Όπου Γής Και Χαλκίς...

Δύο ήταν οι λόγοι που με οδήγησαν να γράψω αυτό το post για τη γεννέτειρα μου τη Χαλκίδα, πέρα απο τις σποραδικές αναφορές στο blog.

Ο πρώτος ήταν η τρέχουσα διαφημιστική εκστρατεία του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού (ΕΟΤ) με το γενικό τίτλο "Μένουμε Ελλάδα" που προσκαλεί επισκέπτες σε αυτή τη πόλη με το σύνθημα "Οι γέφυρες του Amsterdam στη Χαλκίδα" (!!!)

("Άλλο θα πεί Χαλκδική κai άλλο θα πεί Χαλκίδα"!!!
Οι φωτογραφίες στις οποίες δεν αναφέρεται διαφορετική πηγή προέρχοντε απο τη προσωπική μου συλλογή)

Ο δεύτερος και πιο σημαντικός για εμένα λόγος ήταν οτι τώρα πια όταν γυρίζω στη πόλη μου είμαι κατα κάποιο τρόπο ξένος μέσα σε ξένους. Είπα λοιπόν να γράψω δυο λόγια και γι' αυτη, όπως έχω κάνει και για άλλες. Μόνο που ετούτη τη φορά δεν θα τρέχω βιαστικά για να προλάβω να βγάλω 10 φωτογραφίες σε 2 ελεύθερες ώρες.

Μείνετε Ελλάδα λοιπόν, καμία αντίρηση, όμως μην ξεκινήσετε να έρθετε στη Χαλκίδα ψάχνοντας τις γέφυρες του Amsterdam. Η πανάρχαια αυτή περιοχή έχει πολλά πράγματα να σας πεί κι ακόμα περισσότερα να σας δείξει.

Τι μπορεί να βρεί λοιπόν κανείς στη Χαλκίδα;

(*)Μια δημοφιλής απόκριση είναι "το παλιρροϊκό φαινόμενο του Ευρίπου".Μαζί και η εσφαλμένη φήμη οτι ο Αριστοτέλης αυτοκτόνησε εκεί αφού δεν μπόρεσε να εξηγήσει το γιατί τα νερά του Ευβοικού ρέουν 6 ώρες πρός Βορά και 6 ώρες πρός Νότο. "Γιάννης Σκαρίμπας, Ορέστης Μακρής, Σωτηρία Μπέλου, Νίκος Σκαλκώτας..." ίσως αποκριθούν οι λίγο πιο διαβασμένοι... Το πιο πιθανό είναι οτι η πόλη, ακόμα και τώρα, θα κρατάει κάτι για να σας δείξει στην επόμενη επίσκεψη σας.

Στη Χαλκίδα καταφθάνει κανείς συνήθως με αυτοκίνητο ακολουθόντας την έξοδο απο την εθνική οδό Αθηνών - Λαμίας. Το πρώτο πράγμα που συναντά είναι μια ψηλή αναρτώμενη γέφυρα. Οι γέφυρες είναι όντως κάτι σαν λογότυπο για αυτή τη πόλη. Υπάρχουν (μόνο) δύο και η καθε μια είναι ξεχωριστή για τους δικούς της λόγους.

(Ένα φορτηγό πλοίο αρόδου, η Υψηλή Γέφυρα της Χαλκίδας και το "Τσιμεντάδικο"...Όλα μέρος του Νότιου Ευβοϊκού κόλπου)

Ετούτη εδώ, η υψηλή ή "καινούρια" στέκεται στα 40 μέτρα απο την επιφάνεια της θάλασσας και έχει μήκος περίπου 700 μέτρα. Η επιβλητική της φιγούρα γεμίζει τη θέα και περνόντας γρήγορα με ένα αυτοκίνητο ίσως δεν παρατηρήσετε στα δεξιά το άγαλμα ενός δημοφιλούς επιστήμονα που έτυχε να είναι και Κουμιώτης (να κατάγεται δηλαδή απο την Κύμη της Εύβοιας). Ο κύριος Γεώργιος Παπανικολάου είναι γνωστός για το test πρόωρης διάγνωσης του καρκίνου του τραχήλου ή αλλιώς Test Pap (ακριβώς έτσι ή ώς Smear Test ή Pap Smear είναι γνωστό και στο εξωτερικό).

Έτσι γρήγορα, θα περάσετε απο τη Βοιωτία στην Εύβοια. Απο τη στερεά Ελλάδα σε ένα νήσι. Τα πράγματα όμως δεν ήταν πάντα έτσι γιατί η γέφυρα εκτός απο υψηλή αποκαλείται και "καινούρια".

Μέχρι το 1991 ο δρόμος πρός τη πόλη περιέγραφε παράλληλα σχεδόν με τις σιδηροδρομικές γραμμές τον Νότιο Ευβοϊκό κόλπο περνόντας έξω απο τα "Τσιμέντα Χαλκίδος", τη "Σωληνουργική Βιομηχανία", τη "Κεραμική Eliki", τα "Ναυπηγεία Χαλκίδας", τα "Μπισκότα Αλατίνι" τα τουβλάδικα και δεκάδες άλλες βιομηχανικές επιχειρήσεις ("Ελατήρια Τσαούσογλου", "Συρματουργία Δάριγκ") που στέκουν εδώ και 10-15 χρόνια (άλλες για περισσότερα) κλειστές.

Αυτός ο παλιός δρόμος, με όλες αυτές τις "παλιές δόξες" οδηγεί κατ' ευθείαν στη παλιά γέφυρα του Εύριπου πορθμού που είναι και το στενότερο πέρασμα ανάμεσα στη Βοιωτία και την Εύβοια. Σαράντα μόλις μέτρα χωρίζουν τη μια της πλευρά απο την άλλη ενώ σε αντίθεση με τη καινούρια που είναι πανύψηλη και τα πλοία μπορούν να περνάνε απο κάτω, ετούτη εδώ ανοίγει κιόλας, διακόπτοντας την κυκλοφορία των αυτοκινήτων.

(Η Παλιά Γέφυρα Της Χαλκίδας, μαζί με ένα μικρό κομάτι του Νότιου άκρου της παραλίας)

Τα νερά του Εύριπου, όπως ίσως είναι γνωστό, ρέουν για 6 ώρες πρός Βορρά και 6 ώρες πρός Νότο ενώ σε κάθε αλλαγή της φοράς μεσολαβεί κάποιος χρόνος που τα νερά μοιάζουν να μένουν στάσιμα. Επειδή το ρεύμα είναι δυνατό (μπορεί να φτάσει και τα 6 μίλια την ώρα) και ο πορθμός στενός για τα μεγάλα πλοία, δεν αφήνει περιθώρια για λάθος χειρισμούς.

(Σίγουρα όχι ένα ρεύμα που θα μπορούσε κανείς να το κολυμπήσει ανάποδα.
Οι βουτιές απαγορεύοντε (θεωρητικά) απο τη γέφυρα, αλλά το καλοκαίρι όλο και καμιά πιτσιρικοπαρέα τρέχει στο κατάστρωμα και πηδάει στο νέρο...Το λιμενικό μπορεί άνετα να σας "μαζέψει" για αυτό το λόγο)

Έτσι το άνοιγμα της γέφυρας συγχρονίζεται με τη περίοδο που τα νερά είναι στάσιμα και συμβαίνει συνήθως αργά το βράδυ όπου υποτίθεται οτι η κυκλοφορία είναι λιγότερη και η ενόχληση μικρή.
Ειδικά το καλοκαίρι, το άνοιγμα της γέφυρας κατα τις 00:00 - 01:00 μοιάζει με πάρτυ.

(Η παλιά γέφυρα ενώ είναι ανοικτή, σε μια φωτογραφία παρμένη απο το Ανατολικό άκρο της.
Το κατάστρωμα της γέφυρας υποχωρεί περίπου 30 εκατοστά πρός τα κάτω και μετά το Ανατολικό και Δυτικό κομάτι της αποσύροντε μέσα στο δρόμο.)

Στα κάγκελα σε κάθε πλευρά της γέφυρας στριμόχνωντε ενθουσιασμένοι τουρίστες με τις φωτογραφικές τους μηχανές, ερωτευμένα ζευγάρια που για κάποιο λόγο βρίσκουν την όλη διαδικασία ρομαντική και βαριεστημένοι Χαλκιδέοι που έχουν δεί τη γέφυρα να ανοίγει άπειρες φορές και καταριούντε τη τύχη τους που τους έπιασε στη λάθος μεριά της πόλης και θα φάνε καμιά ώρα στην αναμονή.

(Ένα μικρό σκάφος αναψυχής περνάει τη γέφυρα.
Το καλοκαίρι ακούγοντε διάφορα επιφωνήματα θαυμασμού ή ζήλιας ανάλογα με τα σκάφη.
Το πιο αστείο που έχω ακούσει ήταν "ΠΟΣΑ ΚΛΕΒΕΙΣ ΤΗΝ ΕΦΟΡΙΑ ΡΕΕΕ!!!")

Η γέφυρα αυτή στέκεται στην αρχή της "παραλίας", ενός μακριού πεζόδρομου δίπλα στη θάλασσα, γεμάτο με καφετέριες, εστιατόρια και ξενοδοχεία.

(Άποψη της παραλίας. Στο βάθος...Δημαρχείο)

Όταν έκλεισαν όλες αυτές οι επιχειρήσεις στη περιοχή (τη "μαύρη" δεκαετία του 90), οι Χαλκιδέοι δεν το έβαλαν κάτω. Και δεν αναφέρομαι φυσικά στις καταλήψεις, τις πορείες και τις ντουντούκες απο τα οποία είχαμε πολλά αλλά που δεν πληρώνουν μεροκάματο (τουλάχιστον σε αυτούς που το χρειάζοντε).

Το ενδιαφέρον στράφηκε σχεδόν αποκλειστικά στο τουρισμό και τη διασκέδαση. Σε αυτό βοήθησε αρκετά η εγγύτητα στην Αθήνα. Έτσι κάθε Σαββατοκύριακο οι "Αθηναίοι" επιλέγουν να μποτιλιάροντε μαζί με τα αυτοκίνητα τους στους στενούς δρόμους της Χαλκίδας, το οποίο πρέπει να είναι μια πολύ ευχάριστη αλλαγή απο το μποτιλιάρισμα στην Αθήνα ("Α! Έχω δεί κι έχω δεί μποτιλιαρίσματα, αλλά σαν της Χαλκίδας πουθενά αλλού. Εδώ μποτιλιαριζόμαστε σαν άνθρωποι επιτέλους!!!").

Τις φάσεις των νερών, ακολουθούν και οι ανθρώποι. Άλλοι στάσιμοι στους άνετους καναπέδες στα μαγαζιά, ρεμβάζουν και φιλοσοφούν, ενώ άλλοι περπατάνε πάνω κάτω, μόνοι ή σε παρέες. Συζητήσεις, κουτσομπολιό, "νυφοπάζαρο", πλάκα, λαχεία, μπαλόνια, "Πάρε CD", μαλί της γριάς, καλαμπόκι, Hena Tattoo,... (Είναι μακρύς ο πεζόδρομος)

(Σήμερα πεζόδρομος, κάποτε όμως η βασική προβλήτα του λιμανιού της Χαλκίδας. Ακόμα και μέχρι σήμερα δένουν εδώ πλοία, κυρίως αναψυχής. Το καλοκαίρι αυτό το κομάτι της προβλήτας γεμίζει με ιστιοπλοϊκά. Οταν φυσάει λίγο τα βράδια ακούς τα σχοινιά να χτυπάνε ρυθμικά στα αλουμινένια κατάρτια μαζί με το μουρμουρητό του κόσμου σα μουσική)

Μέσα σε μια μέρα αυτός ο δρόμος αλλάζει πολλούς χαρακτήρες. Νωρίς το πρωί είναι η ώρα των επαγγελματιών και του ανεφοδιασμού των μαγαζιών. Λίγοι άνθρωποι, πολύς σαματάς. Αργότερα είναι η ώρα του καφέ για μικρά και μεγάλα παιδιά που τη κάνουν κοπάνα απο το σχολείο ή τις δουλειές τους για "κάτι που μου έτυχε").

Τα πιο μεγάλα παιδιά μαζεύοντε και παίζουν στον ισόγειο καφενέ του ξενοδοχείου "Παλίροια" όπου σχηματίζεται συνήθως αυθόρμητα μια ζωντανή αγορά του δήμου. Εκεί συζητούντε τα πάντα. Απο επικαιρότητα, πολιτική και χρηματιστήριο μέχρι θεωρίες συνωμοσίας και ανώτερων μαθηματικών.

Που και που περνάει καμια παρέα με ξέφρενους εμφραγματίες και πέφτουν τα σχετικά πειράγματα. "ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΚΑΘΕΣΑΙ ΞΕΚΟΥΤΗ!!!".
Αυτοί έχουν πάθει το πρώτο και τους έχει "εμπνεύσει" (ή μάλλον μπριζώσει) ο γιατρός να περπατάνε για να μη πάθουν και το δεύτερο! Κάποιοι απο αυτούς τρέχουν κιόλας αλλά δεν είμαι σίγουρος αν αυτό το κάνουν για να γλυτώσουν απο το έμφραγμα ή τα 42 χρόνια θυελώδους έγγαμου βίου. "ΜΗ ΣΤΕΝΟΧΩΡΙΕΣΑΙ ΚΑΙ ΕΧΩ ΚΑΝΕΙ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΕΓΩ!!! ΕΛΑΤΕ ΓΙΑ ΚΑΦΕ", "ΘΑ ΠΑΜΕ ΝΑ ΤΟΝ ΠΙΟΥΜΕ ΜΕ ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΑ ΕΜΕΙΣ!" (με τα κορίτσα), "Α ΚΑΛΑ!!! ΚΑΛΗ ΨΥΧΗ!!!!", "ΟΥ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΓΡΟΥΣΟΥΖΗ...ΘΑ ΤΑ ΠΟΥΜΕ ΜΕΤΑ"....Θα τα πούνε μετά, θα πάνε μέχρι το τέλος της παραλίας και θα γυρίσουν δηλαδή. Πλάκα πλάκα, μακάρι να φτάσω τα χρόνια τους.

(Το μεσημεράκι την Άνοιξη και το Φθινόπωρο είναι μια απόλαυση στη παραλία. Το καλοκαίρι όμως που ψοφάνε και οι σαύρες απο τη ζέστη, καλύτερα να βρίσκεσαι μέσα στο νερό)

Πέφτει το μεσημεράκι. Ώρα για καφέ. Σχολάνε (και επίσημα) οι δημόσιες υπηρεσίες, τα δικηγορικά γραφεία, τα μαγαζιά...Ώρα για καφέ. Πέφτει ο ήλιος, αλλάζουν όψη και μουσική οι καφετέριες...Ώρα για καφέ. Πρώτα βγαίνουν οι ηλικίες 12-17 και αργότερα οι 18 και άνω. Κατα τις 1 το βράδυ, ειδικά το καλοκαίρι, αρχίζει και σπάει λίγο η κίνηση γιατί όλος ο κόσμος δραπετεύει στα club εντός και εκτός της πόλης.

Η καλύτερη ώρα στη παραλία είναι καλοκαίρι μεταξύ 2 και 5 το πρωί και βασικό συστατικό για να την απολαύσετε είναι να είσαστε μόνοι ή με πολύ καλή παρέα. Είναι λίγες αυτές οι παρέες. Περνόντας βιαστικά απο το πεζόδρομο εκείνη την ώρα μπορεί να μη τις παρατηρήσεις. Μόνο που και που θα ανάψει ένας αναπτήρας, θα κουνηθεί η καύτρα ενός τσιγάρου, θα ακουστεί ένα πνιχτό γέλιο, ένα χαμηλόφωνο μουρμουρητό και τότε θα καταλάβεις οτι κάποιοι κάθοντε μέσα στο σκοτάδι στα άδεια καθίσματα των κλειστών καφετεριών.

Αν αντέξετε μέχρι το πρωί δε θα χάσετε (παρα μόνο την άνεση ενός ύπνου παραπάνω).

Eπειδή η Χαλκίδα περιστοιχίζεται απο βουνά ο ήλιος φαίνεται στον ουρανό αργότερα απ' οτι σε άλλες περιοχές. Μέχρι να σκαρφαλώσει εκεί πάνω όμως η ίδια εικόνα μπροστά σου αλλάζει αμέτρητες φορές το χρωματικό της ρεπερτόριο. Παραλλαγές στο ίδιο θέμα. Κι είναι κάτι ώρες που τα νερά μοιάζουν να στέκοντε ακίνητα και δε μπορείς να καταλάβεις με μια γρήγορη ματιά προς τα πού πάνε. Που και που περνάει κανένα σκουπίδι (ευγενική προσφορά ασεβών επισκεπτών αλλά και ντόπιων) και καταλαβαίνεις πόσο γρήγορα ταξιδεύει το τρελόνερο.

Τα "Τρελά Νερά", όπως είναι επίσης γνωστή η Χαλκίδα, έχουν τροφοδοτήσει πολλούς μύθους.
'Ενας απο αυτούς είναι οτι οι Χαλκιδέοι είναι τρελοί. Ένας άλλος οτι ο Αριστοτέλης αυτοκτόνησε στα νερά του Εύριπου επειδή δεν μπορούσε να εξηγήσει αυτό το παλιρροϊκό φαινόμενο. Η επικρατέστερη άποψη είναι οτι ο Αριστοτέλης κατέφυγε στη Χαλκίδα γιατί εκεί ήταν το σπίτι της μάνας του και πέθανε μάλλον απο γηρατιά κάπου στην Εύβοια. Ίσως καθώς τον έβγαλαν διακριτικά στη σύνταξη οι Αθηναίοι της εποχής (ήταν και καλά βλάσφημος πρός τους Θεούς) να έπινε κι αυτός το αφέψημα του στη παραλία και να ξανασκεφτόταν το όλο θέμα.

Ο τόπος αυτός, η Χαλκίδα αλλά και ολόκληρο το νησί της Εύβοιας, έχει μακριά και ενδιαφέρουσα ιστορία όπως τουλάχιστον μαρτύρούν τα σχετικά ευρήματα ήδη απο τη πρωτοελλαδική περίοδο (**) .

Η περιοχή είχε αναπτύξει το δικό της αλφάβητο, το Χαλκιδικό, υπήρξε μεγάλη ναυτική δύναμη και οι αποικίες της εκτίνονταν απο τη Χαλκιδική μέχρι τη Νότια Ιταλία και τη Σικελία. Ονόματα όπως Χαλκίδα, Ερέτρια, Αιδηψός, Ιστιαία, Κύμη, Κήρινθος και άλλες έχουν ιστορία χιλιάδων χρόνων και παρα πολλούς αρχαιολογικούς χώρους.

Κάποια απο τα ευρύματα εκτίθενται στο Aρχαιολογικό Mουσείο Χαλκίδας το οποίο είμαι σίγουρος οτι θα μπορούσε να διατηρείται και σε καλύτερη κατάσταση απο τη σημερινή.

Καλύτερη τύχη ευτυχώς είχαν κάποια άλλα ιστορικά κτήρια όπως "Το Κόκκινο Σπίτι", "Το Σπίτι Με Τ' Αγάλματα" τα Δικαστήρια και φυσικά το σημερινό Δημαρχείο. Δυστυχώς τα περισσότερα παλιά σπίτια της Χαλκίδας με δουλεμένα μπαλκόνια, με ξυλόγλυπτες παραστάσεις στα ταβάνια, ξύλινα πατώματα, μεγάλες εσωτερικές αυλές κλπ τα ξέρουμε σήμερα μόνο απο φωτογραφίες. Το λυσασμένο μέτωπο της τυφλής αντικατάστασης των παλιών σπιτιών με σύγχρονα κακόγουστα τσιμεντένια ογκώδη κουτιά δεν έχει αφήσει σχεδόν τίποτα όρθιο στο πέρασμα του. Και όσα παλιά έχουν μείνει θα υποκύψουν αργά η γρήγορα στο χρόνο.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, η "πρόοδος" αυτή είναι ασταμάτητη και παρ' όλο που το πρόσωπο της πόλης έχει αλλάξει πολύ μέσα στα τελευταία 10 χρόνια, αυτό δεν σημαίνει οτι δεν έχουν μείνει ακόμα όμορφες μικρές ανθρώπινες γωνιές. Απλά θα πρέπει να ψάξετε λίγο παραπάνω να τις βρείτε. Γι' αυτό θα πρότεινα να απομακρυνθείτε απο τη παραλία και τη τουριστική σιγουριά και να ρίξετε μια ματιά στη πλατεία του Αγίου Νικολάου, στην οδό Αβάντων, τη Νεάπολη, τη παραλιακή οδό Παπαθανασίου και το Φάρο Κακιάς Κεφαλής (Το μονάδικο λειτουργικό φάρο με φαροφύλακα που έχει μείνει σήμερα στην Ελλάδα). Αλλά και απο την άλλη μεριά της Γέφυρας πρός τον Καράμπαμπα (ή αλλιώς Κάνηθος) και τη ψαρόσκαλα.

Περισσότερες φωτογραφίες απο τη Χαλκίδα μπορείτε να βρείτε σε αυτή τη συλλογή.

*: Το πρώτο πράγμα για το οποίο έχω συνηθίσει να ακούω οτι είναι, ή τουλάχιστον ήταν, γνωστή η πόλη αυτή, τυγχάνει λογοκρισίας.

**: Για περισσότερα ιστορικά στοιχεία γύρω απο τη περιοχή συνιστώ ανεπιφύλακτα το βιβλίο του κυρίου Βρανόπουλου "Ιστορία Της Εύβοιας" αλλά και το "Greece And The Hellenistic World" στο οποίο έχω αναφερθεί παλιότερα.

SEAT...Καβάφης

Ευτυχώς η αυτοκινητοβιομηχανία δεν έχει πάει ακόμα τόσο μακριά ώστε να αρχήσει να δίνει ονόματα ποιητών σε νέα μοντέλα. Μπορεί όμως να χρησιμοποιήσει στίχους για να τα προβάλει.

Κάποια στιγμή προχθές μεταξύ δείπνου και ύπνου νόμιζα οτι κάνανε τα αυτιά μου Καβάφηδες στα Αγγλικά, αλλά δεν πρόλαβα να δώ απο πού προερχόταν η απαγγελία. Εχθές το βράδυ όμως να σου ξανά ο Καβάφης... ("Γιατρέ μου! Ακούω Φωνές!")

Οι πρώτοι στίχοι της Ιθάκης στη διαφήμηση του νέου Seat Exeo, στα Αγγλικά, τα Ισπανικά και τα Γαλλικά (πρός το παρόν).

(Χαμηλή ποιότητα αλλά αυτή είναι η διαφήμηση που παίζεται αυτή τη στιγμή στην Αγγλική τηλεόραση)

(Η Ισπανική έκδοση των στίχων είναι η πιο εντυπωσιακή)

(Καβάφης στο Λονδίνο, Καβάφης στη Μαδρίτη, Καβάφης τώρα και στο Παρίσι)

Ολόκληρη την Ιθάκη, μπορείτε να τη βρείτε εδώ, αλλά κυρίως εδώ

(Σημείωση: Προσοχή στις απομιμήσεις για να μην βρεθείτε προ-εκπλήξεων...)

...Στις Βρυξέλες

(Αυτό το άρθρο αποτελεί συνέχεια του προηγούμενου που βρίσκεται εδώ)

...Μακάρι να μπορούσα να πώ πως μου άρεσε αυτή η πόλη. Ίσως φταίει το οτι την προσέγγισα με μεγάλες προσδοκίες ήδη απο τη πρώτη φορά που την επισκέφτηκα. Μεγαλώνοντας άκουγα όλο και περισσότερο τις Βρυξέλες να αναφέροντε σε διάφορες συζητήσεις και στις ειδήσεις και ήμουν περίεργος να δώ τη πόλη απο κοντά.

Τη πρώτη φορά που ήρθα δεν είχα κάν την ευκαιρία μιας "γενικής εισαγωγής απο ψηλά" αφού η πτήση της Brussels Airlines απο το Bristol, πέταξε μέσα σε ένα σύννεφο ομίχλης που ξεκαθάρισε όταν πια μπορούσα να δώ την επιφάνεια του διαδρόμου να πλησιάζει. Τότε, στο ταξί απο το αεροδρόμιο μέχρι το ξενοδοχείο, είχαμε τη χαρά να πέσουμε πάνω σε ένα ωραιότατο μποτιλιάρισμα (Μποτιλιάροντε και στην Ευρωπαϊκή πρωτεύουσα;;;;;) που μου είχε δώσει την ευκαιρία να χαζέψω λίγο περισσότερο το περιβάλον.

Ένα ανομοιογεννές μίγμα παλιών κτηρίων (~1800) μαζί με πιο νέα, ανέκφραστα, σε απλά γεωμετρικά σχήματα κτισμένα περίπου το 1960 μαζί με εμφανώς πιο νέες (~1990) μεγάλες απρόσωπες και ψυχρές κατασκευές απο ατσάλι, γυαλί και γρανίτη. Ίσως κάτι τέτοιο να περίμενε κανείς απο τα κτήρια που στεγάζουν τις διάφορες υπηρεσίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Να είναι δηλαδή κτισμένα με μια ουδέτερη μορφή για να μην εκφράζουν κάποια ιδιαίτερη προτίμηση στην αρχιτεκτονική κάποιου συγκεκριμένου Ευρωπαϊκού λαού. Όμως εδώ oι αρχιτέκτονες είναι τσακωμένοι με τις καμπύλες και τα χρώματα και τα περισσότερα νέα κτήρια μοιάζουν με ασκήσεις απο το Autocad For (real) Dummies.

Μπετόν Ματιέ(ς)

(Δεν Πάει Με Όλα!!!)

(Ευχάριστο Περιβάλλον!)

(BABYLON!!!)

(Brusselisation...
Αυτό το κτήριο βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, ακριβώς δίπλα απο το χρηματιστήριο...Δεν είναι ανάγκη να το ρίξουμε, θα πέσει μόνο του!)

Μου έκανε τόση εντύπωση που έψαξα να μάθω αν υπάρχει κάποια αιτία που η πόλη ήταν σε αυτή τη κατάσταση. Η απάντηση ήταν ήδη...όρος! Brusselisation (!). Αυτό συνέβει στις Βρυξέλες τη δεκαετία του 60, όταν γκρεμίστηκαν τα περισσότερα παλιά κτήρια με τα ξύλινα πατώματα, τα διακοσμημένα ταβάνια και τις προσόψεις και σταδιακά αντικαταστάθηκαν απο κτήρια όπου δινόταν περισσότερη έμφαση στη λειτουργικότητα παρά στην αισθητική.

Απο αυτό το κύμα γλύτωσαν κάποια ιστορικά κτήρια γύρω απο την "Grand Place", τη μεγάλη πλατεία στο κέντρο της πόλης, τα οποία όμως φαντάζουν σήμερα σαν παρείσακτα στον περίγυρο τους. Δυστυχώς, παρόμοιο "αναμορφωτικό έργο" παίζεται με μεγάλη επιτυχία σε πολλές πόλεις της Ελλάδας :-(

Μετά απο όλα αυτά, είχα ρωτήσει τον ταξιτζή μεταξύ αστείου και σοβαρού αν οι Βρυξέλες έχουν μεγάλο ρυθμό αυτοκτονιών και εκείνος μου απάντησε (εντελώς σοβαρά) να κοιτάξω το σχετικό report της Eurostat (!)... Αυτό το εξέλαβα ώς Βελγικό humour.

(To Δημαρχείο Των Βρυξελών, Είς Την Grand Place)

(Πρόσφατα ανακαινισμένο σε όλη του τη χρυσαφένια...δόξα.
Φτωχοί είμαστε;;;;)

Οι έντονες αντιθέσεις των κτηρίων, αντανακλώντε στους ανθρώπους όπως αυτοί καθρεφτίζοντε στις γυάλινες προσόψεις τους. Στα βαγόνια του υπόγειου σιδηρόδρομου στριμόχνωντε με χάρη (..."Χάρη σου κάνω") κάθε λογής εργάτες, φοιτητές, μαθητές, επιχειρηματίες και φυσικά απλοί επισκέπτες της πόλης...άνθρωποι κυριολεκτικά απο κάθε γωνιά του κόσμου χέροντε, βιάζοντε, φωνάζουν, βρίζουν, κλαίνε και μιλάνε στη δική τους γλώσσα ή στο δικό τους -ξεχωριστό- ιδίωμα Γαλλικών ή Αγγλικών.

Μαζί τους φέρνουν και τη δική τους -ξεχωριστή- ερμηνεία στο κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Παραδόξως, το πράσινο πεζό ανθρωπάκι δεν έχει καμία απολύτως σημασία στις Βρυξέλες. Σε τέτοιο σημείο που άρχισα να πιστεύω οτι η φωτεινή σηματοδότηση συμπεριλαμβάνεται στο Χριστουγεννιάτικο στολισμό της πόλης.

Αυτή ήταν λοιπόν η πόλη για την οποία οι Men At Work είχαν γράψει...

Buying bread from a man in Brussels
He was six foot four and full of muscles
I said, do you speak-a my language?
He just smiled and gave me a vegemite sandwich

Το οποίο μας φέρνει στο θέμα φαϊ! Δεν ξέρω για muscles, αλλά οι Βρυξέλες είναι όντως full of mussels, καθώς τα μύδια (και όχι τα λαχανάκια) με μπύρα και τηγανιτές πατάτες αλλά και μαγειρεμένα με ένα εκατομμύριο άλλους τρόπους είναι το χαρακτηριστικό πιάτο των Βρυξελών! Kαι τα μύδια να μην σας αρέσουν, σε αυτή τη πόλη είναι αδύνατον να μείνετε νηστικοί!

Γύρω απο το κέντρο και κυρίως το βραδάκι ανοίγουν δεκάδες μικρά και μεγάλα εστιατόρια...Βιετναμέζικα, Ταϊλανδέζικα, Τούρκικα, Ελληνικά, Μαροκινά, Αρμένια, Ιταλικά, Ιρλανδικά (...pub), Ισπανικά, Γερμανικά αλλά και Βελγικά εστιατόρια.

Μέσα σε όλο αυτό το μίγμα είναι μάλλον αδύνατον να αποφευχθούν οι βεβηλώσεις και τα μπολιάσματα ανάμεσα στα πιάτα...Όπως και να έχει, αποφύγετε εστιατόρια που έχουν στο κατάλογο τους την έκφραση "Vegeterian Mousaka" (!!!!!!!!!!)

(Στη Σουμέλα Για Πίττα)


(Εδώ βρήκε εστιατόριο, πρωτοχρονιά, ο...Karl Marx
Αυτές οι πινακίδες είναι πολυ συνηθισμένες και στο Βέλγιο αλλά και στην Αγγλία...Μας πληροφορούν οτι εδώ έφαγε ο τάδε επιφανής, ή εδώ έζησε για 6 μηνές ο τάδε συγγραφέας κλπ
Με λίγα λόγια, υπενθυμίζουν το παραμικρό κομάτι ιστορίας)

Μέσα σε όλο αυτό το μίγμα είναι επίσης αδύνατον να λείψουν και οι "μικρο-παρεξηγήσεις"...Όπως το -δήθεν- στραβοκοίταγμα του βέλγου barman όταν ακούει τη λέξη "Guiness" (Ιρλανδική μπύρα) και με το δίκιο του ίσως, τόσες μπύρες βγάζει η περιοχή! Ή ο "φιλικός καυγάς" ανάμεσα στους Γάλλους και τους Καταλονούς Ισπανούς για το αν το επιδόρπιο θα έπρεπε να λέγετε Crem Brulle ή Crema Catalana...Και να μη βρίσκεται και ένας Τούρκος εκείνη τη βραδιά να "τσακωθώ" κι εγώ για την εντοπιότητα του καφέ!!!

Μέσα σ' όλη αυτή τη δίνη όμως, υπάρχει και μια ελκυστική ομορφιά . Είναι ελπιδοφόρο, το να βλέπεις τόσους ανθρώπους απο κάθε γωνιά και πολιτισμό της Ευρώπης να καταφέρνουν ή τουλάχιστον να προσπαθούν, να συνεργαστούν, να συναντηθούν, να επικοινωνήσουν και γιατί όχι να μάθουν κιόλας ο ένας απο τον άλλο.

Περισσότερες φωτογραφίες απο τις Βρυξέλες, θα βρείτε σε αυτό το album.

Σημείωση: Οι Βρυξέλες βέβαια δεν είναι μόνο 10 φωτογραφίες απο το κέντρο της πόλης. Είναι επίσης και πάρκα, Gallery, βιβλιοπωλεία, εκθέσεις τέχνης....ΤΟ ΑΤΟΜΟ!!! και πολλά άλλα. Ίσως σε κάποια μελοντική επίσκεψη να έρθει και η σειρά τους...Πρός το παρόν όμως νομίζω οτι θα μείνω με την άποψη πως οι Βρυξέλες είναι ένας τόπος εργασίας περισσότερο απο οτιδήποτε άλλο.

Με Τραίνο...(Στις Βρυξέλες)

Οι εικόνες και οι μονολεκτικές σημειώσεις απο αυτό το ταξίδι στις Βρυξέλες δημιούργησαν ένα αρκετά μεγάλο post το οποίο αποφάσισα να χωρίσω σε δύο μέρη. Σε αυτό το πρώτο μέρος, περιγράφεται το ταξίδι μέχρι τις Βρυξέλες, ενώ στο επόμενο η ίδια η πόλη των Βρυξελών.

Αυτή τη φορά αποφάσισα να πάω στις Βρυξέλες με το τραίνο. Και επειδή το Plymouth δεν έχει διεθνή σιδηροδρομικό σταθμό (παρά μόνο λιμάνι), αυτό σήμαινε οτι θα διένεια και τα 660 km που χωρίζουν τις δύο τοποθεσίες παγιδευμένος αναπαυτικά μέσα σε σιδηροδρομικούς συρμούς τριών διαφορετικών ειδών. Αυτό θα πεί Traveling Without Moving!

Δεν μπορώ να πώ οτι προτιμώ το τρένο σαν μέσο απο το αεροπλάνο για τέτοιες αποστάσεις, όμως ήμουν περίεργος να δώ πως τελικά είναι το ταξίδι με το Eurostar.

Τα πρώτα 350 περίπου χιλιόμετρα μέχρι τον σταθμό του St Pancras (ο γνωστός Άη Πάγκρας!) στο Λονδίνο περνάνε μέσα σε 3-3.5 ώρες σε αναπαυτικές θέσεις και με καταπληκτική θέα, αν σας αρέσουν τα λιβάδια, οι αγελάδες, τα πρόβατα, οι λαγοί, οι φασιανοί, οι καταπράσινοι λόφοι, τα λιβάδια, οι αγελάδες, τα πρόβατα οι αγελάδες και τα πρόβατα!

Μόλις τα πράγματα αρχίζουν να γίνοντε λίγο πιο ενδιαφέροντα, έχεις ήδη φτάσει στο Paddington (Το γνωστό Πανέδικτο!) του Λονδίνου και είναι ώρα να βουτήξεις στα βρώμικα λαγούμια του υπόγειου σιδηρόδρομου. Αναδυόμενος απο τη γή, σε κάτι κυλιόμενες σκάλες και βλέποντας το σιδηροδρομικό σταθμό του St Pancras International άρχησα να αλλάζω άποψη για το ταξίδι με το τρένο.

(St Pancras International!)

Πρόκειται για ένα πολύ όμορφο, προσεγμένο και πάνω απο όλα ανθρώπινο χώρο που δεν έχει καμία σχέση με τα απρόσωπα και κρύα μεταλικά υπόστεγα που αποτελούν τα σημερινά αεροδρόμια*. Τα κόκκινα συμπαγή τούβλα στους τοίχους, το ξύλινο παρκέ (!) και οι περίτεχνες μεταλικές κατασκευές θυμίζουν λίγο περασμένες εποχές όταν το τρένο ήταν η αιχμή της τεχνολογίας των μεταφορών.

(O χώρος αναμονής στο St. Pancras International. Η συγκεκριμένη καθώς και όλες οι παρακάτω φωτογραφίες στις οποίες δεν αναφέρεται ο φωτογράφος προέρχοντε απο τη προσωπική μου συλλογή)

(Οι κολώνες δεν είναι καθόλου διακοσμητικές...Οι κυλιόμενοι διάδρομοι ανεβάζουν τους επιβάτες στους συρμούς που είναι σταματημένοι ακριβώς απο πάνω (!))

Απο το σταθμό δεν λείπουν φυσικά όλες οι σύγχρονες εγκαταστάσεις και έλεγχοι ασφάλειας. Όμως δεν υπάρχουν οι τεράστιες ουρές που συναντά κανείς στο αεροδρόμιο και ο έλεγχος αποσκευών είναι ανθρώπινος. Αυτό σημαίνει οτι πολύ απλά περνάς τις αποσκευές και το πανωφόρι σου απο τις ακτίνες-Χ και μετά περνάς απο τον ανιχνευτή μετάλων, ΧΩΡΙΣ να είσαι υποχρεωμένος να βγάλεις τα παπούτσια, τη ζώνη, το πανωφόρι, να βγάλεις τον φορητό υπολογιστή απο τη τσάντα, να τον βάλεις σε ξεχωριστό πλαστικό κουτί, να περάσεις απο τον ανιχνευτή μετάλων και μετά να πρέπει να ξαναντυθείς απο την άλλη μεριά κυνηγώντας τα πράγματα σου πάνω στα ράουλα.

Μικρή αναμονή μέχρι την αναχώρηση και....ειδού το Eurostar!!! Η εξωτερική εμφάνιση προδίδει αμέσως ένα όχημα φτιαγμένο για μεγάλες ταχύτητες. Οι μηχανές στα δύο άκρα του συρμού έχουν αεροδυναμική σχεδίαση, τα βαγόνια αφήνουν ελάχιστη απόσταση μεταξύ τους και μεταλικά καλύματα εκτίνοντε σχεδόν μέχρι τις ράγες καλύπτοντας τους τροχούς και σωλήνες, σωληνάκια, καλώδια και πρίζες που είναι συνήθως εκτεθημένα στις αμαξοστοιχίες που κάνουν τα τοπικά δρομολόγια.

Στον ίδιο ρυθμό βρίσκοντε παραταγμένα και τα 18 βαγόνια που αποτελούν το συρμό. Παρ' όλα αυτά, στο εσωτερικό, ο ρυθμός αλλάζει θυμίζοντας -δυστυχώς- έντονα τη δεκαετία του 80 και είναι σαν να μπαίνεις σε κανένα Renault 11 :-( Χάθηκαν άραγε τα χρώματα;)

Δυστυχώς κατα την επιβίβαση δεν είχα την ευκαιρία να κρατήσω μερικές εικόνες. Οι πλατφόρμες είναι απροσπέλαστες μέχρι λίγα λεπτά πρίν την αναχώρηση και στην επιστροφή οι μπαταρίες μου είχαν πέσει για ύπνο. Παρ' όλα αυτά βρήκα μερικές αντιπροσωπευτικές εικόνες του συρμού σε διάφορες συλλογές στο Flickr, εδώ, εδώ και εδώ

Άσχετα όμως με το αν ήταν άσχημο ή όμορφο το εσωτερικό, αυτό που μετράει είναι οτι ήταν πραγματικά άνετο, παρ' όλο που το ταξίδι απο το Λονδίνο στις Βρυξέλες διαρκεί μόνο 2 ώρες με μια ενδιάμεση στάση στο Γαλλικό Lille.

Αυτό σημαίνει οτι η μέση ωριαία ταχύτητα του συρμού είναι περίπου 170 km/h αν και νομίζω οτι όσο βρισκόμασταν στη Βρετανία πήγαινε πιο αργά. Το ταξίδι σε αυτές τις ταχύτητες είναι πολύ ομαλό πράγμα που σημαίνει οτι οι ράγες θα πρέπει να είναι πρότυπο ευθυγράμμισης και αλφαδιάσματος αφού στα 170km/h η παραμικρή απόκλιση θα ήταν αρκετά αισθητή.

Ουσιαστικά, το τραίνο φτάνει στη μέγιστη ταχύτητα της διαδρομής μέσα στη σύραγγα που ενώνει το Dover με το Calais. Αυτό το υπόγειο κομάτι της διαδρομής είναι και το πιο βαρετό...Δεν υπάρχει ούτε ένας μεταλαγμένος Godzilla, ή μια ρωγμή να μπάζει σιγά-σιγά νέρο απο τη θάλασσα ή έστω μια διαρροή γκαζιού που να απειλεί να μας τυλίξει στις φλόγες...Το μόνο που αντικρίζει κανείς σε μικρή απόσταση απο το παράθυρο είναι το αδιάφορο μαύρο εσωτερικό της σύραγγας.

Ευτυχώς όμως αυτό δεν κρατάει πολύ, αφού σε 20 λεπτά περίπου το τρένο βρίσκεται να διασχίζει και πάλι την εξοχή αυτή τη φορά στη Βόρειο-Δυτική Γαλλία.

Μέχρι να το καλοσκεφτείς...βρίσκεσαι ήδη στις Βρυξέλες του Βελγίου! Τη πατρίδα του Τέν-Τέν, του Γάτου του Phillipe Gelluck, του Rene Magritte και άλλων καλλιτεχνών...Το Βρυξελιώτικο post θα ακολουθήσει λίαν συντόμως :-)


*:Λαμπρή εξαίρεση αποτελεί το αεροδρόμιο του Shannon στην Ιρλανδία.

Ο Καιρός των....Πιγκουϊνων.

Το τελευταίο καιρό η δουλειά έσφιξε για τα καλά και ο καιρός (που συμβάλλει στη διάθεση) δεν έχει βοηθήσει καθόλου τη κατάσταση. Να εδώ μερικές φωτογραφίες απο τα καιρικά φαινόμενα που μας περιτριγύρισαν τον τελευταίο μήνα:

(Χιόνι στο Plymouth! Τη τελευταία φορά που είχαμε χιόνι και πάγο όπως φέτος ήταν το χειμώνα του 2004. Οι φωτογραφίες προέρχοντε απο τη προσωπική μου συλλογή).

(Μπορεί μέσα στη πόλη να μην το έστρωσε για τα καλά αλλά τα αυτοκίνητα που έρχονταν απο τα περίχωρα είχαν αρκετό χιόνι επάνω τους)

(Η χιονόπτωση κράτησε με διακοπές περίπου 3 μέρες αλλά ο πάγος και οι χαμηλές θερμοκρασίες κράτησαν πάνω απο 3 εβδομάδες. Παρόμοια κατάσταση επικρατούσε και στην υπόλοιπη Αγγλία. Σε όλο αυτό το διάστημα, οι κύριες εθνικές οδοί παρέμειναν ανοιχτές και τα τραίνα και τα αεροπλάνα συνέχισαν τα κανονικά τους δρομολόγια με αρκέτες καθυστερήσεις όμως.)

Η Αγγλία φυσικά έχει μια στενή σχέση με τον καιρό και ιδιαίτερα τον άσχημο (Μερικά παραδείγματα απο ετούτο εδώ το blog: Ένα, Δύο). Σήμερα ξέρουμε το γιατί αλλά όπως και με πολλά άλλα πράγματα δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να αλλάξουμε τη πραγματικότητα. (Τουλάχιστον όχι ακόμα).

Ο δύσκολος καιρός έχει πάρει τις ζωές πολλών ανθρώπων που βρέθηκαν απροετοίμαστοι στη Θάλασσα αλλά και το (δύσκολο) πρόβλημα της βραχυπρόθεσμης πρόβλεψης του καιρού έχει στείλει άδοξα στον άλλο κόσμο τουλάχιστον ένα άνθρωπο. Τον κύριο Robert Fitzroy.

Πρίν απο περίπου 170 χρόνια ο Βρετανικός στόλος ταξίδευε σχεδόν όπου υπήρχε νερό (και εμπόριο) επάνω στη Γή. Ανάμεσα σε άλλες ανάγκες είχε και την ανάγκη της πρόβλεψης του καιρού. Ανάμεσα σε άλλους που εργάστηκαν εκείνη την εποχή σε αυτό το πρόβλημα ήταν και κάποιος κύριος Francis Beaufort και κάποιος κύριος Robert Fitzroy.

Τον πρώτο τον ξέρουμε πολύ καλά με το Ελληνικό του όνομα (Μποφόρ) και τις παραλλαγές του (Το μποφόρι, Τα μποφόρια). Η εφεύρεση του κυρίου Beuafort, η ομώνυμη κλίμακα Beaufort, είναι μια προσπάθεια να μετρήσουμε την ένταση του ανέμου, έμμεσα, παρατηρόντας την επίδραση του στην επιφάνεια της Θάλασσας.

Η ήρεμη Θάλασσα του Ιουνίου (γνώστη και με το χαϊδευτικό της "Θάλασσα Λάδι") αντιστοιχεί σε μηδέν (0) Beaufort ενώ τα Αυγουστιάτικα μελτέμια (γνωστά και με το χαϊδευτικό τους "Γιατί αφήσαμε σήμερα το λιμάνι, γα%^&#$&") μπορεί να φτάσουν και τα 7-8 Beaufort... Δηλαδή τόσο γρήγορος άνεμος που δημιουργεί "κύματα 4-5 μέτρα που καταρέουν δημιουργόντας αφρό που παρασύρεται πρός τη διεύθηνση του ανέμου."

(Αυτό το συμπαθητικό σκίτσο το βρήκα ψάχνοντας μια αντιπροσωπευτική εικόνα για τη κλίμακα Beaufort. Το σκίτσο προέρχεται απο το πραγματικά καταπληκτικό howtoons! Για πραγματικές φωτογραφίες του πώς μοιάζει η Θάλασσα σε κάθε επίπεδο της κλίμακας μπορείτε να ρίξετε μια ματιά σε αυτό το άρθρο)

Η κλίμακα Beaufort τερματίζει στον αριθμό 12 όπου ο άνεμος προκαλεί "Πελώρια κύματα, θάλασσα κάτασπρη απο τον αφρό, μεγάλες καταστροφές στη ξηρά"...Πιστεύω επίσης οτι στα 12 Beaufort είναι και η κρίσιμη τιμή στην όποια ακόμα και οι πιο σκληροπυρηνικοί και συνειδητοποιημένοι άθεοι άνθρωποι, αρχίζουν να αισθάνοντε τελικά βαθιά θρησκευόμενοι.

Ο κ. Fitzroy είναι πιθανόν πολύ περισσότερο γνωστός ώς ο καπετάνιος του Beagle και της επιστημονικής αποστολής με την οποία ο Charles Darwin* συνέλεξε τις παρατηρήσεις που τον οδήγησαν τελικά στη θεωρία της εξέλιξης, παρά για τις συστάσεις του στην ερμηνεία των μετρήσεων πίεσης και θερμοκρασίας που αποτέλεσαν και τη βάση για τις σύγχρονες μεθόδους πρόβλεψης του καιρού.

Τα όργανα που μας δίνουν αυτές τις μετρήσεις είναι το βαρόμετρο και το θερμόμετρο. Ο συνδιασμός δύο συγκεκριμένων τύπων αυτών των οργάνων είναι γνωστός και ώς Βαρόμετρο Fitzroy. Να εδώ ένα τέτοιο, σε μια ιστιοπλοϊκή λέσχη στο Plymouth:

(Ένα πολύ καλοδιατηρημένο βαρόμετρο Fitzroy. Στο συγκεκριμένο υπάρχουν 3 όργανα που διατρέχουν τη θήκη του κατα μήκος. Στη μέση διακρίνεται ένα βαρόμετρο υδραργύρου. Το μικρότερο κόκκινο όργανο στα δεξιά είναι ένα θερμόμετρο και ο μικρός σωλήνας στα αριστερά είναι ένα υγρόμετρο...)

(...Το ξύλινο πλαίσιο έχει δύο μπρούτζινους δείκτες στα αριστερά και στα δεξιά με τους οποίους μπορεί κανείς να μαρκάρει τη τρέχουσα ένδειξη του βαρομέτρου και να δεί μετά απο κάποιο χρονικό διάστημα (συνήθως 2-3 ώρες) ποιά ήταν η μεταβολή της πίεσης. Έχω αφήσει τη συγκεκριμένη φωτογραφία στη πλήρη ανάλυση της επειδή διακρίνοντε στη "πλάτη" του οργάνου οι βασικές υποδείξεις για το πώς μπορεί κανείς να ερμηνεύσει αυτές τις μετρήσεις. Δυστυχώς ξέχασα τον πολωτή μου και γι' αυτό υπάρχει αρκετή αντανάκλαση απο το τζάμι της θήκης αλλά το κείμενο είναι εμφανές. "Σταθερή αύξηση της ατμοσφαιρικής πίεσης σημαίνει πολύ καλός καιρός" (απο το κείμενο στα αριστερά του βαρομέτρου) :-D )

(Κοντινή άποψη του επάνω μέρους του οργάνου όπου διακρίνεται και η "μάρκα" του..."Βαρόμετρο Ναύαρχου Fitzroy", καθώς επίσης και οι μπρούτζινοι δείκτες)

(Άλλο ένα ενδιαφέρον όργανο που έχει εφέυρει ο ίδιος είναι μια συσκευή μέσα στην οποία σχηματίζοντε κρύσταλλοι λίγο πριν ξεσπάσει μια θύελλα. Δεν είχα το χρόνο να το ψάξω για να καταλάβω πώς ακριβώς δουλεύει αλλά μπορείτε να βρείτε περισσότερες λεπτομέρειες για αυτή την εντυπωσιακή κατασκευή σε αυτό εδώ το άρθρο)


Δυστυχώς όμως, για τον κύριο Fitzroy, η ψυχολογική πίεση της ακριβούς πρόβλεψης του καιρού ήταν μεγάλη. Οι ψαράδες δεν εκτιμούσαν καθόλου τις εσφαλμένες προβλέψεις που τους κρατούσαν στα λιμάνια και χωρίς εισόδημα λόγω της πρόβλεψης μιας καταιγίδας που ποτέ δεν ήρθε...Αυτο το "χαμηλό βαρομετρικό" τον βύθισε σε βαθιά κατάθλιψη απο την οποία και ανέκαμψε (πανηγυρικά) μόνο όταν έδωσε τέλος στη ζωή του μέ ένα ξυραφί.

Απο την εποχή του Fitzroy η Γή έχει φέρει 170 στροφές γύρω απο τον ήλιο και χιλιάδες γύρω απο τον εαυτό της. Μέσα σε αυτό το διάστημα εμπλουτίσαμε πάρα πολύ τη γνώση της ανοησίας μας με σύγχρονα ακριβή όργανα, μετεωρολογικούς δορυφόρους και μεθόδους πρόβλεψης και μοντέλα. Σήμερα ξέρουμε οτι για τον υγρό και απρόβλεπτο καιρό της Αγγλίας ευθήνεται ένα Jet Stream το οποίο αρπάζει τα σύννεφα που δημιουργούντε πάνω απο την ηλιόλουστη καραϊβική και τα φυσάει Βόρειο-Ανατολικά κατ' ευθείαν επάνω απο την Ιρλανδία και την Αγγλία. Σε αυτές τις περιοχές, τα σύννεφα κρυώνουν και το νερό πέφτει σαν βροχή. :-(

Η σύγχρονη πρόβλεψη του καιρού βασίζεται σε παρατηρήσεις σε πραγματικό χρόνο απο όργανα ρυθμισμένα σύμφωνα με κοινά standards, μοντέλα που συνοψίζουν αυτές τις παρατηρήσεις και υπερυπολογιστές που ξοδεύουν το χρόνο τους διερρωτόμενοι ποιά είναι η πιο πιθανή απάντηση στην ερώτηση, δεδομένης της παρούσας κατάστασης του καιρού και τον δεδομένων ποιά θα είναι η επόμενη κατάσταση του καιρού;

Παρ' όλο που οι προβλέψεις έχουν βελτοιωθεί δραματικά όμως, ο καιρός είναι και θα παραμείνει απρόβλεπτος κυρίως επειδή είναι ένα τόσο πολύπλοκο φαινόμενο σε μια πολύ μεγάλη κλίμακα σε σύγκριση με το πλήθος των μετρήσεων που μπορούμε να κάνουμε και την ακρίβεια τους.

Άρα λοιπόν, για μεγαλύτερη ακρίβεια, χρειαζόμαστε περισσότερα δεδομένα που για να τα επεξεργαστούμε χρειαζόμαστε πιο δυνατούς και γρήγορους υπολογιστές μέσω των οποίων θα καταλάβουμε οτι τα μοντέλα που χρησιμοποιούμε είναι ανακριβή και θα πρέπει να βελτοιωθούν και να εμπλουτιστούν με νέα και περισσότερα δεδομένα που χρειάζοντε πιο δυνατούς υπολογιστές και πάλι απο την άρχη!

Με αυτό το ρυθμό προόδου είναι πολύ πιθανό οτι θα φτάσουμε στις καλύτερες προβλέψεις μια μέρα πρίν την...ολοκληρωτική καταστροφή του πλανήτη απο ένα απόλυτο καιρικό φαινόμενο το οποίο "ήταν αδύνατο να το προβλέψουμε με τις τρέχουσες δυνατότητες" (!)

*Σημείωση: Ένα σημαντικό μέρος απο τα βιβλία και τις εργασίες του Charles Darwin στην εξέλιξη αλλά και το βιβλίο του Robert Fitzroy σχετικά με τις μετρήσεις της ατμοσφαιρικής πίεσης και τη πρόβλεψη του καιρού μπορείτε να κατεβάσετε σε μορφή απλού κειμένου απο το Project Gutenberg.

Plymouth...On The Rocks!

Και δεν αναφέρομαι στο Plymouth Gin με πάγο που θα του στερούσε ίσως λίγο απο τη καταπληκτική γεύση του αλλά για το ψύχος που μας έχει τυλίξει τη τελευταία εβδομάδα και έχει παγώσει τα πάντα!

(Drake's Reservoir...Είναι ορατή η "γυαλάδα" του πάγου. Επάνω δεξιά διακρίνοντε δυό γλάροι και οι αντανακλάσεις τους επάνω στο παγωμένο νερό.
Αυτή καθώς και οι υπόλοιπες φωτογραφίες σε αυτό το άρθρο, προέρχοντε απο τη προσωπική μου συλλογή)

Πρός το τέλος του Δεκεμβρίου, μπορούσες να νιώσεις τη διαφορά στον παγωμένο αέρα. Αυτό δεν ήταν το συνηθισμένο κρύο των 3-5 βαθμών, ήταν κρύο με νόημα πολικό!

Η δεξαμενή του Drake (απο το όνομα του Sir Francis Drake) που φαίνεται στη παραπάνω φωτογραφία, πάγωσε και οι γλάροι αντί να επιπλέουν στο νερό...περπατούσαν επάνω του (ΘΑΥΜΑ! ΘΑΥΜΑ!!!) χτυπόντας το με το ράμφος τους.

Στον πάγο, καλύτερα να πετάς, παρά να περπατάς. Οι χαμηλές θερμοκρασίες και οι ξάστερες νύχτες (όταν τα θέλεις τα σύννεφα, δεν έρχοντε!!!) πάγωσαν όλη την υγρασία μετατρέποντας τους δρόμους και τα πεζοδρόμια σε παγοπίστες.

(Νερό παγωμένο στη θέση του!)

Είχαμε αρκετό καιρό να δούμε θερμοκρασίες κάτω απο το μηδέν στο Plymouth. Τελευταία φορά που είδαμε ελάχιστο χιόνι ήταν το χειμώνα του 2004. Τότε, έβλεπες Ινδούς (απο τη Νότια Ινδία κυρίως) έξω στο κρύο, να προσπαθούν να πιάσουν το χιόνι, να γλυστράνε στο πάγο και να βγάζουν φωτογραφίες γελώντας δυνατά...Δεν είχαν ξαναδεί χιόνι απο κοντά ποτέ στη ζωή τους μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Φαίνεται όμως οτι το μέρος πάγωνε συχνά στο παρελθόν. Αλλιώς δεν εξηγείται ο κάδος με αυτό το υλικό που λέγεται gritstone ή απλά grit και μοιάζει με πολύ λεπτή και σκληρή άμμο.

(Το κιβώτιο με το grit που φαίνεται σκορπισμένο στο δρόμο είναι αυτό που φαίνεται στα δεξιά του πράσινου κουτιού (τηλεφωνικές συνδέσεις). Στο βάθος διακρίνεται η γυαλάδα της παγωμένης υγρασίας όπου υπάρχει νερό στο δρόμο και το πεζοδρόμιο)

Κιβώτια με grit υπάρχουν διάσπαρτα και σε άλλους δρόμους και δεν είναι ανάγκη να περιμένεις κάποιον εργάτη απο το δήμο ή κάποιο φορτηγό για να το σκορπίσει στο δρόμο. Οι ίδιοι οι κάτοικοι το σκορπίζουν στα παγωμένα σκαλιά μπροστά στις πόρτες τους, τα πεζοδρόμια και το δρόμο κάνοντας το πέρασμα πιο ασφαλές για όλους.

Ένα πολύ μικρό έξοδο που "βγάζει τα λεφτά του" πολλαπλάσια ενώ χρησιμοποιείται, το πολύ, μια φορά το χρόνο.

Κλειστούγεννα 2008 Στο Λονδίνο...

Μετά απο 5 περίπου χρόνια στην Αγγλία, αποφασίσαμε να περάσουμε τα Χριστούγεννα στο Λονδίνο...και εδώ που τα λέμε δεν είμασταν και οι μόνοι που κάναμε αυτή τη σκέψη.

(And so this is Christmas!
Αυτή και όλες οι υπόλοιπες φωτογραφίες προέρχοντε απο τη προσωπική μου συλλογή)

Το Λονδίνο είναι εδώ και πάρα πολύ καιρό πολυπολιτισμικό όμως αυτή τη φορά μου άφησε την αίσθηση οτι όλη η Ισπανία, όλη η Ιταλία και όλη η Ελλάδα είχαν έρθει για τις γιορτές στη Βρετανική πρωτεύουσα...Στις γιορτές φυσικά, όσο πιο πολλοί τόσο πιο καλά. Στους καιρούς που ζούμε όμως, απο ένα σημείο και μετά άρχισα να αναρρωτιέμαι "Για ποιά κρίση μιλάμε τελικά;"

Η οικονομική κρίση βέβαια ήταν εμφανής. Ίσως λιγότερο στα εντυπωσιακά και εκτυφλωτικά φωτισμένα μαγαζιά των κεντρικών δρόμων και περισσότερο στα μαγαζιά στους παράδρομους με τα τεράστια φούξια και κίτρινα poster που διαλαλούσαν "Ξεπούλημα λόγω κλεισίματος".

Ο μεγάλος αριθμός αυτών των posters (και είναι αρκετά και στο Λονδίνο αλλά και στο Plymouth) ήταν ένας απο τους λόγους που οδήγησαν στο τίτλο του post. Ένας άλλος λόγος ήταν το γεγονός οτι την ημέρα των Χριστουγέννων στο Λονδίνο δεν.δουλεύει.απολύτως. τ ί π ο τ α!

Και δεν μιλάω για τα λεωφορεία, τα τραίνα και τον ηλεκτρικό που είχαμε πληροφορηθεί οτι δεν θα λειτουργούν εκείνη τη μέρα (ουτέ κάν μειωμένα ωράρια...). Μιλάω για τις επιχειρήσεις απο μουσεία, κάθε είδους μαγαζιά, κάθε είδους εστιατόρια και οτιδήποτε άλλο...δουλέυει. Στις 25 Δεκεμβρίου δεν κινείται τίποτα απολύτως στο Λονδίνο.

Περίεργο δεν είναι; Η γιορτή είναι η μεγαλύτερη φυσικά για τους απανταχού χριστιανούς αλλά αυτός ο πολυπολιτισμικός χαρακτήρας που λέγαμε πρίν, σημαίνει οτι στη πόλη παραμένει ένας πολύ μεγάλος πληθυσμός Ινδών, Κινέζων, Πακιστανών, Τούρκων, Αράβων και γενικότερα μή χριστιανών που απλά δεν γιορτάζουν τα Χριστούγεννα...

Κάπως έτσι μας ήρθε η ιδέα να ανέβουμε στο Camden. Δε μπορεί, εκεί γίνεται χαμός κάθε μέρα, όλο και κάποιο μαγαζί θα μένει ανοιχτό....Κι όμως...ούτε ένα, τόσο στη περιοχή που γίνεται το παζάρι αλλά και στους γύρω δρόμους.

(Το Camden...άδειο!!! Το πιστεύεις;)

(A Chair To Rock The Casbah!)

Το ξέρω γιατι εκείνη την ημέρα κάναμε μια πολύ μεγάλη βόλτα ξεκινώντας απο το Bloomsburry, ανεβαίνοντας στο Camden Lock (ακολουθόντας το κανάλι πίσω απο το σιδηροδρομικό σταθμό του St Pancras...φανταστική διαδρομή!!!) και μετά κατεβαίνοντας απο το Regent's Park και πίσω στο Bloomsburry.
Ω ναι!!! Πολύ περπάτημα (περίπου 12km), όμως άξιζε το κόπο τουλάχιστον όσο αφορά τις φωτογραφίες και τις πανέμορφες τοποθεσίες που βρίσκοντε μόλις 10 λέπτα απο το κέντρο μιας απο των μεγαλύτερων πόλεων της Ευρώπης (αν όχι του κόσμου)

(Canal Dreams...Οι μαούνες είναι κανονικά σπίτια, μαγαζιά, Cafe, κλπ)

(Lock...Για παρόμοιες "υδατοπαγίδες" τα έχουμε ξαναπεί :-D )

Τις υπόλοιπες μέρες εκτός των Χριστουγέννων φυσικά, το Λονδίνο ήταν όπως είναι πάντα. Μια φανταστική πολυάσχολη πόλη στην οποία πρέπει να προσπαθήσεις πάρα πολύ σκληρά για να νιώσεις βαρεμάρα. Όπου κάθε σοκάκι, κτήριο και δρόμος έχει τη δική του ιστορία και σε περιμένει να το "καδράρεις". (Σαν την Αθήνα ένα πράγμα.)

(Picadilly...Τσίρκο!!! Στρατιές στα φανάρια...)

Απο τα πιο ενδιαφέροντα αξιοθέατα της πόλης είναι το Βρετανικό μουσείο. Αυτή ήταν η τρίτη επίσκεψη μου στο Λονδίνο και αυτή τη φορά δεν υπήρχε περίπτωση να το χάσω για κανένα λόγο.

Μπαίνοντας στο Βρετανικό, είναι σα να μπαίνεις στη καρδιά ενός κόμβου στο χώρο και στο χρόνο. Οι συλογές του περιγράφουν την ιστορία της ανθρωπότητας με ευρήματα απο σχεδόν όλες τις ιστορικές περιόδους και σημεία του ορίζοντα μέχρι και το 19ο αιώνα. Άλλες πάλι εκθέσεις είναι οργανωμένες ανα θεματική ενότητα, όπως για παράδειγμα, νεκρικές τελετές στο μεσαίωνα, γλυπτική, αγγειοπλαστική, χρήματα, απεικόνηση ζώων, κλπ. Η είσοδος στο μουσείο είναι ελεύθερη αλλά συγκεκριμένες εκθέσεις έχουν κάποια χρέωση (και την αξίζουν). Όπως θα περίμενε κανείς, στο μουσείο συγκεντρώνεται πάρα πολύ κόσμος ανάμεσα τους και συμπατριώτες μας οι οποίοι όμως έτειναν να συγκεντρώνοντε στην αίθουσα με τα μάρμαρα του Παρθενώνα με το ίδιο πάνω κάτω σχόλιο "Τα μάρμαρα μας που μας τα κλέψανε!!!"

Έχοντας ξοδέψει περίπου 5 ώρες μέσα στο μουσείο δεν τολμώ να πώ οτι το είδα όλο (οπότε θα πρέπει να ξαναπάμε :-D ). Μπορώ όμως να πώ οτι συμφωνώ με την άποψη του μουσείου όπως εκφράζεται σε μια απο τις αίθουσες με μικρότερα εκθέματα απο τον Παρθενώνα. Ότι δηλαδή τα μάρμαρα εκτίθενται εδώ σαν μέρος της παγκόσμιας ιστορίας μαζί με πανέμορφα δείγματα απο άλλους -εξ' ίσου ανεπτυγμένους με τον δικό μας- αρχαίους πολιτισμούς. Αν νομίζεις οτι η Ελλάδα στερείται μια αίθουσα μάρμαρα απο το πολιτισμό της, που να δείς τι "στερείται" η Αίγυπτος, το Ιράν (Περσία) και η Συρία (μεταξύ άλλων).

Η "μάχη" για τα μάρμαρα δείχνει να είναι -πλέον- περιττή. Οποιαδήποτε μελέτη, ερμηνεία, αποτύπωση ακόμα και ανακατασκευή και αποκατάσταση (τουλάχιστον μέσω τρισδιάστατων μοντέλων) έχει ήδη γίνει και δεν ξέρω τι περισσότερο θα μπορούσε να προσφέρει η έκθεση τους στο νέο μουσείο της Ακρόπολης...Ακόμα και εκεί, τα μάρμαρα δεν θα ήταν στον "φυσικό τους χώρο" (που είναι στη θέση τους επάνω στο ναό), οπότε θα μπορούσαν να έχουν ήδη εκτεθεί στη περίφημη αίθουσα που έχει προετοιμαστεί για αυτά, τα αντίγραφα γλυπτά.

Νομίζω λοιπόν πως είναι καλύτερα να στηριχτούν προσπάθειες όπως το σύγχρονο έργο του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού παρά να ξοδεύεται ενέργεια σε αυτή τη σαθρή πολιτική εκστρατεία.

Γι' αυτό λοιπόν, αν ο δρόμος σε βγάλει στο Βρετανικό, μη πάς για να βγάλεις όλη σου τη πίκρα για τα μάρμαρα. Πήγαινε για να δείς τα εκθέματα, είναι πραγματικά καταπληκτικά. Να εδώ και μερικές φωτογραφίες με εκθέματα που μιλάνε για την Ελλάδα, την Εύβοια αλλά και τη Χαλκίδα...Οι Χαλκιδαίοι απ΄οτι φαίνεται το είχαμε συνήθειο να ξενιτεύομαστε απο παλιά :-) .

(Μνημείο πρός τιμήν των Νηρείδων, απο την Ξάνθο στη σημερινή Νοτιο-Δυτική Τουρκία...Ολόκληρο το μνημείο...κομένο και ξανα-μονταρισμένο!)

(Ευβοιότικο Κρασοπότιρο...Γειά μας!)

(Επεξήγηση των παρακάτω αγγείων)

(Χαλκιδικά αγγεία...Ευρήματα απο τη Νότια Ιταλία)

Δυστυχώς αυτη η Χριστουγεννιάτικη γιορταστική περίοδος σημαδεύτηκε (εκτός απο τα δικά μας γεγονότα) απο τις υπερσύγχρονες Ισραηλινές επιθέσεις στο κοματάκι γής που αποκαλούμε ίσως και συμβολικά πλέον μετά απο τόση αιματοχυσία, "Λωρίδα της Γάζας". Απο το όνομα και μόνο καταλαβαίνεις πόσο πολύπλοκο είναι το ζήτημα στη περιοχή... Κι άλλες χώρες είναι μικρές αλλά δεν μιλάμε για παράδειγμα για τα "Βραχάκια του Μονακό", ή το "Λιβάδι του Λουξεμβούργου" και το "Βοτσαλάκι της Μάλτας" αλλά χρόνια τώρα μόνο για τη "Λωρίδα της Γάζας"...Όνομα προσωρινό.

Η μετάδοση των εικόνων του βομβαρδισμού καταμεσής των Χριστουγέννων δημιούργησαν μια σουρεαλιστική εικόνα...Έτσι καθόμασταν όλο αυτό το μίγμα ανθρώπων, Ισπανοί, Ιταλοί, Έλληνες, Ινδοί, Πακιστανοί, Κινέζοι, Αφρικάνοι, Τζαμαϊκανοί, Αμερικάνοι και άλλοι και περνούσαμε έξω απο μαγαζιά που είχαν εκπτώσεις γιατί κλείνανε ή είχανε τρελές εκπτώσεις σε κάτι τηλεοράσεις που μοιάζουν με τοίχο ολόκληρο (ποιός τις αγοράζει αυτές; ήθελα να 'ξερα...) κι όπως περνούσαμε όλο και κάποια οθόνη ήταν ξεχασμένη στους βομβαρδισμούς στη λωρίδα της Γάζας ή καθόμασταν να φάμε και είχε η τηλεόραση του εστιατορίου Sky News και όλα ήταν γιορτινά και χαρούμενα ενώ στη στολισμένη τηλεόραση, τηλεβλέπαμε κάπου μακριά τον κόσμο να σκοτώνεται...μέσα στα Χριστούγεννα...απο τους Ισραηλινούς...Δηλαδή απο τους ανθρώπους που έχουν στην άμεση ιστορία τους τη λέξη "ολοκάυτωμα"...

(Ένα Superhero...γρήγορα!!! This is a job for........Ironman (?) )

Τις λεπτομέρειες της πολύχρονης αυτής διαμάχης δεν τις κατέχω...αυτό που αναρρωτιέμαι όμως είναι αν είναι αναγκαία μια οργανωμένη επίθεση τόσο μεγάλης κλίμακας για τους συγκεκριμένους λόγους που επικαλείται η Ισραηλινή κυβέρνηση.

Σε όλο αυτό το σκηνικό, κάπως έπρεπε να ξεχαστείς...γιατί...είναι οι διακοπές σου...Όχι οτι περάσαμε άσχημα στις δικές μας αλλά όπως και να το κάνεις δεν μπορείς να σταθείς ασυγκίνητος μπροστά σ' αυτές τις εικόνες...

Με τις καλύτερες ευχές μου το 2009 τα πράγματα να πάνε καλύτερα...Καλή χρονιά.

Μια μικρή φωτογραφική συλλογή με περισσότερες φωτογραφίες μου απο το Λονδίνο και τις γωνιές του είναι διαθέσιμη εδώ.