Προτεραιότης, Προτεραιοτήτων...

Ιδού η απορεία...

Κάποιο βράδυ της περασμένης εβδομάδας, έπεσε στα χέρια μου ένα ένθετο της εφημερίδας "Η Καθημερινή" με τίτλο "Οι Ερευνητές" το οποίο προορίζεται μάλλον για το πιο νεαρό κοινό της εφημερίδας.

Έχοντας λοιπόν πάθει overdose χαλάρωσης, στερητικό σύνδρομο (πρός κατατονία) απο την μακροχρόνια έλλειψη δικτύωσης και υπο την στήριξη σημαντικών ποσοτήτων πεπονιού και αδιάφορης κουβεντούλας, άρχισα να το ξεφυλλίζω.

Κι εκεί (λίγο μετά το εξώφυλλο) που αναρρωτιόμουν σιωπηλά γιατί το έκανα αυτό στον εαυτό μου, έρχομαι αντιμέτωπος με τις σπαζοκεφαλιές της σελίδας 17...Έλατε κι εσείς:

Mind The Gap(s)

Θεσπέσια! Σκέφτομαι και βουτάω το πατροπαράδοτο bic απο τον standard εξοπλισμό γραφείου, τη φρουτιέρα στη μέση του τραπεζιού. Μισό λεπτό όμως, κάτι δείχνει να μην πηγαίνει καλά εδώ...

Όπως αναφέρεται και στην εισαγωγή της άσκησης "Συμπλήρωσε τα κενά", το αντικείμενο είναι να τοποθετήσουμε τους 5 αριθμούς (2,4,5,12 και 32) στα κενά τετράγωνα του πίνακα έτσι ώστε να επαληθεύονται όλες οι εξισώσεις χωρίς καμία άλλη ένδειξη.

Εδώ βέβαια, υπάρχουν δύο προσεγγίσεις. Η μια, είναι να δοκιμάσουμε μια, μια και τις 120 μεταθέσεις που υποννοεί το πρόβλημα και η άλλη είναι να λύσουμε τις εξισώσεις και να προκύψει η σωστή θέση των αριθμών απο μόνη της σε πολύ συντομότερο χρόνο!

Έτσι όμως όπως έχει δοθεί το πρόβλημα, καμία απο τις παραπάνω προσεγγίσεις δεν θα έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα για εκπαιδευμένους ανθρώπους 12-112 ετών. Ο λόγος είναι μια μικρή λεπτομέρεια που ονομάζεται "προτεραιότητα των μαθηματικών πράξεων".

Σύμφωνα λοιπόν με αυτή, όταν βρεθούμε στην άγρια φύση αντιμέτωποι με μια παράσταση που οδηγεί σε ένα αποτέλεσμα, τότε:

• ΠΡΩΤΑ επεξεργαζόμαστε τους πολλαπλασιασμούς και τις διαιρέσεις; και
• ΜΕΤΑ τις προσθέσεις και τις αφαιρέσεις
• Αν δε η παράσταση περιέχει παρενθέσεις τότε εφαρμόζουμε τους παραπάνω δύο κανόνες σε όλες τις παρενθέσεις ΠΡΙΝ απο οποιαδήποτε άλλη πράξη! Είναι δηλαδή οι παρενθέσεις, αυτοτελείς μικρότερες παραστάσεις που πρέπει να υπολογιστούν ξεχωριστά απο τις μεγαλύτερες παραστάσεις στις οποίες ανήκουν.

Η προτεραιότητα των πράξεων είναι απο τα πρώτα πράγματα που διδάσκονται "Οι Ερευνητές" στο σχολείο, στο μάθημα των μαθηματικών. Με αυτό τον τρόπο 1 + 5/5 = 2 (ευτυχώς).

Οπλισμένοι με αυτό το κομματάκι γνώσης, πάμε τώρα να λύσουμε την πρώτη στήλη του προβλήματος, που ουσιαστικά, είναι λυμένη απο μόνη της αφού περιέχει μόνο ένα άγνωστο...Και πάει κάπως έτσι:

Χ1 - 8 / 6 = 4 =>
Χ1 = 4 + 8 / 6 =>
Χ1 = 32 / 6

Ο Χ1 λοιπόν, έχει προκύψει πολύ κοντά στο 5 της εκφώνησης αλλά προφανώς το 32 / 6 δεν είναι ο αριθμός 5. Άντε, αφού βρήκαμε τον Χ1, πάμε και για τον Χ2, δηλαδή για την πρώτη γραμμή του προβλήματος αφού τώρα είναι κι αυτή ουσιαστικά λυμένη:

32 / 6 - Χ2 / 7 = 4 =>
-Χ2 / 7 = 4 - 32 / 6 =>
Χ2 = (24 / 6 - 32 / 6) / (-1 / 7) =>
Χ2 = (-8 / 6) / (-1 / 7) =>
Χ2 = -56 / -6 =>
Χ2 = 56 / 6

Μάλιστα! Τώρα σίγουρα κάτι δεν πάει καλά, γιατί το 56/6 δίνει 9.3333333333... και αυτός ο αριθμός δεν είναι ούτε κάν κοντά σε κανένα δεδομένο της εκφώνησης...

Εδώ λοιπόν, ο μικρός μας "Ερευνητής" πιθανότατα έχει ιδρώσει, αλλά, δεν το βάζει κάτω...λίγο απογοητευμένος, αλλά αποφασισμένος να δώσει μια λύση στο πρόβλημα με κάθε (νόμιμο ΚΑΙ ηθικό) μέσο, αποφασίζει να καταφύγει στη "χαζή" λύση...Να δοκιμάσει δηλαδή τους αριθμούς έναν, έναν. Και το πιάνει απο την αρχή:

Χ1 - 8 / 6 = 4 Για X1=32

32 - 8 / 6 = 4 =>
192 / 6 - 8 / 6 = 4 ...ΤΖΙΦΟΣ!

Ανάστατος ο μικρός και αποφασισμένος "Ερευνητής", αρχίζει να αμφιβάλει για τον εαυτό του...ξανακάνει τις πράξεις απο την αρχή...Τζίφος και πάλι! Δεν έχει κάνει κανένα λάθος, μα δεν έχει βρεί και καμιά λύση...Όλα είναι σωστά και όλα είναι λάθος!!! Αποφασίζει να πάρει τη βοήθεια του κοινού και ρωτάει τους γονείς του οι οποίοι, λίγο η καλοκαιρινή αύρα, λίγο το πεπόνι, δεν έχουν και πολύ κουράγιο για τέτοια πράγματα βραδιάτικα και του λένε να το μαρκάρει και να ρωτήσει το δάσκαλο απο Σεπτέμβρη (!)

Αποκαρδιομένος και ηττημένος αποφασίζει να παίξει την τελευταία πράξη στο προσωπικό του καλοκαιρινό δράμα καθώς ακόμα και οι γρύλοι γύρω του γρυλίζουν κάτι που ακούγεται σαν το Ρέκβιεμ!...Αποφασίζει...αντίθετα στις αρχές του.....Να κοιτάξει το λυσάριο!!!

"Reality" Check...

Κοιτάει λοιπόν στην επόμενη σελίδα (όπου οι λύσεις παραδίνονται ανάποδα...και καλά για πιο δύσκολα) και παρατηρεί -μεταξύ άλλων- οτι ο Χ1 είναι το 32 και ο Χ2 είναι το 4 (!!!!)....

Τριπάρει! Βουτάει το bic, καρφώνει τη γιαγιά στο μάτι πίνει 4 depon, 2 μπύρες, 5 καφέδες με 12 ζάχαρες, βάζει το ραδιόφωνο στα 32 κι αρχίζει να ουρλιάζει οτι η μόνη αλήθεια βρίσκεται στους Sex Pistols!!!

Και δεν έχει άδικο...Γιατί οι λύσεις αυτές, είναι μέν οι σωστές ΜΟΝΟ ΑΝ τοποθετηθούν παρενθέσεις στις σωστές θέσεις...Για παράδειγμα:

(Χ1 - 8) / 6 = 4 =>
Χ1 - 8 = (4/1)/(1/6) =>
Χ1 - 8 = 24 =>
Χ1 = 24 + 8 =>
Χ1 = 32

Πράγμα το οποίο δεν εννοείται πουθενά στην άσκηση, ούτε κάν σαν ένα ύποπτο σχόλιο οτι ίσως "κάποιο ζαλισμένο ρομποτάκι, έχει πάθει κάποια βλάβη και όλο δίνει λάθος αποτελέσματα, μπορείτε να βρείτε το σφάλμα και να λύσετε το πρόβλημα;;;;;;;;"

Λεπτομέρειες θα μου πείτε....Τρίχες...Qραφέξαλα...Μέχρι όμως να πάμε και στην αμέσως επόμενη σπαζοκεφαλιά, όπου οι μικροί μας "Ερευνητές" καλούνται να χρωματίσουν ένα σκουλικάκι ανάλογα με τα αποτελέσματα των πράξεων που βρίσκονται τυπωμένες στο κορμί του...Οι οποίες "παραδόξως" ερμηνεύονται με τον σωστό τρόπο (!!!!) Δηλαδή το 13 - 2 * 6 = 1...ΚΑΙ ΟΧΙ 66!!

Τελικά, τι να υποθέσει ο μικρός "Ερευνητής"; Πώς θα κρίνει τη κατάσταση; Τι είναι σωστό και τι λάθος;

P.S. Sorry Alexis, i couldn't let this one go

Καλοτάξιδο...

Κατεβήκαμε για λίγες μέρες στη Χαλκίδα κι έτρεχα πάλι να μαζέψω τις φωτογραφίες...Έχω αφήσει πολλές και στη Χαλκίδα (αλλά και στην Αθήνα) κι εύχομαι κάθε φορά να τις προλάβω. Μερικές γίνονται πια αφορμή για μια βόλτα απο παλιά γνώριμα μέρη...που έχουν βέβαια γίνει πια αγνώριστα...

Άλλες πάλι, στέκονται εκεί, ακίνητες, στο ίδιο σημείο, για τόσο πολύ καιρό που πλέον ο εγκέφαλος τις ερμηνεύει σαν "υπόβαθρο" και δεν τους δίνει και πολύ σημασία. Γίνονται έτσι τόσο αδιάφορες, σαν μια οροσειρά που μοιάζει με 4 καμήλες που κοιτάνε απορημένες μια καμηλοπάρδαλη...Αν ζούσες απέναντι απο την οροσειρά, δεν θα σου έκανε και τόσο μεγάλη εντύπωση.

Να εδώ μια τέτοια περίπτωση:

Καλοτάξιδο...

Θυμηθείτε βέβαια οτι η ίδια πόλη μας έχει δώσει τα φωτιστικά του Γιάννη Σκιά, την διαιτολόγο Ιωάννα Κατσαρόλη......και έπεται συνέχεια.

Μ Ε Τ Α Κ Ο Μ Ι Σ Η . . .

Εύχομαι μέσα απο τα βάθη της καρδιάς μου, κάποια στιγμή η τεχνολογία να στείλει τη λέξη "μετακόμιση" στο "Μουσείο άχρηστων πλέον εννοιών". Ίσως με μια εφαρμογή επιλεκτικής αναδίπλωσης του χώρου, στην οποία ο χώρος της προηγούμενης κατοικίας θα μετασχηματίζεται στον χώρο της επόμενης κατοικίας ίσως με μια απλή "χωρική σημείωση" ("tagάρισμα") των περιεχομένων μεταξύ δύο τοποθεσιών...Ίσως ακόμα και με μια σειρά επίπλων φιλικών πρός τη μετακόμιση (αλλά συνάμα και την αισθητική) τα οποία με δύο απλές κινήσεις θα μετατρέπονται σε κιβώτια μεταφοράς και θα έχουν διπλά τοιχώματα που θα γεμίζουν με ήλιο για να παίρνουν λίγο απο το βάρος των περιεχομένων...

Όπως και αν γίνει αυτό στο μέλλον, είμαι διατεθιμένος να ενστερνιστώ και να διαδώσω την ιδέα με όποιες δυνάμεις θα έχω διαθέσιμες...

Μέχρι τότε όμως, όταν κάποιος έρχεται αντιμέτωπος με μια μετακόμιση, πολύ φοβάμαι οτι θα πρέπει να αντιστέκεται στην επιθυμία του εγκεφάλου του να ξεφύγει, καλπάζοντας μέσα σε απέραντα λιβάδια δημιουργικότητας και φαντασίας, διάσπαρτα με ιδέες όπως "Χωρικό Ταγκάρισμα", "Επιλεκτική Αναδίπλωση του Χώρου" και "Optimal Packing" και να αντιμετωπίζει την χαοτική και κλειστοφοβική πραγματικότητα ενός ανάστατου χώρου γεμάτου πρόχειρα πακεταρισμένα έπιπλα, διπλωμένες καρέκλες, σάκους και βαλίτσες με ρούχα και κουτιά με κρυπτικά ονόματα όπως "/bedroom/bedside_L/", "/kitchen/utensils.bin" και το επίκαιρο σε κάθε μετακόμιση: "/lost+found".

Η λέξη μετακόμιση περιγράφει μόνο μέρος μιας επίπονης και χρονοβόρας διαδικασίας όπως άλλωστε και οι υπόλοιπες λέξεις με την ίδια αρχή. Ας τις δούμε μαζί: Μετακόμιση, Μετανάστευση, Μεταμόσχευση, Μεταπολεμική (περίοδος), Μετατροπή, Μετάφραση, Μεταδεδομένα και άλλες. Εξαίρεση, θα ήθελα να πιστεύω, αποτελεί η λέξη Μετάκαυση...για προφανείς λόγους.

Της μετακόμισης έπεται η αναδόμηση ενώ προηγείται (συνήθως) ο ενθουσιασμός.

Καθώς λοιπόν ολοκληρώνεται η διαδικασία της αναδόμησης και ο ενθουσιασμός, σε συνθήκες υψηλής κούρασης, μεταστοιχειώνεται σε ελπίδα (απελευθερώνοντας...12 ηλεκτρόνια), δεν μπορώ παρά να παρατηρήσω κάποιες τάσεις έτσι τουλάχιστον όπως διαμορφώνονται μετά απο την εμπειρία 4 μετακομίσεων. Τα χτυπήματα έγιναν τρία...Και πάνε κάπως έτσι:

Τελευταίο πλάνο, προηγούμενη κατοικία, δεν μάθαμε ποτέ, τι κρύβει αυτό το συρτάρι...
(Όλες οι φωτογραφίες προέρχονται απο τη προσωπική μου συλλογή)

Εδώ είναι προφανές οτι ο καλλιτέχνης μιλάει για τα αδιέξοδα της ζωής και για εκείνες τις φορές που τα πράγματα δεν προχωράνε σύμφωνα με...το σχέδιο. Το συρτάρι είναι προφανώς Fail...το χάσμα ανάμεσα στα ντουλάπια...άποψη.

Και προχωράμε έτσι στο επόμενο δείγμα:

Πρός -->; το μυαλό του John Malkovich...Πρώτο πλάνο, επόμενη κατοικία

Τι να πεί κανείς για αυτή τη σκάλα; Τι μπορεί κανείς να προσθέσει σε αυτό το μνημείο στις ανεκπλήρωτες φιλοδοξίες;

Το μόνο που έχω να προσθέσω εγώ είναι οτι...είναι η δεύτερη φορά που μένουμε σε σπίτι με μη χρηστική εσωτερική σκάλα...Την πρώτη φορά, μετατράπηκε σε βιβλιοθήκη και πιθανότατα την ίδια χρήση θα έχει και ετούτη εδώ που είναι και πιο κομψή και στενή.

Και παρ' όλο που είχα προηγούμενη εμπειρία...ετούτη εδώ η σκάλα, κατάφερε να με εντυπωσιάσει! Είναι μια σκάλα...έμπειρη, όπως δείχνουν τα σκαλοπάτια της:

Σκάλα σκάλα σ' ανεβαίνω, σκάλα θα σε κατεβώ...
(...η ζωή μου αντί για κύκλος, τριγωνάκι σκαληνό - Νίκος Παπάζογλου)

Νομίζω πως είναι λίγο απίθανο αυτή η λέπτυνση στη μέση του σκαλοπατιού να είναι κατασκευαστική άποψη. Το ξύλο, δεν φαίνεται να είναι πλανισμένο σε εκείνο το σημείο και ο ευκολότερος (και φτηνότερος) τρόπος για να φτιάξεις ένα σκαλοπάτι είναι να τοποθετήσεις απλά τη σανίδα...Οπότε, η πιο πιθανή εξήγηση είναι μάλλον αυτή της...φυσικής φθοράς. Πόσες άραγε διαδρομές να έχει υποστηρίξει αυτή η σκάλα μέχρι να φτάσουν τα σκαλοπατάκια της να απεικονίζουν τη χωρική κατανομή της χρήσης τους;!;

Σε αυτή τη σκάλα, αφιερώνω το τραγούδι "Σκαλί, καλέ μου, σκαλί", όπως το τραγουδάει ο ειδικός επι του θέματος βάρδος...Ο Γιάννης ο Κατέβας.

...και μή χειρότερα...

Τα Ετερώνυμα...

Το Plymouth είναι μια ήσυχη μικρή πόλη της Νοτιοδυτικής Αγγλίας. Είναι τόσο ήσυχη που όταν είχα πρωτο-έρθει, δυσκολευόμουν να κοιμηθώ τα βράδια απο την ησυχία (true story). Και αυτή η κατάσταση, επικρατεί το χειμώνα. Το καλοκαίρι, που φεύγουν οι φοιτητές, η ζωή είναι πιο ήσυχη.

Όταν φεύγουν οι φοιτητές, έρχονται οι παραθεριστές. Συνήθως, οικογένειες και συνταξιούχοι που πίνουν τσάϊ, διαβάζουν Εστία και πίνουν τσάϊ (...όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά). Έτσι, υπο κανονικές συνθήκες, η παρουσία άνω των δύο αστυνομικών που κάνουν χαμογελαστοί την περιπολία τους, θεωρείται Πολίς Μπρουτάλιτη!

Φανταστείτε λοιπόν, την έκπληξη των κατοίκων, όταν σήμερα το πρωί αντίκρυσαν ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις στο κέντρο της πόλης!

Οι αστυνομικοί διακρίνονται εδώ σε μικρές ομάδες με τα κίτρινα φωσφοριζέ πανωφόρια. Δύο ομάδες απο τη μια μεριά του δρόμου και δύο απο την άλλη. Όλες οι φωτογραφίες προέρχονται απο τη προσωπική μου συλλογή.

Και δεν ήταν μόνο οι πεζοί αστυνομικοί, αλλά και οι έφιπποι...να εδώ δύο:

Ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις.

Αξίζει να παρατηρήσετε σε αυτή τη δεύτερη φωτογραφία: α) Τον κύριο ο οποίος (μαζί με έμενα και άλλους έκπληκτους γύρω μας), τραβάει φωτογραφία τα άλογα (τέτοια έκπληξη)
β) Την κωδική ονομασία του οργάνου της τάξης, τυπωμένη με καθαρά και μεγάλα γράμματα επάνω στο πανωφόρι του.

Μετά την πρώτη έκπληξη και πριν επανέρθουμε στους φυσικούς ρυθμούς της Σαββατιάτικης ρουτίνας, έκανε την εμφάνιση της...ισχυρότερη αστυνομική δύναμη (!!!)

Ισχυρότερες αστυνομικές δυνάμεις.

Αξίζει να παρατηρήσετε σε αυτή τη φωτογραφία: α) Τις 6 κλούβες που παρκάρουν στη πλατεία, β) Τα δύο όργανα που με κοιτάνε που τα φωτογραφίζω.

Εκείνη τη στιγμή, άρχισα να αναρρωτιέμαι τι συμβαίνει, τι έχει συμβεί ή τι πρόκειται να συμβεί (;!;!)

Τελικά, στρίβει έξω, οτι μέσα στη ντάλα του Αγγλικού καλοκαιριού (του ποιού;) αποφάσισαν να οργανώσουν πορεία τα μέλη της οργάνωσης "Unite Against Fascism" (ακρο-αριστερή οργάνωση) και τα μέλη της οργάνωσης "English Defence League" (ακρο-δεξιά οργάνωση)...την ίδια μέρα!

Και απ' οτι διαβάζω στο άρθρο της Wikipedia για την EDL, δεν είναι η πρώτη φορά που έχει συμβεί αυτό και μάλλον αυτή η εμπειρία δικαιολογεί πλήρως τις...δυνάμεις.

Τα μέλη της EDL, δεν τα είδα, αλλά καθώς προχωρούσα πρός το κέντρο της πόλης, είδα τα μέλη της UAF...Να 'τα:

Το μέτωπο της πορείας της UAF

Αξίζει να παρατηρήσετε σε αυτή τη φωτογραφία: α) Οι αστυνομικοί, δείχνουν στο μέτωπο της πορείας πρός τα πού να στρίψει. β) Στα δεξιά της εικόνας διακρίνεται ξεκάθαρα ένας αστυνομικός να μιλάει στον ασύρματο και ακριβώς απο πάνω και δεξιά είναι ένας νεαρός με φοσφοριζέ κίτρινο - κόκκινο πανωφόρι. Αυτού του νεαρού το πανωφόρι γράφει "Police & Public Communication" (!!!!) γ) Υπάρχουν διάφοροι περαστικοί οι οποίοι δεν έχουν πολυ-καταλάβει τι γίνεται και χαζεύουν απλά τον κόσμο να περνάει για να συνεχίσουν τη βόλτα τους.

Μετά απο λίγο, πέρασε και η ουρά της πορείας...Να 'τη:

The (back) end...

Αξίζει να παρατηρήσετε σε αυτή τη φωτογραφία: α) Τις κάμερες στη γωνία του κτηρίου στα αριστερά, απο τις οποίες, η μία βλέπει την πορεία που έρχεται και η άλλη κοιτάει πρός την πλατεία. Αυτές είναι οι αόρατες αστυνομικές δυνάμεις! Για την κάμερα με το μεγάφωνο απο πάνω, τα έχουμε ξαναπεί. β) Την αστυνομία που υπάρχει στο πίσω μέρος της πορείας. γ) Τον κύριο που παίζει φλάουτο (!) μπροστά απο τη κολώνα με τις διαφημίσεις, κοντά στα δέντρα δ) Το ηλικιωμένο ζευγάρι στα αριστερά που διασχίζει τη πορεία κρατημένο χέρι-χέρι (και μετά μου λές για το φιλί στο Βανκούβερ!) δ) Όλο τον υπόλοιπο κόσμο που δεν ακολουθεί την πορεία.

Σύμφωνα με το BBC, στην πορεία της UAF, συμμετείχαν 400 άνθρωποι ενώ στη πορεία της EDL συμμετείχαν περίπου 100. Περισσότερες λεπτομέρειες και σχόλια απο τις πορείες και κάτι μικροσυμβάντα υπάρχουν και εδώ.

Αυτή δεν ήταν η μόνη πορεία που έχει τύχει να παρακολουθήσω στο Plymouth. Η προηγούμενη ήταν πρίν απο μερικά χρόνια και είχε οργανωθεί απο εργαζόμενους στο αγγλικό Ε.Σ.Υ (National Health System, NHS). Εκείνη η πορεία (περίπου 300 άνθρωποι) είχε γίνει σε κεντρικό δρόμο του Plymouth. Μπροστά πήγαιναν δυο πεζοί αστυνομικοί και ένα αυτοκίνητο που έκοβε τη κυκλοφορία στις διασταυρώσεις, πίσω τους ερχόταν η πορεία, πίσω της ήταν άλλοι 2-3 αστυνομικοί και απο πίσω ερχόταν κανονικά η κυκλοφορία(!)

Μυστήρια πράγματα...

Σημειώσεις:
*) Για την αστυνομία στη περιοχή έχω ξαναγράψει εδώ και εδώ.

Revolutionist In Peace...Gill Scott Heron

Τον Gill Scott Heron τον άκουσα για πρώτη φορά πρίν απο χρόνια στον 'Εν Λευκώ'. Δεν θυμάμαι αν ήταν στη βραδινή εκπομπή του συχωρεμένου του Κώστα Γεωργίου (που είναι πολύ πιθανό) ή σε κάποια απο τις ενδιαφέρουσες εκπομπές της (τότε) απογευματινής ζώνης αλλά θυμάμαι οτι το κομμάτι ήταν το Inner City Blues και οτι δεν το είχα προσέξει απο την αρχή αλλά απο το σημείο που ο GSH αρχίζει να απαγγέλει ένα χείμαρο απο εικόνες συνοδευόμενος απο ένα εξ' ίσου ποιητικό σαξόφωνο.

Ευτυχώς, στο τέλος ο εκφωνητής επανέλαβε τον τίτλο και τον καλλιτέχνη και πρόλαβα να το σημειώσω. Όταν βρήκα το "δίσκο" και κοίταξα την ημερομηνία (1981), σκέφτηκα οτι για να είχε αυτός ο τύπος τέτοιο ήχο και προσωπικότητα το 1981, φαντάσου που θα έχει φτάσει σήμερα! Εκεί ήρθε η δεύτερη έκπληξη, γιατί δεν φαινόταν να είχε βγάλει τίποτα εκεί γύρω στο 2000-2001.

Δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία, γιατί οτι μπορούσα να βρώ απο την παλιότερη ιστορία του ήταν το ένα καλύτερο απο το άλλο...Τραγούδια όπως το The Revolution Will Not Be Televised (There will be no pictures of pigs shooting down [their] brothers in the instant replay...γραμμένο για τελείως διαφορετικές καταστάσεις αλλά τόσο επίκαιρο...η σημείωση μέσα στις αγκύλες είναι δική μου για λόγους..."επικαιροποίησης"), Small Talk at 125th and Lenox, We Almost Lost Detroit (γραμμένο για ένα παρ' ολίγον ατύχημα σε κάποιο πυρηνικό σταθμό στο Detroit το 1966 και με μια σκοτεινή ιστορία: "What would Karen Silkwood say, If she was still alive? That when it comes to people's safety, Money wins out every time."), Home Is Where The Hatred Is (you keep saying, kick it, quit it, kick it, quit it, God, but did you ever try to turn your sick soul inside out so that the world, so that the world can watch you die), Get Out Of The Ghetto Blues και άλλα...Δεν έχουν μόνο δυνατούς στίχους αλλά μεταδίδουν εικόνες και περιστάσεις.

Κράτησα το Message To The Messangers ξεχωριστά, ένα φανταστικό κομμάτι / μήνυμα προς μια πιο φρέσκια γενιά καλλιτεχνών μεγαλωμένων κάτω απο διαφορετικές κοινωνικές συνθήκες που χρησιμοποίησαν τη τέχνη τους για να μιλήσουν για όπλα, ναρκωτικά και αλαζονία στο νεότερο κοινό τους...

Because if you're gonna be speakin' for a whole generation
And you know enough to try and handle their education
Be sure you know the real deal about past situations
It ain't just repeatin' what you heard on the local TV stations
...Sometimes they tell lies and put 'em in a truthful disguise
But the truth is that's why we said it wouldn't be televised

Ολόκληρο το ποίημα βρίσκεται διαθέσιμο εδώ. Δεν έχει σημασία η ετικέτα της τέχνης (ποτέ δεν έχει έξω απο τον επιχειρηματικό κόσμο), όσο το οτι προσπαθεί να απευθυνθεί σε σκεπτόμενους (ελπίζει κανείς) ανθρώπους και να τους κάνει να συνειδητοποιήσουν τη θέση τους.

Αργότερα, στην Αγγλία, βρήκα το "The Vulture" και το "The Nigger Factory" (σε ένα βιβλίο), δύο μυθιστορήματα που είχε γράψει ο ίδιος σε νεαρή ηλικία. Αυτό που μου έκανε εντύπωση, ήταν η ροή του λόγου, ο τρόπος που έγραφε και (για άλλη μια φορά) οι εικόνες που μετέδειδε...Παραθέτω εδώ ένα απόσπασμα απο το "The Vulture":

"Smoky and i were cruising down the West Side Highway, caught in a mid stream of rush-hour New York traffic. The real crush was opposite us, where motorists were sardined together trying to escape uptown to the suburbs and to Jersey by way of the George Washington Bridge. Smoky handled the big black Cadillac easily, weaving in and out of traffic like a puppet master with the huge car as a mechanical extension of himself. His eyes, hidden behind thick sunglasses and his hunched posture as he sort of drooped over the steering wheel, displayed his relaxation
[...]
The days seemed to disappear. Before their arrival could be announced, their departure was already a matter of fact. I saw pictures of Santa Claus on a broomstick. George Washington and Abe Lincoln rode in on a one-horse open sleigh. Suddenly before you could say April Fool, spring was back. Small girls appeared with ropes to jump and colourful hula hoops to spin around nothing waists. Little boys popped up with new skates and bicycles to ride. The grass sent up tiny buds, like periscopes, to scout around for Jack Frost and see if he had really gone back north. Before the arrival of the scouts, everything was only an underground rumour."

(Για να δούμε τώρα, σε πόσο καιρό θα γίνουν comics αυτά τα έργα;)

Προσωπικά, αισθάνομαι οτι ψυχαγωγήθηκα απο τη δουλειά του, μέχρι εκεί που μπορώ να την καταλάβω και θα συνιστούσα το έργο του και σε μελοντικές γενιές...μείον, φυσικά, τις...ουσίες. Δυστυχώς, ο Gill Scott Heron, αναμετριόταν με τον εθισμό του στα ναρκωτικά και αυτός ήταν και ο λόγος που εκεί στις αρχές του 2000, δεν είχε δημιουργήσει κάτι νέο.

Δεν ήθελα να κλείσω αυτή τη μικρή αναφορά με κατήφεια και είχα αποφασίσει να βάλω εδώ το "Black Men And Monster Movies", την εισαγωγή σε ένα απο τα live του Gill Scott Heron με τον τίτλο "Genius In Concert" (όλος ο "δίσκος" αυτός είναι φανταστικός) αλλά δυστυχώς δεν φαίνεται να υπάρχει στο youtube.

Αντί αυτού λοιπόν, βρήκα ένα παρόμοιο κομάτι απο κάποια άλλη συναυλία...

So long Gill and thanks for all the poetry....

Το Μεγάλο...

Απο τη συλλογή Το Κουτί Με Τις Τρελές

...Μπέρδεμα (!)


.

Οδική Αγγειογραφία...

Blood on the streets runs a river of sadness.
Blood in the streets, it's up to my thigh.
The river runs down the legs of the city;
The women are crying red rivers of weeping.

Peace Frog - Jim Morison (...and the rest of the Doors Of Perception)

Δουλεύοντας πρόσφατα επάνω σε μια ιδέα με Ελληνικά ανοικτά δεδομένα, έγινε σχετικά πιο εύκολο να απεικονίσω ολόκληρο το οδικό δίκτυο. Είπα λοιπόν να παρουσιάσω αυτή την εικόνα στο δικό της χώρο, ανεξάρτητα απο οτιδήποτε (θα / αν) ακολουθήσει, αφού εκτός απο την εντυπωσιακή της όψη απαντάει και σε μια ερώτηση που θα βρίσκεται στη βάση κάθε ανάλυσης του δικτύου: "Τι έκταση περιγράφεται στο αρχείο 'Οδικό Δίκτυο' ;"

Για να δούμε:

Όλοι (σχεδόν) οι δρόμοι που περιλαμβάνονται στο αρχείο 'Οδικό Δίκτυο' χωρίς τη χρήση καμίας χαρτογραφικής προβολής. Οι δρόμοι περιγράφουν το υπόστρωμα πάνω στο οποίο 'μεγάλωσαν' με πολύ μεγάλη λεπτομέρεια...αλλά αυτό είναι αναμενόμενο, ή τουλάχιστον πιο αναμενόμενο απο την αντίστοιχη εικόνα που δημιούργησαν μερικές χιλιάδες τυχαία συμβάντα πυρκαγιών. Τα δεδομένα προέρχονται απο το geodata.gov.gr και η απεικόνιση έχει γίνει με ένα μικρό πρόγραμμα που δημιουργήθηκε για το συγκεκριμένο σκοπό σε Python.

Όπως φαίνεται λοιπόν, καλύπτεται σχεδόν ολόκληρη η χώρα και υπάρχουν όντως ελάχιστες καταγραφές απο το Άγιο Όρος.
Δυστυχώς όμως φαίνεται να υπάρχουν σφάλματα όσο αφορά το ύψος όλων των καταγραφών που κυμαίνεται ανάμεσα στα 16 μέτρα (μικρότερη τιμή) και 55 μέτρα (μεγαλύτερη τιμή). Αυτό είναι λίγο 'ύποπτο' για την εγκυρότητα αυτών των υψών απο τη στιγμή που στο αρχείο περιλαμβάνονται τα Γρεβενά που βρίσκονται σε περίπου 600 μέτρα υψόμετρο*

Η πρώτη προσπάθεια απεικόνισης ήταν καθαρά ασπρόμαυρη. Δρόμοι λευκοί, ζωγραφισμένοι με το ίδιο πάχος, σε μαύρο φόντο. Καθώς όμως κοιτούσα απο κοντά τις αμέτρητες διακλαδώσεις των δρόμων, ο παραλληλισμός με το κυκλοφορικό σύστημα ήταν αναπόφευκτος.

Κάπως έτσι προέκυψε αυτή η "Οδική Αγγειογραφία". Το σύνολο δηλαδή των δρόμων που περιγράφονται στο αρχείο "Οδικό Δίκτυο", εκτός απο τις θαλάσσιες ferry διαδρομές, ζωγραφισμένοι με κόκκινο χρώμα και με μια διαβάθμιση στο πάχος τους ανάλογα με την κατηγορία τους ώστε οι εθνικές οδοί να παρουσιάζονται σαν αρτηρίες και οι μικροί δρόμοι των πόλεων να παρουσιάζονται σαν τριχοειδή αγγεία.

Δύο δίκτυα, τόσο όμοια όσο και διαφορετικά. Το κυκλοφορικό σύστημα μεταφέρει το αίμα που εξυπηρετεί μια σειρά απο ζωτικές λειτουργίες για ένα οργανισμό ενώ το Οδικό Δίκτυο μιας χώρας διευκολύνει την κυκλοφορία οχημάτων που συμβάλουν στην ανάπτυξη της..

Σε κάποιους απο αυτούς τους δρόμους βέβαια, το χώμα βάφεται κόκκινο...κάθε χρόνο. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία της τροχαίας, πέρυσι (2010), συνέβησαν 1162 θανατηφόρα τροχαία δυστυχήματα στο οδικό δίκτυο που κόστισαν (με ένα πολύπλοκο τρόπο) 1281 ανθρώπους. Κατα μέσο όρο, το κυκλοφορικό σύστημα ενός ενήλικα περιέχει περίπου 5 λίτρα αίμα. Δηλαδή ούτε λίγο ούτε πολύ, 1281 * 5 = 6405 λίτρα αίμα(**).

Ένας δρόμος, με πλάτος 6 μέτρα όπου το αίμα θα μπορούσε να τρέξει σε 10 εκατοστά βάθος, θα είχε μήκος 6405 / 6 * 0.1 = 10675 μέτρα...Δέκα χιλιόμετρα... a river of sadness.


*: Περισσότερες πόλεις της Ελλάδας ταξινομημένες καθ' ύψος.
**: Το γρήγορο πέρασμα απο λίτρα σε κυβικά μέτρα γίνεται εδώ παρατηρόντας οτι η πυκνότητα του αίματος είναι πολύ κοντά στη πυκνότητα του νερού, στους 4 βαθμούς κελσίου (και 1 ατμόσφαιρα πίεσης) όπου 1000 λίτρα νερού θα καταλάμβαναν χώρο ενός κυβικού μέτρου.