O "Γιάννης ο Σάπιος" διαφημίζει...βούτυρο (έχει επίσης γυρίσει και κάτι ενδιαφέροντα ντοκυμαντέρ με το Discovery Channel(!) Είναι καλό παιδί κατα βάθος)
Καθώς η δουλειά αυτό το καιρό με αφήνει ξερό στη πολυθρόνα χωρίς ίχνος διάθεσης να κάνω το παραμικρό, σκέφτομαι να συνεχίσω την...εικαστική πορεία που φαίνεται να ξεκίνησε το post "For Love Of A Boat".
Το Kουτί Mε Tις Tρελές ξεκίνησε με αφορμή ένα...κουτί (!) γεμάτο αταξινόμητες φωτογραφίες αλλά στη πορεία δεν μπορούσα παρα να προσθέσω και κάποιες εικόνες άσχετες με το αρχικό υλικό, όπως περνούσαν μπροστά απο το φακό της μηχανής ή του κινητού μου.
Έχω πολύ καιρό να ανεβάσω κάτι απο το κουτί αλλά στο μεταξύ, ευτυχώς, η πραγματικότητα συνεχίζει το έργο της κι έτσι κάπως καταλαβαίνεις οτι δε ζείς σε κάποιο εξομοιωτή (ακόμα).
"The reason why truth is so much stranger than fiction is that there is no requirement for it to be consistent"
Έτσι (φαίνεται να) μίλησε ο Mark Twain...και καθώς το δείγμα μεγαλώνει, τόσο πιο πολύ φαίνεται να επιβεβαιώνεται αυτή η πρόταση.
Και ξεκινάμε με αυτή εδώ τη φωτογραφία απο τις δημόσιες τουαλέτες στο κέντρο του Plymouth:
(Η είσοδος στις δημόσιες τουαλέτες στο κέντρο της πόλης του Plymouth και τα σχετικά βραβεία...Όλες οι φωτογραφίες που παρουσιάζονται σε αυτό το άρθρο προέρχονται απο τη προσωπική μου συλλογή)
'Καλώς ήλθατε στις διακεκριμένες δημόσιες τουαλέτες του Plymouth'. Η διάκριση ήταν διπλή με το βραβείο "Καμπινές Tης Xρονιάς" για τα δύο συνεχόμενα έτη 1997, 1998. Κοντοστάθηκα μπροστά στη ταμπέλα, λίγο απο αμηχανία, λίγο επειδή ήθελα να τραβήξω τη φωτογραφία χωρίς καμία απορημένη ή στραβωμένη φάτσα να κοιτάει το φακό. Σκεφτόμουν, 'Για φαντάσου δουλειά τώρα κι αυτή, να είσαι λέει καμπινεδογνώστης και να γυρνάς όλες τις τουαλέτες της Αγγλίας ψάχνωντας για εκείνη τη μια που θα σε κάνει να νιώσεις...ο "χρήστης τουαλέτας" της χρονιάς!'. Το επάγγελμα για το οποίο ο υποχονδρισμός σημαίνει High Standards, και "πρέπει να το έχεις μέσα σου ρε φίλε αν θέλεις να πετύχεις σε αυτή τη δουλειά" (!).
Και μάλιστα οι καλύτερες δημόσιες τουαλέτες της χρονιάς 2008 είναι στο Δήμο Highland (Δ. H) στο Inverness της Σκωτίας! Και πολύ χάρηκα όταν το έμαθα αυτό γιατί θυμάμαι καθαρά τη "χειρότερη τουαλέτα της Σκωτίας" μέσα στην οποία είχε βουτήξει ο Mark Renton (Ewan McGregor) στο Trainspotting:
Οι δημόσιες τουαλέτες του Plymouth μπορεί να μην έχουν λάβει άλλο βραβείο απο το 1998 όμως οι τοίχοι είναι καθαροί, ο χώρος δεν μυρίζει, οι πόρτες είναι στη θέση τους (ολόκληρες) και απo oτι παρατήρησα δεν φοβάται κανένας να κατέβει στον υπόγειο χώρο που στεγάζονται. Πάνω απο τους νιπτήρες υπάρχει μια επιγραφή: "Παρακαλούμε αν πρόκειται να πετάξετε υποδερμικές βελόνες στα σκουπίδια επικοινωνήστε με κάποιο μέλος του προσωπικού για τη δική σας υγεία και ασφάλεια"
Και περνάμε (εντελώς συμπτωματικά) στα Pasties. Ο νομός Devon (στον οποίο και βρίσκεται το Plymouth) είναι τόσο διάσημος για τις πιτές του όσο είναι η Θεσσαλονική για τις Μπουγάτσες της. Απο αυτό εδώ το μαγαζί λοιπόν μπορείτε να στείλετε μια πιτούλα στους φίλους, συγγενείς ή συντρόφους σας μέσω ταχυδρομείου...Pasty By The Post (!)
(Πιτούλα Par Avion, From Devon With Love!)
Μας ξέφυγε αυτή η πρωτoτυπία στην Ελλάδα και τώρα αν θέλουμε να φανούμε πραγματικά καινοτόμοι θα πρέπει να κάνουμε άλματα. Τώρα 'Μπουγάτσα με SMS' θα είναι; 'Βαλιστική Μπουγάτσα'; 'Μπουγάτσα Origami';... Όπως και να έχει το Μπουγατσόσημο προβλέπεται...τσιμπημένο.
"Το marketing είναι μεγάλη υπόθεση" μου είπε μια φορά ο ιδιοκτήτης ενός γραφείου τελετών σε μια συζήτηση και είχε μεγάλο δίκιο. Να εδώ ένα υπόδειγμα:
(Αγγελία στο παράθυρο ενός τοπικού Super Market στο κέντρο της πόλης...)
Πλήρης χαλάρωση του Νού και του Σώματος (Δίνεις λύση στο πρόβλημα της γρήγορης και κουραστικής ζωής που βασανίζει το κοινό σου) ΑΡΣΕΝΙΚΟΣ μασέρ ΜΟΝΟ για ΚΥΡΙΕΣ (Σε μια φράση αναφέρεις το προϊόν και το Target Group) Πλήρες μασάΖΖ ακολουθούμενο απο χαρτομαντία Tarrot (*) (Σε μια φράση έχεις περιγράψει πλήρως τις προσφερόμενες υπηρεσίες) Αφήστε τον εαυτό σας να ΑΠΟΛΑΥΣΕΙ τη ΦΡΟΝΤΙΔΑ μας σε ένα ήρεμο περιβάλλον, ή κανονίστε να σας επισκευθούμε στο δικό σας χώρο για τη τέλεια χαλάρωση του Νού και του Σώματος σας (Και με αυτή τη φραση έχεις κατακτήσει πλέον και τους πολύτιμους αναποφάσιστους) *(Η Χαρτομαντία Tarrot είναι προαιρετική) (Γιατί κάθε εταιρία που σέβεται τον εαυτό της έχει Terms And Conditions)
Σχεδόν ένα χρόνο πρίν, μιλάγαμε εδώ (κι εδώ) σχετικά με κάποια πολιτικά συνθήματα γραμμένα (ή μάλλον χαραγμένα) στα Ελληνικά που είχα διακρίνει επάνω στη Μεγάλη Πυραμίδα, στην Αίγυπτο απο μια παλιά φωτογραφία.
Ανατρέχοντας στη συλλογή μου, με αφορμή το προηγούμενο άρθρο, βρήκα τα σημάδια ενός άλλου Έλληνα, αυτή τη φορά σε ένα λιγότερο διάσημο καπάκι, κάποιας υπόγειας υποδομής στο Λονδίνο (!)
Πρέπει να υπάρχει κάποια βαθύτερη ανάγκη, κάποιο ένστικτο, που να κάνει τους ανθρώπους να θέλουν να αφήσουν το σημάδι τους, απο τις ζωγραφιές προϊστορικών ανθρώπων μέχρι το graffiti. Κάτι που να σε κάνει να λές, "αυτό το δέντρο, αυτός ο τοίχος, αυτό το παγκάκι, αυτό το υγρό κομμάτι τσιμέντο, αυτή η πυραμίδα (!)....είναι τόσο βαρετά και ημιτελή" και να τα συμπληρώνεις μετά με κάτι σαν "ΑΕΚΑΡΑ ΡΕ!!!"...ή "Μαρία...Γιατί ρε γαμμώτο;" ή κάτι που βλέπω όλο και πιο συχνά τώρα τελευταία..."Απαγορεύεται η αφισ" καλυμένο απο δεκάδες στρώματα αφισών. (Legalise αφισ, επιτέλους!!!!)
Κάτι που να έκανε τα μάτια του συμπατριώτη ΠΙΤΣΗ να αστράψουν όταν είδε το φρέσκο τσιμέντο στη διασταύρωση Kingsway & Remnant Street στο κέντρο του Λονδίνου και να είπε..."Να επιτέλους το μέσο που έψαχνα να εκφραστώ!!!"
(Η διασταύρωση Kingstreet & Remnant κρύβει μια έκπληξη για τους Ελληνομαθείς. Αυτή καθώς και όλες οι φωτογραφίες του άρθρου όπου δεν αναφέρεται διαφορετική πηγή προέρχοντε απο τη προσωπική μου συλλογή.)
(Κάδρο, Ταφόπλακα, Καπάκι...Πίτσης, Σφραγίζει τη ποιότητα!)
Δεν πίστευα στα μάτια μου όταν το είδα εκείνη τη μέρα στο Λονδίνο! Σταμάτησα και κοιτούσα τους χαρακτήρες ένα-ένα, μήπως και μου φάνηκε οτι ήταν Ελληνικά....αλλά όχι, εκτός απο τα I,T και Η που θα μπορούσαν να είναι και λατινικοί χαρακτήρες υπήρχαν και το Π και το Σ και μάλιστα δύο φορές (!).
Μήν είναι ο Πίτσης, Έλληνας χτίστης που δουλεύει στο "Δημο Camden Town" (Δ K.C) και υπογράφει έτσι όλα του τα δημιουργήματα;
Μην ήταν ο Πίτσης, ένας άνθρωπος ακόμα πιο εκκεντρικός απο το συγχωρεμένο τον Ηλία Πετρόπουλο και ετούτο εδώ που βλέπουμε δεν είναι καπάκι αλλά...ταφόπλακα;;; (Α ρε Πίτση, έφυγες νωρίς!)
Μην ήταν γιάπης που τα έχασε όλα στο χρηματιστήριο και μετά μάρκαρε το πόστο που καθόταν και πούλαγε Big Issue? (Biiig Issue ladies and gents....Biiig Issue....help a Greek on his knees).
Μην είναι ένας πρωτοπόρος, σαν τον Taki183, τον ΕλληνοΑμερικάνο ο οποίος λέγεται οτι ήταν απο τους πρώτους που έκαναν tagging στους δρόμους της New York City, στις αρχές των εβδομήνταζ;;;
Όποιος γνωρίζει περισσότερα περί ΠΙΤΣΗ (!) ας μιλήσει τώρα...
Πρίν απο λίγες ημέρες, έγραψα ένα post στα Αγγλικά σχετικά με μια φωτογραφική συλλογή με βάρκες, yacht και παλιότερα ξύλινα σκάφη. Παρ' όλα αυτά, ένοιωσα οτι εκείνο το post ήταν λίγο παράταιρο σε αυτό το blog, για διάφορους λόγους, και τελικά το κατέβασα.
Ετσι αποφάσισα αντί να παρουσιάσω αυτή τη συλλογή σε μικρά αποσπάσματα, να της δώσω το χώρο που της αξίζει και να κάνω εδώ μια απλή αναφορά. Κάπως έτσι δημιουργήθηκε το photoset, "For Love Of A Boat" στο flickr.com
Μέχρι αυτή τη στιγμή απαριθμεί περίπου 90 φωτογραφίες που είχα πρόχειρες και πρόκειται να προστεθούν περίπου άλλες τόσες απο το αρχείο των film.
Σε κάποιες απο αυτές με τράβηξε μια λεπτομέρεια, σε άλλες απλά η φόρμα του σκάφους. Για κάποιες φωτογραφίες, δεν έχω λόγο, απλά όλα δένανε μαζί όμορφα. Μέχρι το καιρό που έπαιρνα τη μηχανή επίτηδες και πήγαινα σε ένα ναυπηγείο (ή καρνάγιο) είχα αρχήσει να καταλαβαίνω 1-2 πράγματα περισσότερα για το τι βλέπω...
Να εδώ μερικά δείγματα:
("Margarita Frogel" στη Βασσιλική της Λευκάδας. Το σκάφος είχε σημαία Αυστραλίας)
Το "Margarita Frogel" ήταν απλά μεγαλειώδες...Εκείνο το βράδυ το πλήρωμα ετοίμαζε δείπνο για περίπου 12 άτομα σε ένα τραπέζι, απάνω στο κατάστρωμα, πίσω απο τις καμπίνες και κάτω ακριβώς απο το πίσω πανί (Κάτω απο το boom του πίσω πανιού)....Γιατί με ένα τέτοιο, θές και πλήρωμα για να πάς διακοπές :-D
(Βαρκαλάς στο Νιδρί της Λευκάδας)
Να εδώ ένας Βαρκαλάς στη Λευκάδα...Μια μεγάλη, κυριολεκτικά, βάρκα...Κι απο πού "μεγάλωσε";
(Sweet Dreams Are Made Of Theese, Who Am I To Disagree, I Travel The World and The Seven Seas, Everybody's Looking For Something :-D )
...απο εδώ. Τρία μοντέλα, σε ένα ναυπηγείο στη Χαλκίδα και μια πρωτογεννής μορφή... "συμπίεσης". Το μόνο που χρειάζεται είναι το μισό μοντέλο καθώς είναι συμμετρικό κατά το διαμήκη άξονα (όταν το σκάφος τελειώσει βέβαια δεν θα είναι τόσο τέλεια συμμετρικό)...
(Σχεδόν έτοιμο, βάρκα υπο κατασκευή σε ναυπηγείο στη Χαλκίδα)
Η επικρατέστερη τεχνική κατασκευής σήμερα είναι πρώτα να φτιάχνεις το σκελετό (σκαρί) και μετά να τον επενδύεις (πέτσωμα). Δεν ήταν πάντα έτσι, υπήρξε μια εποχή (αρχαία) που τα σκάφη κατασκευάζονταν "απο εξώ πρός τα μέσα". Πρώτα το κέλυφος και μετά τα δοκάρια που θα του δώσουν το σχήμα του. Μάλιστα σε κάποια μέρη, αυτή η τεχνική διατηρείται ακόμα. (**)
(Δεν φτάνει να "πηγαίνει" μόνο, πρέπει να είναι κι όμορφο. Έχω διαβάσει πώς στην αεροπορία υπάρχει ένα γνωμικό (αμερικάνικο μάλλον) το οποίο λέει οτι "Αν το αεροπλάνο είναι όμορφο, θα πετάει και καλά" νομίζω οτι ισχύει για όλα τα πράγματα απο τη στιγμή που η ομορφιά είναι θέμα αναλογιών.)
Δεν είναι μόνο η τεχνική και η τεχνολογία απάνω σε αυτά τα σκάφη, είναι και η τέχνη τους. Οι λέξεις αυτές στη δική μας γλώσσα έχουν κοίνη ρίζα. Αυτό το πηδάλιο (λαγουδέρα) δεν ήταν ανάγκη να είναι σχηματισμένο έτσι, σαν κύμα, θα μπορούσε να είναι ένα ίσο κομμάτι ξύλο. Αυτό είναι το αξιόλογο (για έμενα τουλάχιστον) για τους ανθρώπους που δεν είχαν καμία "θεωρητική" ιδέα για υδροδυναμική, εξισώσεις Navier-Stokes, παραγώγιση, ολοκλήρωση, πόσο μάλλον για φόρμα, σύνθεση, αντίθεση....καλά-καλά, κάποιοι απο αυτούς ίσως να μην είχαν βγάλει κάν το δημοτικό. Κι όμως, στη πορεία ανέπτυξαν εργαλεία για να δουλεύουν και ορολογία για να συνεννοούντε και άφησαν πίσω τους όμορφα δείγματα της τέχνης τους. Η τουλάχιστον, άφησαν τη δική τους άποψη για το πώς θα πρέπει να στέκεται ένα σκάφος μέσα στο νέρο. (**)
(Τρεχαντήρι σε ναυπηγείο στη Χαλκίδα)
Να εδώ κι άλλη μια λεπτομέρεια. Κάποια τρεχαντήρια σαν αυτό, έχουν στη πλώρη τους κάτι μικρά ξύλινα σκαλοπάτια απο τα οποία μπορεί να πιαστεί κανείς και να ανέβει στο σκάφος. Αν δεν υπήρχαν αυτά τα σκαλοπάτια ή κάποιο άλλο πάτημα (μια σκάλα για παράδειγμα), είναι σχεδόν αδύνατο να ξανα-ανέβεις στο σκάφος όταν είσαι μέσα στη θάλασσα και το κοιτάς "απο κάτω". Τα χέρια δεν φτάνουν τη κουπαστή και δεν υπάρχει σχεδόν κανένα σημείο για να πατήσεις.
Η ταινία "Open Water 2: Adrift" ήταν βασισμένη σε αυτή ακριβώς τη "λεπτομέρεια". Μια παρέα παίρνει ένα yacht, ανοίγονται, πέρα απο τη θέα της στεριάς και αποφασίζουν να βουτήξουν στο νέρο ξεχνόντας να ρίξουν τη μικρή σκάλα. Έτσι βρίσκονται μέσα στη θάλασσα χωρίς να μπορούν να βρούν ένα σημείο για να ανέβουν και πάλι μέσα στο σκάφος όπου έχει αρχήσει να κλαίει και το βρέφος που είχε πάρει μαζί του ένα απο τα ζευγάρια της παρέας (!). Σα να μην έφταναν όλα αυτα, νυχτώνει και πιάνει κακοκαιρία (!!).....Το σενάριο φυσικά είναι λίγο "τραβηγμένο" αλλά ο κίνδυνος υπαρκτός :-)
(Ψαρόβαρκα στο Galway της Ιρλανδίας)
Στη συλλογή υπάρχουν και σκάφη εκτός Ελλάδας (και θα προστεθούν προσεχώς και άλλα). Να εδώ μια απο τις φωτογραφίες μιας Ιρλανδικής ξύλινης ψαρόβαρκας στην οποία μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση η μεγάλη κλήση που είχε στο πηδάλιο της.
(Ιστιοφόρο στο Plymouth - UK, κατά την έναρξη του αγώνα Artemis Transat)
Να εδώ και ένα ιστιοφόρο κατά την έναρξη του αγώνα Artemis- Transat πρίν απο δύο χρόνια περίπου στο Plymouth. Καμαρωτό και με τα "φτερά" του πλήρως ανεπτυγμένα. Αυτά τα "φτερά" των ιστιοφόρων ήταν για εμένα το κοινό σημείο για να περάσω στα φτερά των αεροπλάνων.
(In My Solitude...)
Να και μια φωτογραφία, απο αυτές που δεν ξέρω γιατί τις τράβηξα:
Σχόλια και κριτική ευπρόσδεκτα εδώ (έτσι κι αλλιώς) αλλά και στο Flickr.
*) Ένα απο τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει επάνω σε αυτό το θέμα είναι το "Ναυτική Τεχνολογία Στην Αρχαία Ελλάδα" του κ. Χρήστου Λάζου. Μη τρομάζετε απο τον τίτλο, δεν έχει καμία σχέση με αρχαιολαγνία. Το κείμενο έχει πολύ καλές αναφορές σε διάφορα άλλα βιβλία και συγγράματα και δεν μιλάει μόνο για σκάφη της αρχαίας Ελλάδας. Και φυσικά το "Ιστιοπλοϊα και Ναυτική Τέχνη" του Πανελλήνιου Ομίλου Ιστιοπλοϊας, το οποίο όμως έχει πιο εξειδικευμένο περιεχόμενο...Απ' οτι βλέπω τώρα έχει φτάσει στη Γ έκδοση και συνοδεύεται απο CD....Πρόοδος!
Η θεματική συλλογή 'Χωρίς Λόγια' ξεκίνησε με αφορμή διάφορα προϊόντα που έβλεπα συνήθως στα ράφια των Super Market και με άφηναν πραγματικά άφωνο σαν ιδέα ή σχεδίαση.
Παρ' όλα αυτά, σε αυτό το post παρουσιάζω ένα comic ή καλύτερα, όπως θέλουν να αποκαλούντε σήμερα, ένα 'Σύντομο Εικονογραφημένο Μυθιστόρημα'. Φρέσκια σοδειά απο τη σημερινή βόλτα στα βιβλιοπωλεία. Ευτυχώς, σε αυτή τη περίπτωση ή έκπληξη ήταν ευχάριστη σε σχέση με τα προηγούμενα post...έτσι για να διατηρείται μια ισορροπία :-)
(Εκτός απο τον τίτλο και το όνομα του συγγραφέα, το εξώφυλλο δεν διατηρεί κάποια προφανή σχέση με τα παιχνίδια και ειδικά εκείνο το πρώτο Prince Of Persia...Αυτό έγινε σκόπιμα, περισσότερες λεπτομέρειες στο κείμενο που ακολουθεί. Η συγκεκριμένη καθώς και όλες οι φωτογραφίες στις οποίες δεν αναφέρεται διαφορετική πηγή, προέρχοντε απο τη προσωπική μου συλλογή)
Ίσως η "αντίδραση" μου να μην είναι και τόσο επίκαιρη αφού το comic κυκλοφορεί ήδη στην αγορά απο τον Αύγουστο του 2008. Παρ' όλα αυτά, βλέποντας τον τίτλο στο ράφι δε μπορούσα παρά να σκάσω ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά καθώς θυμήθηκα τις ατέλειωτες ώρες που είχα περάσει καρφωμένος μπροστά στην οθόνη προσπαθώντας να αναδυθώ απο τα μπουντρούμια πρός το παλάτι, να αντιμετωπίσω τον εαυτό μου, το μαγικό καθρεύτη και τελικά να σώσω τη Πριγκήπισα και μαζί της τη Persia ολόκληρη (!)
Όλα αυτά φυσικά μέσα απο ένα μικρό δωμάτιο σε μια γωνιά της Χαλκίδας, τουλάχιστον 2500 χιλιόμετρα μακριά στο χώρο και τουλάχιστον 1000 χρόνια μετά στο χρόνο απο τους μύθους των Xιλίων και Mίας Nυκτών που κατα κάποιο τρόπο ενέπνευσαν τον Jordan Mechner και το σενάριο του παιχνιδιού.
Το μηχάνημα που έκανε δυνατή αυτή την αναδίπλωση του χώρου και του χρόνου τότε (στις αρχές της δεκαετίας του 90) ήταν ένας Intel 80386 DX (στα 40MHz, ο γνωστός τότε και ώς "διπλοχρονιζόμενος" στη πιάτσα :-D ), με 2 MB μνήμης, σκληρό δίσκο χωρητικότητας 40MB και καρτά γραφικών Trident με 256KB μνήμης (*). Το λειτουργικό σύστημα που καθόταν ανάμεσα σε εμένα και όλο αυτό το...διαστημικό υλικό ήταν το Microsoft Disk Operating System (MSDOS) στην νέα και ανανεωμένη έκδοση 5.0!
C:\>_ C:\> cd games\prince (CR) C:\games\prince> prince (CR)
Μόνο που στη δική μου περίπτωση το παράθυρο στη Περσική καθημερινότητα ήταν μόλις 14 ιντσών (Φινεστρίνι) και μπορούσε να αναπαράγει το πολύ 256 αποχρώσεις του Γκρί (σε μια ανάλυση ίδια σε διαστάσεις με αυτή που έχουν τα σημερινά κινητά (Mode-X 320x240x8 ...έ ρε γλέντια τότε στη Pascal με το direct memory access της VGA :-D :-D :-D )). Επίσης ο ήχος ερχόταν απο το ταπεινό και μονοφωνικό μεγαφωνάκι του υπολογιστή. (High Fidelity? What is this?)
Κι όμως η κίνηση των χαρακτήρων και τα (δισδιάστατα) γραφικά του παιχνιδιού, μου φαίνονταν πάρα (μα πάρα) πολύ ρεαλιστικά! Αυτό ίσως έχει να κάνει με το οτι πρίν τον 386, είχα ένα ATARI 2600 με το οποίο έπειθα τότε τον εαυτό μου οτι αυτές οι 5 άσπρες τελείες σε φούξια background είναι ένα...αεροπλάνο (!).
(Τυπική ποιότητα γραφικών απο ATARI 2600 :-D. Το Screenshot προέρχεται απο το [νοσταλγικό] Screenshot Archive)
Παρόμοια συναισθήματα ίσως νοιώσει η σημερινή γεννιά, μεγαλωμένη με απίστευτα ρεαλιστικά γραφικά, όταν με το καλό γίνουν mainstream τα Augmented Reality παιχνίδια και θολώσει ακόμα περισσότερο η γραμμή ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό / εικονικό.
Όπως και στη πραγματικότητα έτσι και στο αρχικό Prince Of Persia, ο χαρακτήρας είχε μια και μόνη "ζωή". Είχες μια και μόνη ευκαιρία για να περάσεις (κατα προτίμηση επιτυχώς) μέσα απο τα 14 επίπεδα του παιχνιδιού...χωρίς να έχεις τη δυνατότητα να "σώσεις" την όποια πρόοδο σου και να ξανα-ξεκινήσεις απο εκεί που σταμάτησες.
Απο τότε περάσανε καμιά 20αριά χρόνια...Ένα Σαββατοκύριακο, συνάντησα ξανά τον Prince Of Persia. Κερνούσε ούζα και κονιάκ στο τοπικό Game και τα καλά του φόραγε, σα να 'τανε γιορτή.
Τρόμαξα να τον γνωρίσω, ήταν τώρα τρισδιάστατος, ένα παλικάρι ίσα με εκεί πάνω, νέος, γεροδεμένος, με κάτι γιαταγάνια που κόβανε απο την όψη και μόνο. Ο ήχος ήταν κι αυτός τρισδιάστατος, η Persia ολοζώντανη μπροστά σου και για να απολαύσεις όλη αυτή την εμπειρία έπρεπε να συνηθίσεις ένα χειριστήριο που είχε απάνω του 2 αναλογικά joystick, και τουλάχιστον 12 διακόπτες (!). Όταν είσαι 15 χρονών με άπειρο χρόνο στη διάθεση σου φυσικά, αυτά είναι....παιχνιδάκι.
Λίγο αργότερα να πάλι άλλος ένας τίτλος και λίγο πιο μετά κι άλλος και απ' οτι μαθαίνω τώρα ο Πρίγκηπας ετοιμάζεται να μας διασκεδάσει πλέον και απο τη μεγάλη οθόνη (ανυπομονώ!!! :-D )
Όλα αυτά αντιπροσώπευε, για εμένα, αυτή η εκονογραφημένη ιστορία που εκτυλίσεται σε 190 καλοσχεδιασμένες σελίδες που κοστίζουν μόλις £11 λίρες (περίπου €12.5)....Όλα αυτά και ακόμα περισσότερα αφού η ιστορία που παρουσιάζεται στο comic αναφέρεται στα γεγονότα πρίν τις ιστορίες που τροφοδότησαν τα παιχνίδια.
Όπως γράφει και ο ίδιος ο Mechner:
"...when artists LeUyen Pham and Alex Puvilland came on board with their rich backgrounds in children's illustration and Freamworks feature animation, we were more certain than ever that a graphic novel about the princes' adventures could be something special.
The question was, which prince?
The plucky Aladdin-like street urchin of the first game? The orphan-with-a-mythic-destiny of "The Shadow And The Flame?" The guilt-ridden young warrior of "Sands of Time?" The battle-hardened fugitive he became in "Warrior Within" and "The Two Thrones?" Or the prince of "The Sands Of Time (The Movie)" - or rather of the screenplay, which will have been rewritten many times over by the time cameras roll?
Which on is the true Prince of Persia? All of them. And none of them.
Our search for a writer who could encompass this paradox led us to the mysterious and reclusive A.B. Sina.
When A.B asked us what we expected him to write, we said we weren't sure, exactly, but the connection to the video games should be deep below the surface, not evident at first glance. We didn't want an adaptation of any of hte games or of the movie, but a new story that would tap into the deep wellspring of Persian myth, legend and history from whence the pince had risen."
Κάπως έτσι λοιπόν το παραμύθι του Πέρση Πρίγκηπα, με τις ρίζες του στις ιστορίες της Scheherazade και τις διάφορες μετεμψυχώσεις του ανάλογα με τις τεχνολογικές δυνατότητες της κάθε εποχής, θα μείνει μαζί μας για αρκετά χρόνια ακόμα...
Κάπως έτσι...μια φορά κι ένα καιρό σε ένα βασίλειο κάπου μακριά...
(Δύο φωτογραφίες ενδεικτικές για το περιεχόμενο του comic...Οι πανταχού παρόντες σκελετοί και μια φράση ενδεικτική του πρώτου παιχνιδιού...I know all the wells and tunnels....Damn right! :-D )
(1): Αυτό το θρυλικό μηχάνημα, υπάρχει ακόμα :-D...Στα μέσα της δεκαετίας του 90 του προσέθεσα τον μαθηματικό συνεπεξεργαστή (80387) και άλλα 2MB μνήμης μαζί με ένα σκληρό δίσκο στα 80MB καθώς επίσης και μια Sound Blaster 16 Value (!!!!)....Μιλάμε για Workstation τώρα όχι αστεία :-D :-D :-D Η μόνη διαφορά είναι οτι σήμερα τρέχει Slackware (έκδοση 3 αν θυμάμαι καλά) παρά το DOS 6.22 (Με το stacker για συμπίεση δίσκου!!! :-) )που έφτασε κάποια στιγμή να τρέχει.
(2): Εκείνη η πρώτη έκδοση του παιχνιδιού είναι πλέον διαθέσιμη ελεύθερα (και νόμιμα αν δεν κάνω λάθος) απο διάφορα websites και μπορείτε να την απολαύσετε σε ένα οποιοδήποτε emulation...κουτί (Bochs, dosbox, Virtualbox, Qemu, κού λού πού)
Αυτό το καιρό όσο αφορά τα επόμενα κείμενα σε ετούτο εδώ το blog, είχα τη προσοχή μου στραμένη αλλού, σε αεροπλάνα και βαπόρια.
Δεν μπορώ όμως να μη γράψω ένα δύο πράγματα με αφορμή δύο πολύ σχετικά κείμενα που διάβασα πρόσφατα σε δύο άσχετα μεταξύ τους blogs.
Στις αρχές του Αύγουστου, έγραφε ο κύριος Army Aviator στο blog του σχετικά με τα εμπόδια στην επικοινωνία και το πως μπορούν να οδηγήσουν σε σφάλματα στη συντήρηση των αεροσκαφών με δυσάρεστα αποτελέσματα. Το άρθρο συνοδευόταν απο μια πολύ καλή απόδοση στα Ελληνικά, απο τον κύριο Στέφανο Άτσαλο, μιας μελέτης της Αμερικανικής Federal Aviation Agency (FAA) με τον πρωτότυπο τίτλο "Do Language Barriers Result In Aviation Maintenance Errors?". Μια σημαντική λεπτομέρεια εδώ είναι οτι το κείμενο είναι μεταφρασμένο στα Ελληνικά απο κάποιον που καταλαβαίνει τι είναι αυτό που διαβάζει στα Αγγλικά.
Σήμερα, σχεδόν ένα μήνα μετά, διάβαζα μια σημείωση στο blog του κύριου Τιπούκειτου σχετικά με την Ελληνική απόδοση της έκφρασης "Tax Haven" ώς "Φορολογικός Παράδεισος". Μια έκφραση που την έχω διαβάσει αρκετές φορές αγνωόντας οτι πρόκειται για μεταφορά, καθώς φαίνεται, απο αντίστοιχη Αγγλική έκφραση. Ο ίδιος είχε γράψει πρίν απο καιρό ένα πολύ ωραίο κείμενο ακριβώς πάνω σε αυτό το θέμα των 'Γαλλισμών' (...νιάου) της Ελληνικής παραθέτοντας μια σειρά απο στερότυπες εκφράσεις που έχουν εξ-ελληνιστεί απο τα Γαλλικά(*) Το τελευταίο του κείμενο κλείνει με την εξής ερώτηση:
'Αναρωτιόμουνα αν υπάρχουν κι άλλοι τέτοιοι τεχνικοί όροι ή εκφράσεις στα ελληνικά που προέκυψαν από παρανόηση αντίστοιχων ξένων όρων ή εκφράσεων.'
Και τα δύο κείμενα μου έφεραν στο μυαλό ένα σωρό μαλ...παραδείγματα (malexamples όπως malfunction) που έχουν πέσει μπροστά μου κατα καιρούς και που λυπάμαι που τελικά δεν κράτησα μια λεπτομερή λίστα.
Να λοιπόν εδώ μια παρανόηση που έυχομαι να μην έχει επικρατήσει:
Στην Aγγλική τεχνική ορολογία χρησιμοποιείται συχνά ο όρος bus. Η πιο ήπια Ελληνική απόδοση είναι δίαυλος. Ένα bus είναι συνήθως μια συστοιχεία αγωγών. Ανάλογα με το τι μεταφέρουν αυτοί οι αγωγοί, παίρνει και το ανάλογο όνομα το bus. Κάπως έτσι λοιπόν, διάβαζαν κάτι φοιτητές μια φορά κι ένα καιρό:
"Η Κεντρική Μονάδα Επεξεργασίας (ΚΜΕ) επικοινωνεί με τις περιφερειακές μονάδες μέσω του Λεωφορείου Δεδομένων, του Λεωφορείου Διευθήνσεων και του Λεωφορείου Ελέγχου"
'Κουφάθηκαν τα σύρματα' που έλεγε και ο Χάρρυ Κλύν κάποτε. Οι αγωγοί του Address Bus αριθμούντε ώς Α0, Α1, Α2....Α15 (σε μια 16bit αρχιτεκτονική). Το 'τραγικό' της υπόθεσης ήταν οτι το Α15 έκανε (και κάνει) τη διαδρομή Ζήνωνος - 'Παλατάκι'.
Τι να θυμηθώ και τι να ξεχάσω; Αποδόσεις κειμένων κατα λέξη σε σημείο που να νοιώθεις πιο άνετα να το 'γυρίσεις' στα Αγγλικά για να καταλάβεις το νόημα της φράσης. Και ενώ το κείμενο ρέει σε μια μορφή νέων Ελληνικών, ξαφνικά έρχεται ένα επίσωτρο (απο το wire ή Radial Tyre αν θυμάμαι καλά) ή ένας ένσφαιρος τριβέας (απο το Ball Bearing άλλες φορές μεταφρασμένο και ώς κυλιόμενο έδρανο, κοινώς γνωστό ώς ρουλεμάν (**) ), ή ένας βραχυκυκλωμένος κλωβός (απο το Squirel Cage Rotor ...Ο σκίουρος τους ξέφυγε)...
Κάποιες απο αυτές τις εκφράσεις είναι καθαρό σημάδι οτι ο μεταφραστής δεν ήξερε καθόλου τι περιγράφει ή δεν ασχολήθηκε να αποδώσει με δικό του τρόπο το νόημα αυτών που διαβάζει και εμπιστεύτηκε τυφλά την απόδοση κάποιου (πολύ παλιού;) λεξικού. Στη καλύτερη των περιπτώσεων, ο 'συγγραφέας' έκανε και μια αναφορά πρός το πρωτότυπο απο το οποίο έβγαινε πραγματικά νόημα.
Αυτά τα φαινόμενα δεν ήταν πολλά ήταν όμως αρκετά για να είναι ενοχλητικά και να σε κάνουν πραγματικά να απορείς. Το θέμα δεν είναι η ενόχληση του να ψάξεις σε ένα λεξικό ή να ρωτήσεις κάποιον (και ποιόν;;;). Αν ήμασταν επάνω σε ένα νησί και μιλάγαμε όλοι την ίδια τεχνική σουαχίλι δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα. Όμως κάποια στιγμή θα χρειαστεί να επικοινωνήσεις με κάποιον άλλο και αν δεν μοιράζεστε την ίδια ορολογία και κατανόηση τα αποτελέσματα θα είναι μάλλον δυσάρεστα.
Και σε αυτό το θέμα, για κάποιον που δεν έχει κάποια προηγούμενη τεχνική κατάρτηση υπάρχουν τουλάχιστον δύο αν όχι τρείς διαβαθμίσεις της ορολογίας:
Η 'ορθή' ορολογία που διδάσκεται,
Η ορολογία 'της πιάτσας' (η οποία και επικρατεί ουσιαστικά) και
Η ξενόγλωσση ορολογία (ευτυχώς βέβαια τις περισσότερες φορές η δεύτερη και η τρίτη κατηγορία συμπίπτουν).
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της κατάστασης είναι η 'ορθή' Τρίοδος Λυχνία η οποία στη 'πιάτσα' είναι γνωστή ώς Λάμπα ενώ στα Αγγλικά (απο όπου και ξεκίνησε σαν όρος) είναι Triode Valve...Εδώ, αξίζει να το πάμε και ένα βήμα παραπέρα γιατί τα Αγγλικά έρχοντε σε δύο γεύσεις, τα Βρετανικά και τα Αμερικάνικα. Ενώ λοιπόν η λυχνία στα Βρετανικά Αγγλικά είναι Triode Valve, στα (απολύτως πρακτικά) Αμερικάνικα Αγγλικά είναι...Vacum Tube!
Κάποια πράγματα δεν εφευρέθηκαν μέσα απο τον Ελληνικό πολιτισμό (κουλτούρα) και γι’ αυτό η ορολογία ίσως φαίνεται (παρά) ξένη για εμάς αλλά είναι απόλυτα κατανοητή στους εφευρέτες της. Ας τη χρησιμοποιήσουμε σωστά και αυτούσια, στο κάτω-κάτω είναι μια απλή ετικέτα σε ένα νόημα, αυτό είναι που έχει σημασία. Χωρίς να είμαι ειδικός (με τον τρόπο που είναι ο κύριος Τιπουκείτος ή ο κύριος Σαραντάκος ας πούμε) έχω την αίσθηση οτι η Ελληνική γλώσσα δεν θα κινδυνεύσει απο κάτι τέτοιο.
Θα το 'τραβήξω' μάλιστα λίγο πιο πέρα, λέγοντας οτι ίσως κάτι τέτοιο να λειτουργήσει και σαν κίνητρο για να δημιουργηθούν νέα πράγματα με "λογική" Ελληνική ορολογία πρός εξαγωγή όπως είναι για παράδειγμα (και δεν το λέω καθόλου ειρωνικά) ο Frappe. (...μη ψάχνετε, κι αυτό δάνειο είναι απο τα Γαλλικά)
(*): Γιατί όμως τέτοια προτίμηση στα Γαλλικά; (**): Το ρουλεμάν είναι πιθανότατα γνωστό στα Ελληνικά ώς Ρουλεμάν απο την εταιρία Rollman που τα κατασκευάζει, αντίστοιχο παράδειγμα είναι τα Περονοφόρα Ανυψωτικά Οχήματα Clark (κοινώς γνωστά ώς Κλάκ) αλλά και τα Ταχύπλοα Σκάφη Chris Craft και τα λεωφορεία Pullman
Αν αναρρωτιέστε, ποιοί ήρθαν; και γιατί τώρα; τότε πιθανότατα δεν έχετε διαβάσει το πρώτο μέρος αυτού του άθρου
Αυτό είναι το δεύτερο και τελευταίο (πρός το παρόν τουλάχιστον :-) ) ,μέρος σχετικά με τη συμπεριφορά των τοπικών αρχών όπως την έχω καταλάβει μέσα απο διάφορα περιστατικά που μου έχουν συμβεί εδώ τα τελευταία 6 χρόνια.
Do You Carry A Knife Sir? (2008) Το σεμινάριο σχετικά με τις δυσμενείς επιπτώσεις της υπερβολικής ταχύτητας που αναφέρω σε προηγούμενη ενότητα, έγινε σε εργάσιμη μέρα και μπορούσε να γίνει μόνο στο κοντινότερο κέντρο της DVLA μέσα στο νομό όπου έγινε η παράβαση (συγκεκριμένα στο Somerset)...Αυτό είναι περίπου μιάμιση ώρα με το τραίνο απο το Plymouth. Στην επιστροφή, κατά τις 19:00 το απόγευμα, υπήρχε αστυνομία στην έξοδο των αποβάθρων και κάνανε σωματικό έλεγχο για μαχαίρια.
Το μαχαίρωμα είναι στατιστικά απο τους πιο συχνούς τρόπους επίθεσης στην Αγγλία. Την ώρα που περνάω το εισητήριο στις πόρτες για να ανοίξουν, με πλησιάζει ένας αστυνομικός και μου λέει (απ' όσο θυμάμαι): -Καλησπέρα σας, κάνουμε σωματικό έλεγχο για μαχαίρια παρακαλώ περάστε απο εδώ. (Σε αυτή τη περίπτωση δεν είχα επιλογές...) Αδειάστε τις τσέπες σας....βγάλτε το σακάκι...Έχετε κάτι άλλο επάνω σας; (όχι). Ονομάζομαι "τάδε" και αυτός ο έλεγχος είναι μέρος των ενεργειών της αστυνομίας να καταπολεμήσει τα εγκλήματα με μαχαίρια (knife crimes) που γίνοντε στη περιοχή. Θα πρέπει να σας κάνω σωματικό έλεγχο, έχετε καμία αντίρηση; -Όχι.. Με ψάχνει...Βγάζει μια διπλότυπη φόρμα και αρχίζει να συμπληρώνει. Το όνομα του, το δικό μου, ημερομηνία, ώρα, τον σωματικό έλεγχο, τα αποτελέσματα της έρευνας, το υπογράφει κρατάει αυτός ένα αντίτυπο και μου δίνει κι εμένα ένα. Νάτο:
(Το αντίτυπο της αναφοράς της σωματικής έρευνας που έλαβα απο τον αστυνομικό. Το αρχικό χρώμα του ήταν ρόζ αλλά το έχασε όταν το πέρασα απο ένα Threshold για να ξεφορτωθώ γρήγορα τις χειρόγραφες σημειώσεις)
-Σας ευχαριστώ πολύ για τη συνεργασία σας. Έχετε κάποια ερώτηση; Εμένα το μόνο που μου ερχόταν να τον ρωτήσω ήταν....ΠΛΑΚΑ ΜΕ ΚΑΝΕΙΣ;;;;
Did you get a good view of them? (2004) Το πρώτο σπίτι που μείναμε όταν ήρθα εδώ ήταν ένα διόροφο συγκρότημα με πολλά μικρά διαμερίσματα. Τα παιδιά που μένανε στα γειτονικά σπίτια και είχαν τις παρέες τους, όταν περνάγανε έξω απο το σπίτι, χτυπάγανε τα παράθυρα στα ισόγεια διαμερίσματα. Όταν το ακούς απο μέσα είναι λίγο τρομακτικό τις πρώτες φορές αλλά τελικά συνηθίζεις. Άλλες φορές τα χτυπάγανε και τρέχανε γελόντας, άλλες πάλι φορές τα χτυπάγανε και απλά περνούσαν. Αυτό γινόταν οποιαδήποτε ώρα της ημέρας αλλά και της νύχτας. Κανα δυό φορές τους είχαν κυνηγήσει κάποιοι ένοικοι (Έλληνες κι εκείνοι) αλλά κατα κάποιο τρόπο είχε εξελιχθεί σε παιχνίδι γιατί κι αυτοί πατάγανε τα γέλια στο τέλος.
(Kadett στα κάρβουνα.Σε αυτή τη φωτογραφία διακρίνοντε τα κολωνάκια (στο βάθος δεξιά) που χρησιμοποιούντε για να προστατεύουν τη θέση στάθμευσης. Παρατηρείστε οτι το ένα απο αυτά είναι διαφορετικό απο τα άλλα γιατί έχει αλλαχτεί πρόσφατα μετά τα συμβάντα που εξηγούντε στο κείμενο. Για το πυρπολημένο Kadett διαβάστε στην επόμενη ενότητα)
Ένα απόγευμα, περνάνε τα παιδιά απ έξω αλλά μάλλον τους τη φυλάγανε οι γείτονες απο μέσα, οπότε τους "πιάσανε στα πράσα" χτυπόντας τα παράθυρα, και αρχήσανε να λογομαχούν. Δεν έδωσα σημασία. Ούτε όταν τα παιδιά αρχήσανε να κλωτσάνε μια μπάλα ποδοσφαίρου πρός τα παράθυρα. Σιγά σιγά όμως οι φωνές γίνονταν πιο έντονες.
Στην Αγγλία, μερικές θέσεις στάθμευσης που είναι χρεωμένες σε κάποιο αυτοκίνητο έχουν ένα μεταλικό κολωνάκι με μια κλειδωνιά το οποίο όταν φεύγει το αυτοκίνητο μπορεί ο ιδιοκτήτης να το σηκώσει ώστε να μη μπορεί κάποιος άλλος να παρκάρει σε αυτό το σημείο. Αυτό το κολωνάκι είναι μια κοίλη σωλήνα με διάμετρο 40-50mm και μήκος περίπου 700mm. Ασφαλίζει όρθιο με ένα χοντρό μεταλικό πύρο, επίσης κοίλο με διάμετρο περίπου 20mm και μήκος περίπου 150mm, που στο ένα άκρο του έχει μια τρύπα για λουκέτο.
Με κάποιο τρόπο λοιπόν, τα παιδιά ξηλώσανε το κολωνάκι απο τη βάση του και το πετάξανε στο κάτω παράθυρο σπάζοντας το εξωτερικό τζάμι. Ο δε μεταλικός πύρος βρήκε το δρόμο του πρός τα επάνω, μέσα απο το παράθυρο μας (στο πρώτο όροφο), και πάνω στα "μάτια" της κουζίνας. Εκείνη τη στιγμή κάλεσα την αστυνομία γιατί τα πράγματα δεν έδειχναν να ηρεμούν.
Το περιπολικό ήρθε μέσα σε 5-7 λεπτά χωρίς σειρήνες και ενώ εγώ ακόμα μίλαγα στο τηλέφωνο απαντόντας σε ερωτήσεις "Υπάρχουν θύματα;", "Η επίθεση βρίσκεται σε εξέλιξη;", "Πόσο μεγάλη είναι η ομάδα που δημιουργεί προβλήματα;". Μόλις είδανε το αυτοκίνητο τα παιδιά γίνανε καπνός. Οι αστυνομικοί είδαν τη ζημιά, και αρχήσανε τις ερωτήσεις απο εμάς επειδή τους είχαμε καλέσει. Τους έδειξα τον πύρο και ένα άλλο μεταλικό κομμάτι που είχανε πετάξει στο μεταξυ απο το παράθυρο και απόρησαν κι εκείνοι "πώς ήρθε αυτό το πράγμα εδώ πάνω;"
Στο τέλος αφού είχαμε πεί και ξαναπεί τα ίδια πράγματα περίπου 2-3 φορές και αφού ξεκαθαρίσαμε οτι δεν είδαμε ποιός ακριβώς δημιούργησε τον καβγά, ο ένας απο αυτούς μου έδωσε μια κάρτα (Devon & Cornwall Constabulary) με ένα αριθμό κινητού και μου είπε οτι αν ξανάδημιουργηθεί παρόμοιο πρόβλημα να τηλεφωνήσω κατ' ευθείαν σε αυτό το νούμερο (!!!!). Φεύγοντας, σταματήσανε σε διάφορα διπλανά σπίτια και μάλλον έκαναν και εκεί ερωτήσεις.
Fire!!! (2004) Μετά απο περίπου 1 μήνα απο το παραπάνω συμβάν, μια Παρασκευή απόγευμα, σταμάτησε κάτω απο το παράθυρο μας ένα λευκό παλιό Opel Kadett. Την επόμενη ημέρα, Σαββάτο απόγευμα και ενώ είχε πέσει ο ήλιος απο νωρίς, ακούσαμε ένα υπόκωφο θόρυβο, σαν να σπάει λάμπα αλλά και πάλι δεν δώσαμε σημασία.
Αυτό ίσως φανεί παράξενο, να γίνοντε όλα αυτά και να μη δίνεις σημασία, αλλά μετά απο λίγο συνηθίζεις τέτοιους ήχους. Το Σαββάτο το βράδυ για παράδειγμα κατά τις 2-3 μπορεί να επιστρέφανε απο club παρέες και να χτυπάγανε τα τζάμια ή να τραγουδάνε φωνάζοντας στο δρόμο, ή κάποιος να είχε μαζί του ένα μπουκάλι μπύρας και να αποφάσισε να το σπάσει φωνάζοντας "I grodan to borwuan goz daing, damn it!!! (χίκ)". Κανα δυό φορές είχαν περάσει τρέχοντας και φωνάζοντας κάτι παρέες, μόνο που τρέχανε και ποδοπατούσανε πάνω απο τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Οπότε ένας υπόκωφος θόρυβος σα να σπάει λάμπα ακούστηκε εντελώς αθώος.
Τελικά δεν ήταν λάμπα, ήταν μάλλον το παράθυρο του Kadett γιατί κάποιος το είχε φουντώσει...Μέχρι να καταλάβουμε τι γίνεται και να κατέβουμε κάτω είχε έρθει και η πυροσβεστική. Το σβήσανε και μετά απο κανα δυό μέρες πέρασε ένας γερανός της αστυνομίας και το μάζεψε.
Μετά απο 2-3 μήνες απο τα παραπάνω γεγονότα εγκαταστάθηκε στον προαύλιο χώρο των συγκροτημάτων μια κάμερα.
Το Plymouth είναι μια περιοχή με αυξημένη εγκληματικότητα. Αυτό σημαίνει οτι ανήκει στις περιοχές που έχουν 80-100 αδικήματα ανα 1000 κατοίκους ανα έτος, σύμφωνα με την ετήσια στατιστική που παράγεται απο το Home Office (Υπουργείου Εσωτερικού (;))
Παρ' όλα αυτά τα τελευταία χρόνια η κατάσταση στην πόλη έχει βελτοιωθεί. Όχι μόνο με τη νέα διαμόρφωση αλλά και με έντονη αστυνόμευση (είναι ενδεικτικό οτι το Σαββάτο το βράδυ υπάρχει ήδη αστυνομία σε συγκεκριμένα σημεία και μαγαζιά απο νωρίς), κάμερες με μεγάφωνα και συχνές περιπολίες σε όλη τη πόλη...Προφανώς το θέμα έχει απασχολήσει πολύ τις τοπικές αρχές αφού το έργο της αστυνομίας (μαζί και της δημοτικής αστυνομίας) διαφημίζεται διακριτικά στις "μαρκίζες" των τοπικών λεωφορείων ("Αποστολή μας είναι η μείωση της εγκληματικότητας στο κέντρο της πόλης")
Εδώ θα ήθελά να προτείνω μια επίσκεψη απο το blog της Disilussa, που κατοικεί στη πρωτεύουσα (London) και που συμπτωματικά στο τελευταίο της post, ασχολείται κι εκείνη με διάφορες τοπικές παραξενιές που έχουν να κάνουν με το νόμο και την τάξη :-)
Σίγουρα, η αστυνομία δεν είναι τέλεια εδώ, που και που ακούγοντε διάφορες περιπτώσεις για κατάχρηση εξουσίας, όμως η αντιμετώπιση που είχα στα συγκεκριμένα περιστατικά μου άφησε μια πολύ θετική εντύπωση.
"Σαν βγείς στο πηγεμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος..."
Επίσης να προσέχεις τι εύχεσαι γιατί μπορεί τελικά να το πάθεις!...Μπαίνω στον 13ο χρόνο προαιρετικής εκπαίδευσης, 2ο χρόνο έγγαμου βίου και 6ο χρόνο διαμονής στο εξωτερικό...ώς εδώ, έχει καλώς...
