόμαστε οτι πρόκεται μάλλον για ζευγάρι σκαντζόχοιρων που διάλεξαν το συγκεκριμένο σημείο της αυλής μας για να ερωτοτροπήσουν. Στη συνέχεια και ενώ η σκαντζοχοιροκουβέντα φαινόταν να είχε ανάψει για τα καλά, αρχήσαμε να πιστεύουμε οτι μάλλον ο ένας απο τους δύο έφερνε στο κόσμο μικρά χαρούμενα σκατζοχοιράκια!!!...

Τελικά μετά απο 30 λεπτά περίπου στριφογυρίσματος (έχουν πολύ πλάκα όταν περπατάνε!), μασήματος, τσαλαπατήματος χόρτων και περίεργων ήχων αποφάσισαν να φύγουν...

Περισσότερα για τους σκαντζόχοιρους μπορείτε να μάθετε απο εδώ, απο όπου και παραθέτω το εξής:

"Οι σκαντζόχοιροι λειτουργούν ως ισχυρό παρασιτοκτόνο, καθώς ένας μόνο σκαντζόχοιρος μπορεί να κρατήσει ένα μέσου μεγέθους κήπο καθαρό από παράσιτα, τρώγοντας μέχρι και 200 γραμμάρια εντόμων κάθε βράδυ. Γι' αυτό, συνηθίζεται στην Αγγλία να προσπαθούν οι άνθρωποι να προσελκύσουν σκαντζόχοιρους στους κήπους τους με λιχουδιές και τρύπες στους φράχτες τους."

Πολύ θα το χαρώ αν τους αρέσουν αυτά τα απαίσια χόρτα που φαίνονται στη photo και φυτρώνουν παντού σε χρόνο μηδέν!

Καράβια Βγήκαν Στη Στεριά...

Ένα απο τα πιο εντυπωσιακά θεάματα στο Plymouth, είναι η παρέλαση των "Πριγκηπισών" συνήθως κάθε Τρίτη ή Πέμπτη απόγευμα.

Το προπορευόμενο περιπολικό έχει ήδη σταματήσει την κυκλοφορία αφού σε αυτό το σημείο της διαδρομής, το φορτηγό πρέπει να περάσει στο αντίθετο ρεύμα. Η νησίδα στο ρεύμα της καθόδου είναι στενή για...το σκάφος.
(Η φωτογραφία αυτή, καθώς και όσες δεν αναφέρεται άλλη πηγή, προέρχεται απο τη προσωπική μου συλλογή)

Η Πρηγκίπισα συνεχίζει αργά αργά τη μεγαλοπρεπή περιφορά της...Τα άχαρα οχήματα της ξηράς μοιάζουν με νάνους και σχηματίζουν μεταλικά "απόνερα" στο διάβα της...

Μια λιγότερο κολακευτική φωτογραφία της Πριγκηπικής... πρύμνης.

Στο συγκεκριμένο σημείο υπάρχει φανάρι ακριβώς απέναντι (το κρύβει το σκάφος) απο αυτό που φαίνεται στη φωτογραφία να έχει ανάψει πράσινο και το σκάφος περνάει ίσα ίσα. Προφανώς όταν κατασκευαζόταν ο δρόμος δεν είχε προβλεφθεί για....Πρικγήπισες.

Η Πριγκήπισα μπροστά απο το κτήριο του μουσείου και της βιβλιοθήκης του Plymouth, τα διάφορα αντικείμενα μέσα στη φωτογραφία δίνουν ένα σημείο αναφοράς της μεγαλοπρέπειας της.

Έτσι το κάνει κάθε φορά...Περνάει απο μπροστά μας και χάνεται στους δρόμους της πόλης. Απο μακριά φαίνεται σα να πλέει σε ένα αστικό πέλαγος, γεμάτο αυτοκίνητα, κράνη και έκπληκτες φάτσες κορνιζαρισμένες στα παράθυρα των περαστικών λεωφορείων.

Οι παραπάνω φωτογραφίες, που τραβήχτηκαν σε διαφορετικές μέρες και ώρες, δείχνουν τα σκαριά των Princess κατά τη μεταφορά τους στις εγκαταστάσεις της ομόνυμης εταιρίας (με έδρα στο Plymouth) και πρίν τα περιλάβουν οι τεχνικοί τους και τα μεταμορφώσουν σε πολυτελή αξιόπλοα σκάφη όπως αυτό:

(Φωτογραφία απο το website της Spree Marine)

Το εσωτερικό αυτών των ταχυπλόων (ανάλογα και με τη διαμόρφωση που έχει επιλέξει ο πελάτης) δεν έχει τίποτα να ζηλέψει απο ένα κανονικό σπίτι. Με 29.30 μέτρα μήκος, 7 μέτρα πλάτος (στο πλατύτερο σημείο του), 2 μέτρα (περίπου) βύθισμα και τρεία καταστρώματα, ο διαθέσιμος χώρος είναι το τελευταίο πρόβλημα που θα σας απασχολήσει καθώς θα κάνετε ηλιοθεραπεία στη μαρίνα του Μονακό:

(Φωτογραφία απο το website της Princess Motor Yacht Sales)

Σε περίπτωση που αναρρωτιέσται για τη τιμή, όπως είναι φυσικό αυτή δεν αναφέρεται ευθέως (ούτε στα "μεταχειρισμένα" Princess!!!)...Θα πρέπει να επικοινωνήσετε με τους κατασκευαστές, να τους πείτε τι ακριβώς θέλετε για να σας πούν πόσο κοστίζει...ακριβώς. (Για παράδειγμα μπορέι να θέλεις Jacuzzi στο πάνω deck!)

Ενδεικτικές όμως του κόστους αυτού του πανέμορφου σκάφους είναι οι προδιαγαφές του.
Το τεπόζιτο γεμίζει με 10000 (δέκα χιλιάδες) λίτρα πετρελαίου τα οποία τροφοδοτούν τις δύο πετρελαιομηχανές ισχύος απο 1300 μέχρι 2400 ίππων. Αυτές με τη σειρά τους περιστρέφουν δύο πεντάφιλες προπέλες και προωθούν το σκάφος σε ταχύτητες στη περιοχή των 30 κόμβων.
Παρεπιπτόντως, τα μεγαλύτερα Princess φέρουν στο επάνω μέρος του καταστρώματος, ένα τετράμετρο ταχύπλοο καθώς επίσης και Jet Ski.

Η εταιρία έχει και αντιπρόσωπο στην Ελλάδα... Καλορίζικο!

...Ξημερώνοντας στην Ιρλανδία.

Αυτό το μέρος δε με άφηνε να το αφήσω. Σε αυτό το δεύτερο post εκτός απο τα μάτια μου, ανοίγω και τα αυτιά μου στους ήχους του τόπου. Ανακαλύπτω μικρές ευχάριστες εκπλήξεις και δυνατά ταλέντα που το λέει η καρδιά τους στις 4 ώρες που έχω στη πόλη του Galway, μέχρι να υποκύψω στις επιταγές των ημερών που με θέλουν στο αεροδρόμιο 2 ώρες (τουλάχιστον!) πρίν την αναχώρηση της πτήσης.

Χωρίς να έχω τη παραμικρή ιδέα για τη πόλη πήρα τους δρόμους σχεδόν στη τύχη περπατόντας πρός οτιδήποτε φαινόταν ενδιαφέρον απο μακριά (και δεν ήταν απαραίτητα ενδιαφέρον απο κοντά :-D)...Δεν έψαχνα κάτι συγκεκριμένο, αλλά βρήκα τα εξής:

Σχεδόν όλες οι pub που είδα είχαν στη πρόσοψη τους ένα ρολόϊ που απο κάτω έγραφε Guiness...Προφανώς, για όσους δεν πιάνουν το υπονοούμενο, μερικές pub το εξηγούν και ολογράφως, όπως σε αυτή στη φωτογραφία...."Κάθε στιγμή, είναι στιγμή Guiness", στην υγειά μας!!!

...H Pub είναι κάπως σαν το καφενείο / παντοπωλείο που έχουν τα μικρά χωριά (όσα έχουν απομείνει) στην Ελλάδα αλλά για όλη την οικογένεια (έτσι λειτουργούν και στην Αγγλία). Σε μια pub μπορείς να βρείς οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας, φαϊ (πρωινό, γεύμα, δείπνο), ποτό (είπαμε, κάθε στιγμή είναι στιγμή Guiness!!!) και "είδη καπνιστού"...Τα απαραίτητα εφόδια δηλαδή για μια υγειηνή ζωή :-). Στις φωτογραφίες, μια απο τις δεκάδες pub με...άποψη στο Galway. Οι Ιρλανδικές pub (παντού, ακόμα και στην Αγγλία) είναι οι μόνες που περνόντας απ έξω το βράδυ μπορεί να ακούσεις δυνατή μουσική και δυνατά γέλια.

Η κέλτικη κληρονομιά των Ιρλανδών είναι έκδηλη παντού. Απο αυτή τη σκαλιστή ξύλινη πινακίδα...

...που μας πληροφορεί στα Ιρλανδικά για το όνομα του μέρους πρίν χτιστεί ο ναός της κατανάλωσης γύρω του...

...μέχρι το μοτίβο στα μικρά καπάκια της εταιρίας ύδρευσης!!!

και φυσικά παρόμοια όμορφα μοτίβα εμφανίζοντε και κεντημένα ή ζωγραφιστά επάνω σε ρούχα...Σε αυτή την ομολογουμένως κακοτραβηγμένη φωτό (δυστυχώς η κάμερα του τηλεφώνου δεν παίρνει πολωτή :-/ ) απεικονίζεται ένα.....νυφικό (!)

Καθώς στεκόμουν κάτω απο τη τέντα του μαγαζιού της παραπάνω φωτογραφίας, άκουσα μουσική απο το απέναντι μαγαζί. Ένα μικρό πράσινο....δισκοπωλείο.

Μια ξανθιά κοντή γαλανομάτα κυρία (μπορεί να είχε και μυτερά αυτιά) μου μιλούσε κάτι που έμοιαζε με αγγλικά και που ίσα μπορούσα να καταλάβω. Τη ρώτησα ποιός παίζει στο τραγούδι που ακούγαμε και μου είπε ο Rodrigo και η Gabriella. Δύο παιδιά που ξεκίνησαν να παίζουν μουσική στη Νότια Αμερική. Δυστυχώς τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά και ταξίδεψαν στην Ευρώπη κηνυγώντας το όνειρο με τις κιθάρες τους.....Όχι σε μέγαρα γεμάτα με φίλους της μουσικής...στο Δρόμο. Με τα πολλά, ο άνεμος τους φύσηξε στο Dublin (Και όχι ΔΟΥΒΛΙΝΟ....δεν βρίσκεται στο νομό Ημαθίας!!!) , όπου τους ανακάλυψε ο John Leckie, ένας Ιρλανδός παραγωγός και καλά τους έκανε!!!. Το παρακάτω κομάτι είναι ένα μικρό απόσπασμα απο μια καταπληκτική διασκευή που κάνανε στο Orion των Metalica (Μάνο, "άκουσα αυτό και σε θυμήθηκα" που χάθηκες πάλι ρε γαμμώτο; :-D )

Έτσι το πάνε σε όλο το CD το οποίο πρόκειται για ένα διπλό CD / DVD / ένθετο, με μια μικρή ιστορία του τι έχει γίνει μέχρι τώρα, DVD απο συναυλίες / ηχογραφήσεις και φυσικά το μουσικό CD με τα κομάτια. Η τιμή του πακέτου είναι €12 (!!!!) και αξίζουν αυτή τη συνδρομή μεχρί το τελευταίο cent!

Αναζητήστε αυτό το μάτι!

Με τους Rodrigo & Gabriella στη τσέπη, είχα κατί ακόμα απο τον ήχο της Βραζιλίας / Ισπανίας αλλά ακόμα τίποτα απο Ιρλανδία. Η ξανθιά κυρία συνέχισε να μου μιλάει στη γλώσσα της, εγώ συνέχισα να χαμογελάω και να κουνάω το κεφάλι μου συγκαταβατικά όταν καταλάβαινα και αυτή η παντομίμα μας οδήγησε στους Planxty.

Πιάνω το CD στο χέρι μου το γυρνάω να δώ τα κομάτια και βλέπω το εξής:

Bouzouki το Ιρλανδικόν!

Το Ιρλανδικό μπουζούκι μοιάζει εμφανισιακά με το μπουζούκι που έχουμε συνηθίσει παρ' όλο που το σκάφος του δεν είναι όλο απειδοειδές (αχλαδόσχημο;;;;).

Διατηρεί την εμφάνιση του στο επάνω και κάτω μέρος αλλά μοιάζει περισσότερο με κιθάρα (το σκάφος έχει γωνίες). Προσωπικά μου θύμισε περισσότερο τη Πορτογαλλική Κιθάρα των Fados (αρκετά συγγενές είδος με τα δικά μας ρεμπέτικα) παρά το μπουζούκι. Ο ήχος του είναι κάπως έτσι:

Οι Planxty στα τραγούδια τους χρησιμοποιούν κλασικά Ιρλανδικά όργανα και εικόνες δανεισμένες απο τη παράδοση τους, παρ' όλο που έχουν και δικά τους κομάτια πιο σύγχρονα. Μιλάνε για πονειρούς πελάτες που ξεγέλεσαν τον ταβερνιάρη για μια ακόμα κούπα μπύρα....γενναίους και περήφανους ιππότες που άφησαν πίσω τους πανέμορφες γυναίκες και καταπράσινη γή για "υψηλότερους σκοπούς", για έρωτες που συνεχίστηκαν και στην επόμενη ζωή κλπ.

Ομολογώ οτι κάπου μετάνοιωσα να μην έχω μαζί μου τον Ερωτόκριτο. Έτσι κι αλλιώς η καθομιλουμένη μας με τη κυρία που είχε το δισκοπωλείο ακουγόταν σα σπασμένο τηλέφωνο και ίσως αν αφήναμε τον Ξυλούρη και τους Planxty να μιλήσουν μπορεί να έλεγαν πολύ περισσότερα σε 6:31 που διαρκεί ένα (σωστό) κομάτι.

Η αναζήτηση του Ιρλανδικού ήχου στο Galway σταμάτησε, κάπως απότομα, στους Chiftains, τους οποίους μπορεί να έχει ακούσει κανείς απο δουλειές τους σε soundtrack ταινιών. Είναι πιο γνωστοί ίσως απο τους Planxty και πιο εμπορικοί αλλά εξακολουθούν να κρατάνε τον ήχο και τα μουσικά μοτίβα της Ιρλανδίας.

Στο ένα απο τα δύο CD που βρήκαν το δρόμο τους στη χάρτινη τσάντα μου έχουν μια συλλογή απο 13 τραγούδια, όλα στα Ιρλανδικά, με καλλιτέχνες όπως ο Sting, Mick Jagger, Sinead O' Connor, Van Morisson, Mark Knopfler, Ry Cooder, Marianne Faithful και.....ΑΚΟΥΣΟΝ ΑΚΟΥΣΟΝ......TOM JONES!!!! Τα κομάτια δεν έχουν καμία σχέση με ότι έχει συνηθίσει ίσως κανείς απο αυτούς τους καλιτέχνες... Το CD λέγεται "The Long Black Veil" και εδώ μπορείτε να βρείτε ένα μικρό απόσπασμα του ομόνυμου κοματιού απο τον Mick Jagger (δείτε το video για τη μουσική περισσότερο....το περιεχόμενο είναι λίγο πειραματικό)

Οι Chieftains ακούγονται κάπως έτσι (και όχι μόνο):

Αναφέρω πάρα πάνω οτι η αναζήτηση του ήχου σταμάτησε κάπως απότομα και αυτό για τον εξής λόγο.

Καθώς μιλάμε με τη πολύ φιλική ιδιοκτήτρια του μαγαζιού, μπαίνει μέσα στο μαγαζί ένας περίεργος τύπος λίγο μεθυσμένος, λίγο χαζοχαρούμενος, λίγο τρεκλίζοντας....λίγο απ' όλα τα πανέμορφα χαρακτηριστικά της τρέλας. Με το που τον βλέπει του φωνάζει "It's next door dear, you got mixed up again"...Στην αρχή νόμιζα οτι ο άνθρωπος είχε μπερδέψει τη Pub με το δισκοπωλείο (συμβαίνει και στους πιο νυφάλιους) αλλά όπως μου εξήγησε αργότερα η κοντή ξανθιά κυρία με τα μυτερά αυτιά και τις φτερούγες ο τύπος αυτός είναι ο "χαζός" του χωριού (ο οποίος είναι και συνήθως μεθυσμένος...αλλά σιγά τη λεπτομέρεια τώρα).

Κάθε εβδομάδα περίπου πάει στο διπλανό μαγαζί και αγοράζει ένα ραδιόφωνο το οποίο μέσα στην εβδομάδα ή το χάνει ή του το βουτάνε. Το πρόβλημα δεν είναι αυτό, το πρόβλημα είναι οτι το διπλανό μαγαζί με τις ηλεκτρικές συσκευές του πουλάει κάθε φορά τη τελευταία λέξη της ραδιοφωνικής τεχνολογίας και τον ξαλαφρώνει 15-20 ευρώ ανα επίσκεψη.

"They should be ashamed of themselves you know? They should send the poor fellow away, let him be".

Μέχρι να τα πούμε όλα αυτά, έχω κάνει τη λάθος κίνηση. Έχω δεί το ρολόϊ και τώρα είναι πραγματικά η ώρα να δώ πόσο γρήγορα μπορώ να τρέξω φορτωμένος μέχρι το σταθμό των λεωφορείων!

Βγαίνω στο δρόμο και με προσπερνάει ο "χαζός" του χωριού...Κρατάει με τα βρώμικα κιτρινισμένα χέρια του ένα ολοκαίνουριο γκρί ραδιόφωνο στο αυτί του και ακούει μουσική. Το δείχνει στους περαστικούς και τους φωνάζει γελόντας..."BRAND NEW!!!! BRAND NEW!!!! HA HA HA! BRAND NEW!!!!"

Ένιωσα μια οικιότητα με αυτόν τον άνθρωπο...Θα μου πείς "είδε ο γύφτος τη γεννιά του κι αναγάλιασε η καρδιά του" (Συγγνώμη, πολύ ήθελα να γράψω ο αθίγγανος αλλά δε μου βγαίνει το μέτρο).

"BRAND NEW POST!!!! HA HA HA!!!! BRAND NEW POST!!!"

Ξενυχτώντας Στην Ιρλανδία...

Το δεύτερο πιο εντυπωσιακό πράγμα -μετά τη παλίρροια- που αντιμετώπισα στο Plymouth ήταν το...παρατεταμένο σούρουπο. Ήθελα λοιπόν να κάνω ένα post με φωτογραφίες απο τον ουρανό που παραμένει φωτισμένος μέχρι περίπου τις 22:00 το βράδυ το καλοκαίρι.

Χαίρομαι που το καθυστέρησα γιατί ερχόμενος στην Ιρλανδία μπορώ να ανεβάσω photo του φωτισμένου ουρανού ώρα 22:30 - 23:00 το βράδυ!

Το καλοσώρισμα στην Ιρλανδία καθώς αφήνουμε το αεροδρόμιο του Shannon
(Photo καθώς και όλες οι ακόλουθες: Προσωπική Συλλογή)

Η αφορμή γι' αυτό το ταξίδι ήταν για άλλη μια φορά η δουλειά. Αφορμή και αιτία μαζί που τώρα τελευταία μουτζούρωνα σημειώσεις "για το blog" αντί να γράφω σε αυτό. Όμως, με το meeting και το άγχος πλέον σε ασφαλή θέση...στο παρελθόν, μπορώ να χαζέψω λίγο την οθόνη, γράφοντας αυτές τις γραμμές και ακούγοντας στο βάθος τον Ατλαντικό να αναμοχλεύει βότσαλα σα να 'ταν κομπολόϊ.

Βρίσκομαι στο κόλπο του Galway και έφτασα εδώ απο το αεροδρόμιο του Shannon πετώντας με Ryanair απο το Bristol για το εξευτελιστικό ποσό των £65...μετ' επιστροφής.

Το τοπίο έδω δεν είναι πολύ διαφορετικό απο της Αγγλίας. Η μόνη εξαίρεση είναι ίσως τα βουνά που παρ' όλο που μπορείς να τα ανέβεις με ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια είναι αρκετά ψηλά για να σε κάνουν να το ξανασκεφτείς. Τα βουνά και ο καιρός.
Αυτή τη στιγμή και ενώ η Ελλάδα έχει μπεί για τα καλά στο καλοκαιρινό κλίμα, η Αγγλία ακολουθεί ασθμαίνοντας και η Ιρλανδία είναι πιθανότατα ακόμα στο χειμώνα του 2008 ή μάλλον έχει αναλάβει ήδη και το χειμώνα του 2009. Κοντολογίς, 03 Ιουνίου με 13 βαθμούς θερμοκρασία!



Την ουσιαστική διαφορά την κάνουν οι άνθρωποι. Είχα ακούσει απο φίλους τα καλύτερα λόγια για τους Ιρλανδούς και μπορώ να επιβεβαιώσω οτι πραγματικά τα αξίζουν! Στο λεωφορείο απο το αεροδρόμιο για το πρώτο προορισμό που ήταν το Limerick ο οδηγός αστειευόταν με κάποιο γνωστό του και γελούσαν δυνατά ενώ στο ράδιο έπαιζε ένα χαρούμενο Ιρλανδικό τραγούδι. Κοντά στο σταθμό των λεωφορείων μια πινακίδα γράφει "False Teeth Repaired, While You Wait" :-) και παρ' όλο που οι Pub κλείνουν στις 12:30 απο πολλές ακούγονται γέλια και δυνατή μουσική. Στο ταξί για το ξενοδοχείο, ο οδηγός μου εξηγεί οτι η περίεργη γραφή κάτω απο την οδική σήμανση είναι στην Ιρλανδική γλώσσα που καμία σχέση δεν έχει με τα Αγγλικά. Είναι μια πανάρχαια και ζωντανή γλώσσα παρά το μικρό αριθμό χρηστών της σήμερα και το γεγονός οτι διδάσκεται στα σχολεία πλέον (δυστυχώς) ώς προεραιτικό μάθημα.

Ο χώρος του πανεπιστημίου του Limerick είναι τεράστιος, ο χώρος του πανεπιστημίου του Galway ακόμα πιο μεγάλος!!! Η Ιρλανδία επενδύει απο το 1999 μεγάλους προυπολογισμούς σε έργα υποδομής και την έρευνα και ανάπτυξη και απ' ότι φαίνεται οι "δουλειές" πηγαίνουν πραγματικά καλά.

Μια μικρή άποψη του τεράστιου πανεπιστημίου του Limerick...

...και μια επιβλητική αναπαράσταση του ανεμόπτερου του Leonardo Da Vinci μέσα σε ένα απο τα κτήρια του πανεπιστημίου.

Ένα απο τα κτήρια του πανεπιστημίου του Galway που ιδρύθηκε το 1858...Ο κισσός κατακτά σιγά σιγά το γκρίζο του γρανίτη...

...Ο χώρος αυτός περιβάλεται απο τέσσερα κτήρια. Οι προεκτάσεις των εισόδων τους σχηματίζουν ένα πλακόστρωτο σταυρό. Η παράδοση λέει οτι μόνο οι απόφοιτοι μπορούν να διασχίζουν κάθετα αυτή την αυλή. Όλοι οι υπόλοιποι περπατούν γύρω γύρω απο την αυλή ακόμα και όταν θέλουν να πάνε ακριβώς στην απέναντι πλευρά :-)

Στο Galway έχουμε την ευκαιρία να περιπλανήθουμε για λίγο στη πόλη. Μια ζωντανή πόλη στις όχθες του ποταμού Corrib. Έχουμε τη τύχη να απολαμβάνουμε μια πανέμορφη μέρα που όπως φαίνεται εκμεταλεύτηκαν και οι αρκετοί καλλιτέχνες του δρόμου για να προσφέρουν τις παραστάσεις τους. Κοντά στο λιμάνι, ο κόσμος κάθεται στο γρασίδι, παίζουν κιθάρες και τραγουδάνε, παίζουν μπάλα, κάνουν βόλτες και προπαντώς χαμογελάνε.

Αυτός ο τύπος άρπας είναι το σύμβολο της Ιρλανδίας. Είναι το εναλακτικό λογότυπο της μπύρας Guiness και το σύμβολο της Ryanair επίσης...Είναι ένα αρκετά τεχνικό όργανο και η δεσποινίδα της φωτογραφίας το κατείχε αρκετά καλά :-)

Η αυτοσχέδια αυτή νεράϊδα μάλλον έκανε το διάλειμα της. Παρ' όλα αυτά αστειευόταν με τους περαστικούς και το καπέλο της.

Η χαλαρή ατμόσφαιρα...

...και η διάθεση των Ιρλανδών κάνουν τη διαφορά σε αυτό το τόπο.

Η νύχτα μας βρίσκει αργά αργά στο "κουτούκι" του O' Grady. Μια Ιρλανδική ψαροταβέρνα με καταπληκτικό φαϊ (η τοπική κουζίνα είναι βασισμένη στο ψάρι) και φυσικά μπύρα Guiness στις αντλίες. Ένας μέλανας ζωμός με άσπρο αφρό που μένει (σε αντίθεση με αυτές που αγοράζεις απο το supermarket και ο αφρός μετά απο λίγο εξαφανίζεται).

Το κουτούκι του O' Grady

Βρισκόμαστε στις αρχές του Ιουνίου και υπάρχει ακόμα αρκετό φώς μέχρι τις 23:00 το βράδυ (!!!) και έχουμε ακόμα περίπου ένα μήνα μέχρι τις 21 Ιουνίου που είναι και η μεγαλύτερη ημέρα του χρόνου. Φαντάζομαι ένα σούρουπο μέχρι τα μεσάνυχτα.

Οι δύο αυτές φωτογραφίες είναι αντιπροσωπευτικές του εκτεταμένου σούρουπου που μας περιέβαλε μέχρι τις 23:00 το βράδυ.

Πρός τη κατεύθηνση της Δύσης μπορεί κανείς να διακρίνει ακόμα την ηχώ του ηλιοβασιλέματος στα χρώματα του ουρανού.

Ο Ήλιος βυθίζεται στον ορίζοντα καθώς η Γή γυρίζει πλευρό...Σε λίγο θα "τραβήξει" και τα σκεπάσματα της, γεμίζοντας το κόλπο με νερό και αλλάζοντας δραματικά το τοπίο. Η διακύμανση της παλίρροιας είναι θεαματική και στον κόλπο του Galway.